Santa Hot Bad คุณซานต้าแบดกว่าที่คิด

Santa Hot Bad คุณซานต้าแบดกว่าที่คิด

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-27
โดย:  นัก(ละ)เลงจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
12บท
765views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ทุกปีซานต้าจะปรากฏตัวขึ้นที่เมืองหิมะก่อนวันคริสต์มาสอีฟ 7 วัน แต่ปีนี้ซานต้ากลับยังไม่โผล่มาทั้งที่เลยมาสองวันแล้ว ขนมปังขิงจึงตัดสินใจลงไปยังโลกเพื่อตามหาซานต้า แต่ว่า...ทำไมซานต้าถึงร้ายขนาดนี้ล่ะ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1 ไปเมืองมนุษย์

'Please don't be morning, please don't be morning ' Baji prayed mentally with his eyes still shut as he tried harder to go back to sleep.

The more he tried to sleep the less effective it was for him to go back to sleep. The sounds in the background and the feeling of the hard floor against his skin made it even harder for him to go back to sleep.

He could hear the insects chirping and the birds already singing, the wind howling as it beat against the nearby trees.

'Wait, it doesn't feel right. Why do I hear insects and birds? I should be in my bed'

Baji thought subconsciously as he forced his eyes open immediately, but the light from the surrounding flooded his eyes and caused him to shut them again.

'Something doesn't feel right'

He kept thinking, his brain slowly waking up again. He opened his eyes again and this time it had adjusted to the lights, so he was able to keep them open longer than before with no discomfort.

He saw the bright rising sun and trees first and he was genuinely surprised. The sleep vanished from his eyes now and he looked around frantically trying to understand where he was.

"I should be in bed in my room, where am I?" He asked out loud, like there was someone there to answer his questions.

He sat upright and looked at the ground, there was no bed but the earth with dirt and leaves and insects crawling about, typical forest terrain. He immediately tried getting up to stay away from the insects.

He was all alone and in someplace that looked like a forest. Just trees and dirt and he got worried since he did not know how he got there.

Baji looked at himself and discovered that he was in his high school uniform: a white shirt, a black and ash striped tie to match his black pants and black boots; the typical uniform for his high school back then, Bright seed academy.

His white shirt was slightly dirty by the side since he had been sleeping on the dirty floor.

"How did I get here? think think think ..." He said.

Baji racked his brain in fear and confusion as he tried to recall the last thing he remembered or anything at all.

"I can't remember anything" He exclaimed with worry in his voice and expressions. He does not know what was going on and could not remember anything.

Baji moved just for a bit as he tried to navigate his surrounding, he looked around but could not find anything else belonging to him, not even his school bag.

He tapped his pockets and could only feel his pen and a sheet of paper in his pocket containing a list of his classmates in school. He tucked them back in and continued moving.

He found a narrow bush path and decided to follow it since there was nothing else to do, and he couldn't just wait around for help.

"Survival 101 in boy scout camp, stay put and wait for help or find the nearest house or muster point and then ask for help"

Baji said to himself as he remembered what was written in the survival manual he was forced to read in camp. He chose to do the later.

***

Baji heard voices and immediately he rummaged through the woods in hopes of finding the source.

He could not tell how long he had been walking, but the sweat and exhaustion on his face was an indication that he had been walking for a while.

Walking down the path wasn't just the problem, but moving past the trees in some instances, since their branches occasionally got in the way and also trying to avoid anything that would hurt him.

Baji heard the voices louder and clearer, he could tell he was getting closer and could also tell the source was from a group of people since he heard several voices.

Baji kept going closer, moving through the branches and trees to get to where he thought was the place.

"Who is there? "

A male voice shouted towards Baji's direction.

Baji stopped for a second but continued since he didn't know what was happening

"Shhh, keep quiet everyone, I think someone is coming "

Another person said and everyone kept quiet and waited.

Baji kept coming but was unable to hear anyone again. The trees and thickets blocked his view and he was unable to see well, so he kept trying to make his way through the bushes.

"I asked who is there?"

The voices shouted out more aggressively now.

"It's me, it's me Baji"

Baji shouted back as well since he recognized the voice asking, the voice belonged to Hanson if he recalled correctly.

Baji emerged out of the bushes and looked around, he relaxed slightly in exhaustion and relief as he recognized the people there.

"Baji is that you? Oh my God you're alive"

A girl ran over to him and embraced him.

Baji was panting , bent forward with his hands on his knees when the girl came to embrace him.

"Yes I am, Anita. I'm fine and I'm glad to see you too." Baji replied her with a small smile, positioning himself properly so he wouldn't fall over from the embrace.

"look everyone it’s the class captain" Anita called out as she waved in excitement.

Baji was surprised to see that everyone in the clearing were his classmates from years ago.

He saw Anita, Steven, Damian, Felicia, And many more and as well as some faces he could not recognize. But one thing he noted was that they were all wearing the same uniform as he is, the Bright seed academy uniform.

His classmates came around him and welcomed him, he really did not expect to see them all so he just smiled and accepted their greetings. Except for those he wasn't in good terms with..

But Baji was mostly very likable, he was so honest and lovable that he had been their class captain for several years back in high school, so majority of the class liked him.

"Enough already, now who can answer the question of what Is going on and how we all got here?"

Hanson the guy who questioned Baji earlier asked and everyone went silent.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
12
1 ไปเมืองมนุษย์
1ไปเมืองมนุษย์ “นี่ก็เลยกำหนดมาสองวันแล้ว ซานต้ายังไม่กลับมาอีกเหรอ” ตุ๊กตาที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนขนมปังขิงทุกประการแต่เป็นสีขาวและสวมเสื้อผ้าสีเขียวเหมือนพวกภูติ มือหนึ่งกำกระดิ่งสีทองไว้ ชะเง้อหน้ามองไปยังประตูทางเข้าเมืองหิมะอย่างเป็นกังวล เธอคือจิงเจอร์เบรด หรือจิงเจอร์ คนที่เคลมตัวเองว่าเป็นขนมปังขิงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ทั้งที่สีนั้นแตกต่างจากขนมปังขิงของกินอย่างสุดขั้ว หน้าที่ของเธอคือการคอยเดินไปมาคุมงานผลิตของขวัญของเหล่าคนแคระ และนั่งดูหนังดูละครของโลกมนุษย์ไปวันๆ “ยังไม่เห็นเลยนะ หรือว่าเขาจะไว้ใจที่พวกเราคุมงาน ก็เลยจะมาทีเดียววันคริสต์มาสอีฟเลย?” ตุ๊กตาหิมะตัวกลมปุ๊กที่มักจะชวนเธอไปเที่ยวเล่นรอบเมืองอยู่เสมอพูด “ไม่มีทาง ซานต้าเป็นคนที่เคร่งมาก เขาต้องคอยเช็กของเองทุกครั้ง สงสัยฉันต้องไปถามพวกเรนเดียร์ซะแล้วสิ” “ไม่ต้องถามหรอก ฉันถามมาแล้ว ซานต้ายังไม่ได้เรียกให้พวกนั้นไปรับเลย” “ทำยังไงดี ต้องเกิดอะไรขึ้นกับคุณซานต้าแน่ๆ” จิงเจอร์เดินวนไปมา ตาเม็ดกลมๆ สีดำมองพื้นอย่างคนคิดไม่ตก นี่ถ้าปากที่เป็นรอยปะสีด
อ่านเพิ่มเติม
2 ยั่วยวนแถมยังยั่วเย
2ยั่วยวนแถมยังยั่วเย “เลิกตามฉันมาสักที” ชายหนุ่มขึ้นเสียงอย่างรำคาญเมื่อหญิงสาวที่เขาช่วยเอาไว้ยังคงเดินตามมาไม่หยุด “ซานต้าทำไมถึงไม่กลับไปเมืองหิมะสักทีคะ” หญิงสาวยังคงถามคำถามแปลกประหลาดออกมาไม่หยุด ดวงตากลมแป๋วจ้องมองมาที่เขาอย่างเทิดทูนบูชาทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เสียดายความสวยซะเปล่า สงสัยจะเพ้อเจ้อจนเป็นบ้าไปเสียแล้ว “ถ้าอยากตามหาซานต้านักก็ไปที่ลานกลางเมืองโน่น” ชายหนุ่มเอ่ยปากไล่ แอชเชอร์ โจนคือชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปี เรียนอยู่ชั้นปีสี่ของมหาวิทยาลัยซี มหาวิทยาลัยเอกชนชายล้วนชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศนี้ เป็นมหาวิทยาลัยที่รวบรวมแต่คนที่มีชาติตระกูลสูงส่งและมีฐานะร่ำรวยเอาไว้ รอบๆ มหาวิทยาลัยต่างเต็มไปด้วยสาวสวยที่คอยเดินผ่านด้วยหวังว่าจะถูกใจนักศึกษาชายคนใดสักคนและได้ดองกัน ยกฐานะของตัวเองขึ้นมา เป็นมหาวิทยาลัยที่แม้แต่เจ้าชายของประเทศนี้ยังต้องมาเรียน แอชเชอร์มีดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว คิ้วเข้มพาดเฉียง ใบหน้ารูปไข่ กรอบหน้าคมชัด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักสวย ผมสีเงินยาวระกรอ
อ่านเพิ่มเติม
3 ก่ออะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบ
3ก่ออะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบ “แต่งตัวมาแบบนี้ค่อยพอคุยกันได้หน่อย” “ดีพอที่พี่จะตามไปกับหนูมั้ยคะ” แขนเพรียวยกขึ้นโอบรอบคอชายหนุ่มอย่างออดอ้อน เธออุตส่าห์ลงทุนตีสนิทกับหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งจนยืมเสื้อผ้าของเธอมาแต่งองค์ทรงเครื่องได้ขนาดนี้ ซานต้าจะต้องใจอ่อนจนยอมกลับไปเมืองหิมะกับเธอบ้างล่ะ “อยากให้พี่เล่นสนุกด้วยอย่างนั้นเหรอ” นิ้วมือร้อนไล้ไปตามใบหน้าสวย ผิวของเธอนุ่มจนเขาอดไม่ได้ที่จะลูบไล้ไม่หยุด “เปล่าค่ะ อยากให้พี่กลับไปทำหน้าที่ที่เมืองหิมะ” “โอ๊ย!” จิงเจอร์ร้องอุทานลั่นเมื่อแก้มป่องๆ ของเธอถูกดึงออกจนยืดย้วย “ยังไม่เลิกเพ้อเจ้ออีก” แอชเชอร์ผลักเธอออกอย่างอารมณ์เสีย เดินหนีไปเข้าห้องน้ำทันที ปล่อยให้หญิงสาวได้แต่นั่งงงในดงสาวสวยที่พากันเขม่นหน้าเธอไม่หยุด “หึ! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็พวกผู้หญิงเร่ขาย” “เสียใจด้วยนะที่เขาไม่เอา” “เขาไม่เอาอะไรกัน เดี๋ยวเขาก็ต้องตามฉันไปแหละน่า” จิงเจอร์เถียงกลับ “ถ้าคิดว่าแน่จริงก็ลองมาแข่งกันดูมั้ยล่ะ” สาวผมสั้นประบ่าท้า “แข่ง
อ่านเพิ่มเติม
4 ต้องทำยังไงให้มันสงบเหรอคะ
4ต้องทำยังไงให้มันสงบเหรอคะ “พี่แอชจะกลับไปกับหนูแล้วใช่ไหมคะ” จิงเจอร์ผู้ไม่รู้อะไรพยายามก้าวเดินตามแรงฉุดกระชากของชายหนุ่มให้ทัน เธอถูกผลักเข้าไปนั่งในรถบีเอ็มรุ่นพิเศษของชายหนุ่ม “ไม่ล่ะ ไปที่ห้องฉันดีกว่า” แอชเชอร์สตาร์ทรถขับออกไป “ไปทำอะไรคะ” “เธออยากทำอะไรก็ทำอันนั้นแหละ” “อืม” หญิงสาวงึมงำรับ เพราะเธอเริ่มจะง่วงนอนแล้ว ดีเหมือนกัน อย่างน้อยคืนนี้ก็มีที่ซุกหัวนอน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ เครื่องทำความร้อนทำให้อุณหภูมิในรถอุ่นสบายกำลังดี แต่เข็มขัดนิรภัยที่ไม่เคยคาดมาก่อนทำให้จิงเจอร์รู้สึกอึดอัดแถมยังรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเสียดสีหน้าอกอยู่ตลอดเวลาจนต้องเอามือไปยุ่งวุ่นวาย พยายามทำให้มันสบายที่สุด “โดนรัดจนแดงไปหมดแล้ว” เสียงบ่นเบาๆ ทำให้แอชเชอร์หันไปเห็นภาพของเธอกำลังเลื่อนคอเสื้อลงดู แหวกลงจนเห็นแผ่นปิดจุกที่แปะไว้อยู่บางๆ มือบางยังคงขยุกขยิกไม่หยุด ถูไถบริเวณที่แดงเถือกจนก้อนแตงโมสั่นคลอน แอชเชอร์รีบเอามือไปหยุดไว้แทบไม่ทัน “อย่าถู เดี๋ยวก็ยิ่งแดงขึ้นหรอก” “น่ารำคา
อ่านเพิ่มเติม
5 เธอทำให้ฉันตื่นอีกแล้วนะ
5เธอทำให้ฉันตื่นอีกแล้วนะ “เธอทำให้ฉันตื่นอีกแล้วนะ” “คราวนี้มันไม่ใช่ความผิดของหนูนะคะ” เรียวขาหุบเข้าหากัน กระถดกายไปนั่งพิงประตูรถอย่างเกร็งๆ เมื่อรู้ว่าจะต้องรับผิดชอบเขาอีกครั้ง “ทีหลังก็อย่ายั่วให้มันมากนัก” แม้จะอยากจับคนตัวเล็กกินแค่ไหน แต่แอชเชอร์พอดูออกว่าหญิงสาวนั้นไม่เคยมาก่อน ดูจากท่าทางแล้วหญิงสาวไม่ได้จะตามตื๊อเขาเพื่อเสนอตัวเหมือนคนอื่น ไม่รู้ว่าต้องการอะไรกันแน่ “กลับไปนั่งที่ให้เรียบร้อย” ชายหนุ่มสั่งเสียงขรึมเพราะต้องคอยข่มความรู้สึกของตัวเองไว้ เขากลับไปนั่งที่นั่งคนขับ เปิดกระจกขับรถไปช้าๆ พลางอัดควันบุหรี่เข้าปอดเพื่อคลายความทรมาน “เธอเข้าหาฉันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่” หลังจากดูดจนหมดมวน รถก็แล่นเร็วขึ้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งอยู่ที่พวงมาลัยขณะที่อีกข้างวางอยู่บนต้นขาขาวนวลนิ่ง จิงเจอร์ที่เพิ่งรู้สึกหายใจหายคอได้ทั่วท้องเพียงไม่นาน ก็นึกถึงจุดประสงค์เดิมของเธอได้ “ฉันอยากให้ซานต้า ไม่สิ หนูอยากให้พี่แอชไปกับหนู” หลังจากได้อยู่ใกล้ชิดชายหนุ่มมาสักพัก เธอก็พอจะเดาได้ว่าค
อ่านเพิ่มเติม
6 เดตกลางหิมะแรก
6เดตกลางหิมะแรก บรรยากาศในห้องนอนเงียบงัน มีแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่เป็นพื้นหลัง จิงเจอร์ที่ถูกอ้อมแขนแกร่งกักตัวไว้มองเห็นเพียงแผงอกกว้างที่ถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อยืดสีดำ เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าบางๆ ทั้งที่อากาศข้างนอกนั้นหนาวมาก “ถูกเปิดโปงเข้าหน่อย ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยหรือไง” น้ำเสียงเข้มและข้อมือที่ถูกกดลงมาแรงขึ้นจนเริ่มเจ็บ ทำให้หญิงสาวรวบรวมความกล้าพูดออกไป “หนูไม่เข้าใจว่าพี่พูดเรื่องอะไรกันแน่ แต่มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันดีๆ เถอะค่ะ” “มาถึงขนาดนี้แล้วยังแกล้งทำตัวไร้เดียงสาอีก” คางเรียวถูกฝ่ามือหนาบีบ บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นมาสบสายตาดุดันของเขา “เจ็บค่ะ” แรงจากเข่าของเขาที่ทับขาของเธอทั้งสองข้างไว้นั้นไม่ใช่น้อยๆ จนจิงเจอร์ต้องส่งเสียงประท้วงออกไป ภาพครึ่งหน้าส่วนล่างที่ถูกบีบจนปากจู๋และแก้มยุ้ย ทำให้แอชเชอร์อารมณ์คงที่ขึ้นมานิดหน่อย เขาขยับขาออกเมื่อเห็นว่าคนข้างใต้ไม่ได้ดิ้นรนเพื่อจะหนี ดวงตากลมแป๋วที่จ้องมองเขาอย่างหวาดๆ ในตอนแรก เริ่มกลับมาละมุนอีกค
อ่านเพิ่มเติม
7 วิธีฟื้นความทรงจำ
7วิธีฟื้นความทรงจำ ไม่ต้องไปถึงเมืองหิมะ แอชเชอร์ก็เริ่มจะเชื่อแล้วว่าเขาคือซานต้าจริงๆ ถ้าไม่ใช่ซานต้า ใครบ้างจะมีโอกาสได้นั่งเลื่อนที่ถูกลากโดยกวางเรนเดียร์จำนวนสามตัวและกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า! แอชเชอร์ยังคงประหลาดใจไม่หาย เขาเอาแต่มองลงไปยังเมืองที่กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ เบื้องล่าง เลื่อนที่ถูกลากด้วยกวางเคลื่อนที่เร็วมาก แต่ชายหนุ่มไม่รู้สึกถึงกระแสลมที่ควรจะพัดจนผมของเขายุ่งเหยิงเลยสักนิด มีเพียงความหนาวเย็นเหมือนยามที่อยู่บนพื้นดินเท่านั้นที่ยังคงอยู่ “ถ้าพี่แอชไปถึงเมืองนะ หนูจินตนาการได้เลยว่าตุ๊กตาหิมะจะต้องร้องไห้ดีใจแน่ๆ แล้วไหนจะคุณป้าแม่ครัวที่ต้องรีบวิ่งเข้าไปทำชามะลิของโปรดของพี่แอชให้อีก” เมื่อทำภารกิจได้สำเร็จลุล่วง จิงเจอร์ก็ผ่อนคลายจนเริ่มคุยไม่หยุด “ให้มันน้อยๆ หน่อย” นิ้วชี้ของชายหนุ่มจิ้มหน้าผากกลมเข้าให้หนึ่งที “ฉันแค่ตกลงไปเมืองหิมะ ไม่ได้ตกลงไปเป็นซานต้าให้เธอ ไม่ต้องมาหลอกใช้งานกันเลย” “หึ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะกลับคำพูดกันแน่” พอได้หันกลับมาโฟกัสกับหญิงสาว เขาก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลัง
อ่านเพิ่มเติม
8 อย่ามายุ่งกับของของฉัน
8อย่ามายุ่งกับของของฉัน “หนูจะหาผู้หญิงมาให้พี่เลือก พี่มีรสนิยมแบบไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?” ทันทีที่เดินออกจากบ้านของหญิงชรามา จิงเจอร์ก็เป็นฝ่ายจัดแจงเรื่องทุกอย่างทันที เธอยังคงเรียกเขาว่าพี่แอช เพราะอีกฝ่ายมีนิสัยไม่เหมือนซานต้า เจ้านายคนเดิมของเธอ “อันดับแรกต้องสวย ต่อมาก็ต้องหน้าอกใหญ่ ก้นบึ้ม ลีลาเด็ด ชอบขึ้นขย่ม” หนุ่มผมเงินพูดด้วยท่าทางหื่นกาม นิ้วโป้งและนิ้วชี้ลูบขอบปากเหมือนคนอดอยากปากแห้งมานาน “บ้ากาม” “จะว่าไปที่ฉันพูดมาก็ตรงกับเธออยู่เหมือนกันนะ” ชายหนุ่มเย้า “...” แต้มสีชมพูปรากฏขึ้นบนขนสีขาวของตุ๊กตาทันที “แต่เสียใจด้วย ฉันไม่ได้บ้าขนาดเอาหมาเอาแมวเอาตุ๊กตาไปทั่วหรอกนะ” “ฮึ่ยยย งั้นก็ไปหาเองเลยไป๊” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกแกล้งอย่างจิงเจอร์สะบัดหน้าหนี ดึงหูให้เจ้าอลาสกันหันตูดให้ชายหนุ่ม “เดี๋ยวก่อนสิ ฉันแค่ล้อเล่นน่า” แอชเชอร์รีบเดินตาม “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะยอมทำตามที่ยายแม่มดคนนั้นบอกด้วยล่ะ?” “ก็...” ขนมปังขิงกำลังจะเถียงแต่ก็ชะงักเสียก่อน “นั่นสิ” “ฉันบอกเธอว่าจะมาเมือ
อ่านเพิ่มเติม
9 ก็แค่เล่นสนุก
9ก็แค่เล่นสนุก “ปล่อยนะ หนูหายใจไม่ออก” ตุ๊กตาตัวจิ๋วพยายามดิ้นรน ใบหน้าของเธอถูกกดแนบชิดกับอกแกร่งจนบี้แบนไปหมด “ไหน ไม่เห็นจะมีจมูกให้หายใจเลย” สีหน้าของแอชเชอร์ยังคงบึ้งตึงอยู่ ถึงจะบอกแบบนั้นแต่มือก็เพลาแรงลง เขาก้าวขายาวๆ ออกไปจากจุดที่เอลฟ์หนุ่มคุยก้อร่อก้อติกกับจิงเจอร์อยู่เมื่อกี้ “ไหนบอกว่าเป็นคนสนิทของซานต้า แทนที่จะอยู่ดูแลฉัน กลับมาจีบเอลฟ์อยู่เนี่ยนะ” “พี่แอชนั่นแหละ ทำไมไม่ไปอยู่กับคุณแม่มดคนสวยล่ะ” จิงเจอร์โผล่หัวออกมาจากฝ่ามือของเขาได้ในที่สุด “ก็มือขวาของฉันแอบหนีมาหลีหนุ่มอยู่แบบนี้ ฉันก็ต้องมาตามตัวสิ” เขาใช้อีกมือดึงแก้มที่มีแต่ขนนุ่มฟูนั่นอย่างหงุดหงิด “จะบ้าหรือไง จะตามให้หนูไปนั่งดูพี่มีอะไรกับคนอื่นหรือไงกัน!?” “ใช่” ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของชายหนุ่มทำให้เธอเริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง “พี่ไม่เหมาะจะเป็นซานต้าสักนิด นิสัยไม่เห็นเหมือนซานต้าของหนูเลย” “ใช่สิ ใครมันจะดีเลิศเลอเท่าเอลฟ์หนุ่มของเธอล่ะ ไอ้เราก็นึกว่าจะไร้เดียงสา ที่แท้ก็ยั่วยวนคนอื่นไปทั่ว แม้แต่ในร่างแบบนี้ก
อ่านเพิ่มเติม
10 ในอิกลูท่ามกลางแสงออโรร่า
10ในอิกลูท่ามกลางแสงออโรร่า เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มหน้าแดงตาปรือทั้งที่เพิ่งดื่มแอลกอฮอล์ไปได้แก้วเดียว แอชเชอร์ก็เริ่มใช้เสน่ห์หลอกล่อ “เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่าเธอรู้จักกับซานต้ามานานแค่ไหน” ชายหนุ่มเขยิบเข้าไปใกล้จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่หนึ่งไม้บรรทัด “อืม ตั้งแต่จำความได้หนูก็อยู่กับซานต้าแล้ว ซานต้าบอกว่าหนูเป็นหนึ่งในขนมปังขิงที่เขาเอาไว้ทานคู่กับชายามเช้า แต่แล้ววันหนึ่งแม่ครัวก็เผลอทำหนูกระเด็นไปโดนตุ๊กตาแล้วผสานร่างกันกลายเป็นหนูอย่างทุกวันนี้” เรื่องที่เธอเล่ามามันออกจะน่าเหลือเชื่อไปสักหน่อย แต่แอชเชอร์ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “แล้วซานต้านิสัยเป็นยังไงบ้าง” “ใจดีมากๆๆๆ มากเท่านี้เลยยย” แขนเล็กกางออกกว้าง ตาหลับพริ้ม คราวนี้ชายหนุ่มยื่นแก้วน้ำเปล่าไปให้เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มสัปหงก “ดื่มน้ำซะหน่อย จะได้ไม่ปวดหัว” “ขอบคุณค่ะ อึกๆ” “ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาล่ะ?” “พอแล้ว ไม่เล่าแล้ว พี่ก็รีบๆ จำให้ได้สิ จะได้ไม่ต้องมาถามอีก เอิ๊ก~” จิงเจอร์ยกมือขึ้นปิดปากอย่างเขินอายที่เผลอเ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status