ลูกแฝดสามของฉันคือความลับของท่านประธาน

ลูกแฝดสามของฉันคือความลับของท่านประธาน

last updateLast Updated : 2025-05-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
16Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“คืนนั้น... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมีอะไรกับเขา แต่เขากลับมองว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าที่คิดจะจับเขาด้วยลูก!” ณิชชา หนีไปพร้อมกับบาดแผลและความลับที่ซ่อนไว้ในท้อง ห้าปีต่อมา... เธอกลับมาพร้อมลูกแฝดสามที่หน้าตาถอดแบบเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน “คืนนั้นแค่ครั้งเดียว จะมาบอกว่าท้องกับฉันได้ยังไง” “แต่ลูกทั้งสามของฉัน... มีดีเอ็นเอของคุณนะคะ ท่านประธาน” รามิลไม่เคยรัก และไม่เคยคิดจะให้อภัย เขาพร้อมเหยียบย่ำเธอซ้ำๆ แต่ลูกแฝดสามกลับค่อย ๆ ทำลายเกราะน้ำแข็งของชายผู้ไร้หัวใจ... และปลุกให้เขาได้รู้ว่าคนที่เขาเคยขับไล่ไป คือความรักเดียวทั้งชีวิตของเขา!

View More

Chapter 1

คืนที่ร้าวราน

Tahun 2076 teknologi dan ilmu pengetahuan telah berkembang dengan cepat. Semua pekerjaan mengandalkan internet. Berhitung, berdagang, atau bersekolah. Tidak ada lagi pekerjaan yang terlalu susah atau menguras tenaga. Anak-anak tak perlu lagi berangkat ke sekolah, bahkan bangunan sekolah hampir tidak pernah ditemukan lagi, kecuali di daerah kumuh tempat orang-orang yang terbuang dari masyarakat tinggal. Sekolah kuno yang masih menggunakan buku fisik.

Kehidupan sosial masyarakat telah banyak berubah. Hidup mereka serba gelamor. Tentunya itu bagi sebagian orang, karena sisanya hanyalah pengangguran atau penjahat. Jika dihitung-hitung memang hampir tidak ada yang bekerja secara jujur.

Berkembangnya teknologi berarti semakin sempurnanya kecerdasan buatan. Para ilmuwan berhasil menciptakan AI tercanggih yang kemudian dimasukkan ke dalam program robot dan komputer. Kecerdasan yang bahkan bisa menyaingi otak manusia.

Robot-robot itu sudah bukan lagi mesin yang bergerak dengan kaku. Tampilan mereka sudah mendekati sempurna. Tutur kata dan bahasanya pun sangat fasih. Jika tidak teliti, mereka akan terlihat seperti manusia biasa.

Manusia tidak lagi dibutuhkan sebagai pembantu atau pelayan. Peran mereka sudah digantikan oleh robot yang umumnya dirancang sebagai wanita cantik.

Di antara robot-robot itu, yang paling terkenal adalah Ellie. Ia tidak hanya memiliki kecerdasan buatan paling sempurna, tetapi juga dipercaya memiliki sensor rasa sakit, sehingga bisa merasakan apa yang dirasakan oleh manusia. Satu-satunya humanoid sempurna yang berhasil diciptakan oleh seorang ilmuwan setengah gila bernama Edward Fuller, setelah kehilangan putrinya yang juga bernama Ellie. Hanya saja robot Ellie memiliki singkatan E.O.A.E di belakang namanya. Tidak ada yang tahu apa kepanjangan dari E.O.A.E.

Edward sendiri ditemukan meninggal dunia setelah karya terbesarnya, Ellie E.O.A.E tercipta.

Ellie adalah robot sekaligus penyanyi idol yang diidolakan oleh banyak orang di seluruh dunia, dari tua sampai muda. Setiap orang selalu menantikan penampilannya. 

Hari ini, ia akan tampil di stadion Rungrado May Day di Pyongyang, Korea Utara, stadion terbesar di dunia sejak dulu. Sekarang bahkan lebih besar lagi. Jika dulu hanya dapat menampung 114.000 orang maka sekarang dapat menampung sampai satu juta orang.

Penampilannya kali ini untuk mempromosikan produk parfum terbaru bernama End Spray. "Parfum yang wanginya bisa membawamu sampai ke surga" begitulah semboyan perusahaan itu. Tidak ada yang tahu siapa pemilik perusahaan tersebut, tetapi siapapun orangnya pastilah dia sangat kaya, karena dapat menyewa idol termahal. Tidak hanya sampai di situ, semua orang dari berbagai penjuru dunia boleh menonton konser tanpa harus membeli tiket. Gratis.

Konser terbesar sepanjang zaman.

Di depan pintu rumah berlantai dua, tampak seorang perempuan muda berwajah cantik dengan bibir merah sedang menggerutu. Mengenakan kacamata hitam. Pakaiannya sangat rapi dan bagus. Ia segera membunyikan bel beberapa kali dengan wajah marah.

Tak berselang lama pintu itu pun terbuka. Tampak seorang perempuan yang lebih muda darinya berdiri di sana, memperlihatkan senyuman termanisnya.

"Eh, Kak Shinta, Kakak pasti ingin bertemu dengan Kak Argo, kan?"

"Ya, di mana dia sekarang, Meina?" tanya perempuan bernama Shinta itu masih dengan ekspresi kesal.

"Dia masih tidur."

"Apa? Dia masih tidur?"

Gigi geligi Shinta berkertak-kertuk. Ia memasuki rumah dengan kedua tangan dikepalkan. Wajahnya tampak merah padam, pertanda marah besar.

"Fufufu, pasti bakal seru nih," gumam Meina seraya membuntuti Shinta dari belakang.

Shinta mengetuk pintu kamar di lantai dua dengan keras sambil berteriak-teriak. "Woi, Argo! Bangun! Apa kau sudah lupa dengan janjimu?"

Sementara itu di dalam kamar, Argo terperanjat bangun. Lalu menggosok-gosok kedua matanya. Ia segera berdiri dan berjalan dengan limbung menghampiri pintu. Kepalanya terasa pusing karena dibangunkan secara tiba-tiba.

"Iya, iya, aku sudah bangun," jawabnya seraya membuka pintu. "Ada apa sih, Shin? Pagi-pagi begini sudah bikin ribut?"

"Pagi apanya? Ini sudah tengah hari!" semprot Shinta.

"Oh, kau benar," kata Argo seraya menatap jam tangannya dengan wajah tenang-tenang saja.

"Kau tidak lupa dengan janjimu kemarin, kan?" Shinta menatap Argo lekat-lekat.

"Eh … janji? Janji apa ya?" Argo mengerutkan keningnya.

"Huh, ya ampun, kau ini selalu saja seperti ini!" Shinta menghela napas. "Kemarin kau berjanji akan menemaniku menonton konsernya Ellie."

"Iya, tenang saja, aku ingat, kok." Mulutnya memang berkata begitu tetapi di dalam hatinya ia mengeluh, 'Ck, kenapa kemarin aku menyetujuinya, sih!'

"Baguslah, tapi apa kau ingat, kapan konsernya mulai?"

"Hemm, kalau tidak salah, hari ini pukul tiga sore."

"Dan sekarang pukul berapa?"

Argo segera melihat jam tangannya lagi. "Pukul satu lebih empat puluh menit."

"Kita sudah terlambat, bodoh!" Shinta menarik kerah baju Argo dan mengguncangnya.

"Tenanglah! Kalau naik kereta Super Lightning kau akan sampai dalam sejam."

Shinta segera melepaskan kerah baju Argo.

"Itu memang benar, tapi tiketnya sangat mahal! Lima juta! Memangnya kau mau membelikanku tiket untuk kita berdua?" ujarnya.

"Tidak mau, kau beli saja sendiri untuk dirimu sendiri, terus pergi ke konser itu sendirian saja. Aku punya pekerjaan yang jauh lebih penting daripada menonton konser membosankan itu."

"Huh, kau ini pacar macam apa sih!" Shinta menghela napas. "Untung aku cinta, jika tidak, sudah lama aku meninggalkanmu, dasar es batu!"

Ia merutuk tiada henti seperti biasa, setiap Argo tidak menuruti keinginannya. Hanya akan berhenti mengoceh saat kemauannya dituruti.

Diam-diam Argo membuka gadget untuk melihat sisa saldo rekeningnya. Jumlahnya tiga puluh juta. Bukan nominal yang besar di zaman yang serba maju dan serba mahal ini, hanya cukup untuk kehidupan sehari-hari saja. Ia membuang napasnya, kemudian berkata. "Baiklah, baiklah, aku akan membelikan tiketnya!"

Seketika wajah masam Shinta berubah menjadi ceria. Ia segera memeluk pacarnya. "Ah, kau memang pacar yang terbaik, aku tidak salah memilihmu."

"Iya, sudah! Cepat lepaskan aku! Konsernya akan segera dimulai, kan?"

"Baiklah, ayo berangkat!" kata Shinta seraya menarik tangan Argo.

Di balik dinding kamar mandi dekat tangga, mereka berpapasan dengan Meina yang segera menyembunyikan kamera ke belakang punggungnya. Ia terlihat sangat gugup.

"A-aku tidak merekam kalian, aku hanya mau ke kamar mandi," kata Meina salah tingkah.

"Lupakan soal itu!" kata Shinta seraya tersenyum manis. "Kau mau ikut menonton konser Ellie bersama kami?"

"Benarkah? Aku boleh ikut?" Meina menatap wajah kakaknya dengan sorot mata penuh harap.

Argo menghela napasnya. "Huh, iya, kau boleh ikut, tapi kau harus menghapus rekaman itu!"

"Oke, aku akan menghapusnya nanti."

Mereka segera pergi ke stasiun kereta Super Kilat yang kecepatannya mencapai 1 km/menit. Dengan kereta Super Kilat, mengelilingi dunia tak lagi membutuhkan waktu berbulan-bulan. Namun, bagaimana bisa? Apakah kereta ini bisa mengapung di atas air? Tentu saja tidak! Kereta ini bisa berkeliling ke seluruh dunia karena jaringan relnya telah dibangun di seluruh bawah laut. Namun, hanya orang-orang kaya yang dapat menikmati kecepatannya.

Setelah membeli karcis, Argo beserta Shinta dan Meina segera menaiki kereta. Bagian dalam kereta itu tampak berkelas. Orang-orang berjas hitam duduk di kursi-kursi yang saling berhadapan, membicarakan bisnis dengan bisik-bisik. Di hadapan mereka sudah tersedia makanan mewah.

Mereka menikmati pemandangan bawah laut melalui jendela kereta, di sepanjang jalan.

Sesampainya di Korea Utara, suasana di sana sangat ramai seperti yang telah diperkirakan. Banyak orang menongkrong di tepi-tepi jalan dan di depan toko. Kapasitas stadion Rungrado sepertinya sudah penuh. Penjaga gerbangnya tidak mengizinkan siapapun untuk masuk lagi, sehingga terpaksa mereka menonton dari layar monitor yang sengaja dipasang di gedung-gedung.

"Tuh, kan, semua ini gara-gara kamu! Kita jadi kehabisan tempat!" gerutu Shinta dengan bibir manyun.

"Berisik! Aku sudah membuang banyak uang tabunganku hanya untukmu, jadi jangan banyak mengeluh!"

"Huh, ya sudah, apa boleh buat."

"Woah, jadi inikah Korea Utara." Mata Meina jelalatan, terkagum-kagum. Ia belum pernah pergi ke luar negeri sebelumnya. 

Semua tempat direkamnya dengan kamera yang tak pernah lepas dari tangannya itu.

Jarum jam telah menunjukkan pukul 15:00. Konser akan segera dimulai saat Ellie beserta anggota idolnya naik ke atas panggung. Siapapun yang melihatnya akan terpesona oleh kecantikannya dan tingkah lakunya yang agak centil, benar-benar humanoid yang sempurna.

Konser berlangsung hingga tengah malam. Ellie membawakan lagu-lagu yang terkesan sedikit kelam dan berbumbu kesedihan pada penampilannya kali ini, mungkin karena suasana hatinya sedang tidak baik. Namun, itu alasan yang tidak masuk akal, karena ia adalah robot, tidak mungkin punya hati.

Di penghujung acara, para staf membagikan sebotol parfum gratis kepada para penonton, tak terkecuali yang berada di luar stadion. Semua orang dapat, tanpa terkecuali.

"Teman-teman!" teriak Ellie dari atas panggung. "Apakah kalian semua sudah mendapatkan hadiahnya?"

Seketika para penontonnya balas berteriak dengan kompak. "Ya!"

"Kalau begitu, sekarang aku akan membawakan lagu terakhir untuk kalian!"

Sontak para penonton bersorak-sorai. Musik segera dimainkan dan Ellie pun mulai bernyanyi, diikuti oleh penontonnya.

Acara konser segera berakhir saat jarum jam telah menunjukkan pukul 01:30.

"Oke, ayo kita pulang!" kata Argo seraya berjalan lebih dulu.

"Hah, kenapa kita tidak menginap di hotel dulu?" tanya Shinta yang terlihat sangat mengantuk.

"Jangan konyol! Uangku hanya tinggal sedikit lagi! Hanya cukup untuk mengantarkan kita pulang dengan pesawat."

"Ugh, ya sudah."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
คืนที่ร้าวราน
บทที่ 1คืนที่ร้าวราน แสงไฟสีทองสาดส่องต้องร่างสูงสง่าของรามิล เดชาบดินทร์ ที่ยืนอยู่บนเวทีในงานเลี้ยงบริษัท ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองผู้คนเบื้องล่างด้วยความเบื่อหน่ายระคนหงุดหงิด แก้ววิสกี้ในมือถูกยกขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจนัก หญิงสาวมากมายต่างจับจ้องมาที่เขาด้วยสายตาชื่นชมและปรารถนา แต่ในใจของเขากลับว่างเปล่าณิชชาในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มพยายามหลบเลี่ยงสายตาของผู้คน เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงอากาศธาตุในงานเลี้ยงอันหรูหรานี้ หัวใจของเธอเต้นระรัวเมื่อแอบมองไปยังร่างสูงสง่าบนเวที ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความรัก ความเสน่หา และความเจ็บปวดที่ฝังลึกค่ำคืนนั้น ในงานเลี้ยงปิดกล้องโปรเจกต์ใหญ่ เธอถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานในส่วนเครื่องดื่ม ด้วยความเกรงใจและอยากช่วยเหลือ เธอจึงอาสาชงเครื่องดื่มพิเศษตามสูตรที่เธอเคยทำให้รามิลดื่มอยู่บ่อยครั้ง แต่แล้วทุกอย่างก็พลิกผันรามิลในสภาพมึนเมา ดวงตาแดงก่ำ เดินโซซัดเซมาหาเธอที่เคาน์เตอร์ ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอด้วยความขุ่นเคืองและกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรม"เธอ...เธอวางยาฉันใช่ไหม!" เสียงทุ้มต่ำของเขากระแทกกระทั้น ราวกับกำลังกล่าวหาอาชญากร"ท่านประธานคะ
Read more
ลูกฝาแฝด 3 คน
บทที่ 2 ลูกฝาแฝด 3 คนหลายวันผ่านไป ณิชชาเดินทางไปยังเมืองเล็ก ๆ ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง เธอใช้เงินเก็บที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเช่าห้องพักราคาถูก เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความเครียดทำให้ร่างกายของเธออ่อนแอลง แต่สิ่งที่ทรมานเธอมากที่สุดคือความรู้สึกผิดหวังในความรักและความเชื่อใจที่เธอเคยมอบให้กับรามิลและแล้ว...สัญญาณแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของณิชชาก็ปรากฏขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ เธอก็เริ่มมีอาการคลื่นไส้ วิงเวียน และอ่อนเพลียอย่างหนัก ทำให้เธอเริ่มสงสัยในความผิดปกติของร่างกาย และเมื่อไปพบแพทย์ เธอก็ได้รับข่าวที่ทำให้เธอทั้งตกใจจนแทบเป็นลม...เธอตั้งครรภ์ และเป็นลูกแฝด 3 คน !!ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในจิตใจของณิชชา เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในสภาพที่เธอเป็นอยู่มันยากลำบากเพียงใด และยิ่งไปกว่านั้น เด็กในท้องของเธอคือผลผลิตจากค่ำคืนอันแสนเลวร้ายกับผู้ชายที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสแต่ในที่สุด สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็เริ่มทำงาน ณิชชาตัดสินใจที่จะเก็บเด็กไว้ เธอจะเลี้ยงดูพวกเขาด้วยความรักและความเข้มแข
Read more
ปริศนาในสายเลือด
บทที่ 3ปริศนาในสายเลือดความสงสัยกัดกินใจรามิลราวกับหนอนไช แม้จะพยายามสะบัดความคิดเกี่ยวกับเด็กชายที่ชื่อภูผาทิ้งไป แต่ภาพดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับตามหลอกหลอนไม่เลิก‘ทำไมถึงเหมือนฉันขนาดนั้น? มันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็อดคิดไม่ได้’ เขาเดินวนไปวนมาในห้องทำงานอย่างกระวนกระวาย"ท่านประธานครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" เลขาคนสนิทชื่อวิน ได้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านายมาตั้งแต่กลับมาจากสวนสาธารณะวันนั้นรามิลหยุดเดิน หันมามองหน้าวินด้วยแววตาครุ่นคิด "วิน...คุณว่าคนเราจะหน้าเหมือนกันได้มากแค่ไหน"วินขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามที่ดูเหมือนจะไม่มีปี่มีขลุ่ย "ก็...อาจจะมีบ้างครับท่านประธาน แล้วแต่ลักษณะทางพันธุกรรมน่ะครับ ทำไมเหรอครับ""เมื่อวานผมเจอเด็กคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายผมมาก...มากจนน่าตกใจ" รามิลยอมเล่าออกมาในที่สุด"จริงเหรอครับ บังเอิญหรือเปล่าครับ" วินถามด้วยความสงสัย"ผมก็อยากให้เป็นอย่างนั้น แต่..." รามิลเงียบไปครู่หนึ่ง "เด็กคนนั้นอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อณิชชา"วินเบิกตากว้างเล็กน้อย "คุณณิชชา...คนที่เคยทำงานที่บริษัทเราเมื่อห้าปีก่อนน่ะเหรอครับ"รามิลพยักหน้า สีหน้าของเ
Read more
ผลตรวจดีเอ็นเอ
บทที่ 4ผลตรวจดีเอ็นเอ หลังจากรามิลเดินออกจากร้านไป ความเงียบก็ปกคลุม ‘บ้านขนม ณิชชา’ อีกครั้ง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล ความกลัวที่เธอพยายามกดเอาไว้ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งเขาต้องการอะไรกันแน่? ทำไมถึงเพิ่งมาสนใจเรื่องลูกในตอนนี้? คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในความคิดของณิชชา เธอไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของรามิล การปรากฏตัวของเขาอย่างกะทันหันและการพูดถึงเรื่องลูกทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวง"คุณแม่ฮับ คุณลุงคนนั้นเป็นใครเหรอฮับ? ทำไมหน้าตาดูไม่ค่อยพอใจเลย แล้วทำไมต้องมาที่ร้านของเราด้วย?" น้องเมฆาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตจับจ้องมองใบหน้าของณิชชาอย่างเป็นห่วง“หืม ? หนูเห็นคุณลุงด้วยเหรอจ๊ะ” เธอถาม“เห็นคับ พวกเราแอบดูตรงหน้าต่าง ไม่เห็นซื้อขนมเลย แต่ทำหน้าเหมือนจะกินแม่เลยฮับ หรือว่าเขาเป็นยักษ์แปลงตัวมา”ณิชชาฝืนยิ้มให้ลูกชายคนเล็ก ลูบศีรษะเขาเบา ๆ "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะเมฆา คุณลุงเขาอาจจะมีเรื่องไม่สบายใจน่ะ""แต่หนูกลัวเขาจังเลยค่ะ เขาดูดุ ๆ หนูไม่อยากให้เขามาที่นี่อีก" น้องวารินเอ่ยเสียงเบา เกาะแขนณิชชาแน่น น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย"ไ
Read more
ต้องการสิทธิ์ความเป็นพ่อ
บทที่ 5ต้องการสิทธิ์ความเป็นพ่อเช้าวันรุ่งขึ้น รามิลเดินทางไปยังร้าน ‘บ้านขนม ณิชชา’ อีกครั้ง ข้างกายเขามีทนายวรุตม์ยืนอยู่ด้วยท่าทีสุภาพ ราวกับเป็นเงาที่คอยสนับสนุนความต้องการของเจ้านายเมื่อรามิลก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมหวานของขนมอบไม่ได้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดลดลง ณิชชาก็ชะงักมือจากการจัดขนม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความระแวงและไม่พอใจที่เห็นใบหน้าของผู้ชายที่เธอพยายามลืมเลือน ภูผามองหน้าชายแปลกหน้าด้วยความระมัดระวัง วารินจ้องมองด้วยความขี้สงสัย ส่วนเมฆาเกาะขาแม่แน่นด้วยท่าทีงอแง"ท่านประธาน คุณมาทำไมอีก หรือว่ายังอยากจะทำลายชีวิตของฉันอีกค " ณิชชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามรักษาระยะห่างจากเขารามิลรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดนั้น "ผมมาที่นี่เพื่อคุยกับคุณ...เรื่องลูกของเรา""ลูกของฉันค่ะ! พวกเขาเป็นชีวิตของฉัน เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมี คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกพวกเขาว่า ลูกของเรา" ณิชชาตอบโต้ทันที น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าว"ณิชชา...ผมรู้ความจริงแล้ว" รามิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง "ผลตรวจ DNA ยืนยันแล้ว ผมคือพ่อของภูผา วาริน และเมฆา" ในเวลาที่พูด เขาได้หลุบตาลงมองเด็กๆ ทั้งสามคน...ไม่
Read more
วันนี้ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว
"ลูก ๆ ของฉันมีความสุขดีอยู่แล้ว พวกเขาไม่ต้องการพ่อที่ไม่เคยมีตัวตนในชีวิตของพวกเขามาตลอดห้าปี" ณิชชาตอบโต้ทันที"แต่พวกเขาควรจะมีพ่อ และผมต้องการที่จะเป็นพ่อคนนั้น ผมอยากจะชดเชยเวลาที่ผมเสียไป ผมอยากที่จะ...""มันสายเกินไปแล้วค่ะ ท่านประธาน มันสายเกินไปมากแล้ว" ณิชชาตอบเสียงเด็ดขาด"ไม่สายเกินไปหรอก ถ้าคุณเปิดใจให้ผม ถ้าคุณให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง" รามิลยังคงยืนกราน"ฉันไม่เชื่อใจคุณ" หญิงสาวตอบตรง ๆ"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ผมสัญญา"ทนายวรุตม์ก้าวเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความกดดัน "คุณณิชชาครับ คุณรามิลต้องการที่จะพูดคุยถึงเรื่องการดูแลบุตรอย่างเป็นทางการ ท่านหวังว่าจะสามารถตกลงกันด้วยดีโดยไม่ต้องถึงศาล ท่านต้องการที่จะให้เด็ก ๆ ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีที่สุด และท่านก็ยินดีที่จะให้คุณเป็นผู้ดูแลหลัก โดยที่คุณจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากคุณรามิล""คุณหมายความว่ายังไง" ณิชชาถามด้วยความสับสนระคนสงสัย"คุณรามิลต้องการที่จะสนับสนุนทางการเงินและการศึกษาของเด็ก ๆ อย่างเต็มที่ และท่านก็เคารพการตัดสินใจของคุณในการเลี้ยงดูพวกเขา ท่านเพียงแต่ต้องการที่จะเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิ
Read more
ใต้ชายคาไร้ใจ
ณิชชานั่งกุมมือตัวเองแน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจคำพูดของรามิลได้มากน้อยแค่ไหน แต่สิ่งที่ทนายพูดถึงเรื่องกฎหมายก็ทำให้เธออดหวั่นใจไม่ได้"คุณณิชชาครับ คุณรามิลต้องการที่จะให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด ท่านสามารถมอบทุกสิ่งที่พวกเขาต้องการได้ ทั้งการศึกษาที่ดี สังคมที่ดี และชีวิตที่สุขสบาย ดังนั้นพาลูกๆ ไปอยู่ที่บ้านพ่อของพวกเขาเถอะนะครับ" ทนายวรุตม์โน้มน้าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลหญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับรามิล แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนเช่นเคย กลับฉายแววของความจริงจังและความปรารถนาบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก"แล้วฉันล่ะคะ?" ณิชชาถามเสียงเบา "ฉันต้องอยู่ที่นั่นในฐานะอะไร?""คุณก็คือแม่ของลูก ๆ ของผม" รามิลตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "คุณจะได้รับการเคารพและดูแลอย่างดีที่สุด ผมจะไม่ก้าวก่ายเรื่องการเลี้ยงดูเด็ก ๆ ของคุณ""คำพูดของคุณ ฉันจะเชื่อได้แค่ไหน" ณิชชาถามด้วยความไม่ไว้วางใจ"ผมรู้ว่าผมเคยทำลายความเชื่อใจของคุณ" รามิลตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมหวังว่าเวลาและการกระทำของผมจะสามารถทำให้คุณเห็นความจริงใจของผมได้"ณิ
Read more
ความไร้เดียงสาของสามแฝด
เมื่อณิชชาเดินเข้าไปในห้องทำงานใหญ่โต รามิลนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างอ่านไม่ออก"เชิญนั่ง" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้นณิชชาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง "ท่านประธานมีอะไรจะคุยกับฉันหรือคะ"“เลิกเรียกฉันว่าท่านประธานเถอะ ผมไม่ใช่เจ้านายของคุณแล้ว”หญิงสาวเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับ “ค่ะ คุณรามิลจะคุยอะไรคะ”"เรื่องลูก ๆ พวกเขาต้องได้รับการดูแลที่ดีที่สุด""ฉันก็ดูแลลูก ๆ ของฉันอย่างดีที่สุดมาตลอดห้าปี" ณิชชาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง"ผมจะ..." เขาพูดไม่ทันจบ เธอก็พูดสวน“ฉันพาลูกๆ มาอยู่ที่นี่ก็ถือว่าฉันยอมคุณมากแล้วนะคะ อย่าคิดทำอะไรให้มากนักเลย”“คุณรู้เหรอว่าผมจะพูดอะไร” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงข้างหนึ่ง“ฉันเคยทำงานกับคุณ รู้จักคุณดี พูดง่ายๆ ก็คือรู้ไส้คุณค่ะ คุณคงคิดว่าฉันคือภาระ ส่วนเด็กๆ น่ะ คุณอยากจะให้เขาเป็นคุณชายคุณหนู ของเล่นกองเท่าภูเขา ขนมของกินมากมาย กินทิ้งกินขว้างยังไงก็ไม่มีวันหมด
Read more
ร้ายมา...ฉันตบกลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น รามิลพาเด็ก ๆ ออกไปเที่ยวสวนสนุกตามสัญญา ทิ้งให้ณิชชาอยู่คฤหาสน์ตามลำพัง ความรู้สึกเดียวที่ครอบงำเธอคือความไม่สบายใจและความหวาดระแวง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลัวว่าลูกจะโดนรามิลพรากไป เธอคงไม่มีวันพาเด็กๆ มาอยู่ในที่ที่น่าอึดอัดขนาดนี้ ถึงแม้ว่าหากไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน ลูกจะเป็นสิทธิ์ของแม่เพียงคนเดียวก็ตาม แต่เธอรู้ทันผู้ชายอย่างเขาดี เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ลูกไปแน่ และที่สำคัญ...ลูกเป็นสายเลือดของเขา และในคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน เขาก็ทำผิดต่อเธอจริงๆ ดังนั้นลูกก็ควรได้รับสิ่งที่ควรจะได้ เธอไม่คิดจะปิดโอกาสของลูกเมื่อกลับมาในตอนเย็น เด็ก ๆ เล่าถึงความสนุกสนานให้ณิชชาฟังอย่างตื่นเต้น ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย"คุณพ่อใจดีมากเลยฮับ!" เมฆากล่าว"ใช่ค่ะ คุณพ่อซื้อของเล่นให้พวกเราด้วยล่ะ" วารินเสริมภูผาพยักหน้า "ครับ ภูก็ได้ของเล่นเหมือนกัน"ณิชชามองลูก ๆ ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่ลูก ๆ มีความสุข หรือกังวลกับความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นกันแน่ในขณะนั้นเอง ธัญรสาก็ปรากฏตัวที่คฤหาสน์ด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง เมื่อเห็นภาพพ่อลูกที่ดูสนิทสนมกัน หญิงสาวได้เดิ
Read more
อดีตสามีใจร้าย !
หลังจากเหวี่ยงเธอเข้าไปในห้องแล้ว เขาก็ปิดประตูตามหลังดวงตาสีดำสนิทจับจ้องมองร่างบางที่เซถลาจนเกือบล้ม“นี่คุณ...ทำไมต้องรุนแรงกันด้วย” เธอตวาด“คุณเองก็ชอบไม่ใช่หรือไง ความรุนแรงน่ะ”“หมายความว่ายังไง”“เหอะ ! เมื่อกี้คุณตบสาทำไม”“สา ?” คิ้วเรียวขมวด “อ๋อ คงหมายถึงผู้หญิงที่มาแว้ดๆ ใส่ เหมือนฉันเป็นแค่ขยะเปียกนั่นน่ะเหรอคะ”“คุณพูดเกินไป สาไม่ได้พูดสักคำว่าคุณเป็นขยะ”“ค่ะ ไม่พูด แต่ทั้งน้ำเสียงทั้งแววตา มันก็แปลว่าฉันกับลูกเป็นขยะนั่นแหละค่ะ”“คุณคิดไปเอง สาเป็นคู่หมั้นผม ก็อาจจะมีบ้างที่ไม่พอใจที่อยู่ๆ ผมก็พาลูกกับผู้หญิงที่ผมเคยนอนด้วยมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน ไม่มีผู้หญิงคนไหนพอใจหรอกนะ แต่สาเป็นคนมีเหตุผล ถ้าให้เวลาเขาสักระยะ สาจะเข้าใจ”“อ๋อค่ะ แฟนคุณเป็นแม่พระแสนดี ส่วนฉันเป็นนางมารร้ายสินะคะ” คำพูดของเธอแฝงแววเหยียดหยัน“คุณนี่มีนิสัยชอบคิดไปเองจริงๆ นั่นแหละ” ชายหนุ่มสบถ ขบกรามจนขึ้นสัน“เอาล่ะ เลิกยืดเยื้อเถอะค่ะ แล้วพูดมาตรงๆ จะบ่นจะว่าอะไรฉัน”“คุณไม่ควรตบสา”“แล้วการที่ผู้หญิงคนนั้นมาพูดจาเปรตๆ ต่อหน้าเด็ก มันเป็นเรื่องดีงั้นเหรอคะ ลูกฉันถึงจะยังเด็ก แต่เขาก็เริ่มรู้ความแล้ว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status