ตอนที่5

หลินอวิ๋นเฝ้าซ่งอวี่เยียนทั้งคืน คอยเช็ดตัวซับไอร้อนจากพิษไข้ออกให้ 

เสียงนกร้องจิ๊บๆที่เกาะอยู่กิ่งไม้ข้างหน้าต่างดังลอดเข้ามาในห้อง ซ่งอวี่เยียนลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก นี่นางยังไม่ตายหรือนี่ เหลือบเห็นหลินอวิ๋นฟุบหลับอยู่ข้างเตียง หลินอวิ๋นพลิกตัวลืมตาขึ้นสบตากับนางพอดี

" เยียนเยียน เจ้าฟื้นแล้ว"

" หลินอวิ๋น"

" อย่าพึ่งพูดเดี๋ยวข้าเอาน้ำให้ดื่ม ดื่มน้ำหน่อยนะ"

ซ่งอวี่เยียนค่อยๆจิบน้ำที่หลินอวิ๋นป้อน

" เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บแผลมากไหม"

" ก็เจ็บอยู่บ้าง แต่ดีขึ้นมากเลยรู้สึกมีแรงขึ้น"

" ยาวิเศษ วิเศษจริงๆ ไหนดูแผลหน่อย"

หลินอวิ๋นเปิดผ้าพันแผลดูแผล

" โอ้ไม่น่าเชื่อ แค่คืนเดียวแผลที่ปริแตกสมานแล้ว ยาของหมอหลวงนี่ดีจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะยาวิเศษด้วยนะ"

" ยาวิเศษอะไร"

" เยียนเยียน เมื่อวานหลังหมอหลวงรักษาเจ้าเขาก็บอกให้ข้าทำใจ บอกว่าเจ้าต้องตายแน่ แต่แล้วองค์ชายแปดก็ปรากฏตัวราวเทพเซียนมาโปรด เขาเอายาวิเศษป้อนใส่ปากเจ้า เจ้าถึงได้รอดมาได้"

" องค์ชายแปดเหรอ ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้"

" ข้าไปขอให้เขามาช่วยเจ้าเอง หากไม่ได้เขาเจ้าก็คงตายอยู่ในสระน้ำแล้ว เจ้ารู้ไหมก่อนหน้าข้าไปขอพบท่านโหวเพื่อขอร้องให้ปล่อยเจ้า แต่เขาขลุกแต่ในห้องกับฮูหยิน นังชิงชิงขับไล่ข้ากีดกันไม่ให้ข้าพบเขา วันต่อมาข้าไปหาเขาอีกแต่เขาเข้าวังไปตั้งแต่เช้าพอกลับมาก็มืดค่ำ ข้ายังไม่ทันได้พูดขอร้องเขาฮูหยินก็มาพาเขาไปก่อน ข้าตามไปก็ถูกชิงชิงกีดกันอีก ข้าได้แต่คุกเข่าขอร้องเขา แต่เขาก็ทำเมินเฉย ชิงชิงให้คนมาปิดปากข้าลากข้าออกไป ข้าโวยวายร้องเรียกท่านโหวขอให้เขาช่วยเจ้า เขาโมโหจึงสั่งโบยข้า"

" เจ้าถูกโบยเพราะข้า"

" ไม่เป็นไร ข้าเจ็บแค่นี้ไม่ถึงตาย เทียบกับเจ้าไม่ได้เพียงเศษเสี้ยว ข้ารู้แล้วว่าท่านโหวใจดำนัก ขืนปล่อยไว้เจ้าคงไม่รอดแน่จึงตัดสินใจไปขอให้องค์ชายแปดช่วย"

ซ่งอวี่เยียนครุ่นคิด องค์ชายแปดหน้าตาเป็นอย่างไรนางไม่เคยเห็น เคยได้ยินเขาว่ากันว่าเป็นโอรสที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน แม้แต่ยาวิเศษยังมอบให้ เขาแบ่งยามาให้นางเม็ดหนึ่งช่วยชีวิตนางไว้ วันหน้านางต้องตอบแทนเขาแน่

" หลินอวิ๋น ให้ข้าดูแผลที่หลังเจ้าหน่อย"

" ไม่เป็นไรแค่นิดเดียวเอง 20ไม้จิ๊บจ้อยน่าไม่ต้องห่วงข้าหรอก"

ปัง ประตูถูกถีบเข้ามาอย่างแรง อาชุนเดินเข้ามา

" อาชุนเจ้ามาทำไม มาดูเยียนเยียนให้นายของเจ้ารึ ทำให้เขาผิดหวังแล้วหล่ะ เพราะเยียนเยียนยังไม่ตาย"

" อวี่เยียน คือว่า"

อาชุนอ้ำอึ้งมองหน้าซ่งอวี่เยียน ชิงชิงเดินเข้ามา

" ได้รึยัง"

" ได้อะไร"

หลินอวิ๋นถามเสียงห้วน

" ก็เลือดหัวใจของอวี่เยียนไงเล่า เอามาให้เต็มถ้วยนี่เร็วๆเข้า"

" เลือดหัวใจบ้าบออะไร เจ้าออกไปเลยนะไป"

หลินอวิ๋นลุกขึ้นผลักชิงชิงจนล้มลงแล้วลากตัวออกไป

" อ้ายยนังบ้านี่ ข้าไม่ไปจนกว่าจะได้เลือดหัวใจของนางไปให้ฮูหยิน นี่เป็นคำสั่งของท่านโหวหรือว่าเจ้ากล้าขัด"

หลินอวิ๋นชะงัก

" เจ้าว่าอะไรนะ"

" อวี่เยียน คือว่าตอนนี้ฮูหยินล้มป่วย นางยังไม่ได้สติ หมอบอกว่าต้องได้เลือดจากหัวใจเจ้ามาปรุงยานางถึงจะฟื้น"

อาชุนบอก

" แล้วทำไมท่านโหวถึงไม่ใช้เลือดของเขาเองหล่ะ"

" หมอบอกว่าต้องเป็นเลือดของคนที่มีวันเดือนปีเกิดที่กำหนด และบังเอิญว่าตรงกับเจ้าก็เลย"

" ข้าบอกให้พวกเจ้าไปเอาเลือดหัวใจมาทำไมถึงได้ชักช้านัก"

อันฟู่หลุนเดินเข้ามาพร้อมน้ำเสียงดุดัน พอเห็นหน้าซ่งอวี่เยียนแววตาก็มีความรู้สึกผิดแว่บหนึ่งพาดผ่าน แต่แค่แว่บเดียวเท่านั้น

" เจ้าเป็นอย่างไรบ้างดีขึ้นแล้วใช่ไหม"

" คนอย่างข้ามันอึด ไม่ตายง่ายๆหรอกเจ้าค่ะ"

อันฟู่หลุนรู้ว่านางประชดประชันเขา แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจนางหรอก

" ซีซีล้มป่วย ร่างกายของนางอ่อนแออยู่แล้วยังถูกเจ้าทำให้ตกน้ำวันก่อนอีก นางถูกความเย็นเข้าแทรกโรคหัวใจที่เป็นอยู่กำเริบโรค ตอนนี้ยังไม่ได้สติ มีเพียงเลือดหัวใจของเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยนางได้ กรีดลงมาให้เต็มถ้วยนี้ แล้วเรื่องที่ผ่านมาข้าจะไม่ถือสา"

เขายื่นถ้วยให้นาง นางยิ้มขมขื่นรับถ้วยมา

" ไม่ได้นะ ท่านโหวเจ้าคะเยียนเยียนยังบาดเจ็บอยู่นางพึ่งฟื้นขึ้นมา ท่านยังจะเอาเลือดหัวใจนางไปอีก ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเลือดหัวใจจะใช้รักษาโรคได้"

" หมอบอกว่าได้ก็ต้องได้สิ หมอโจวเป็นหมอที่เก่งที่สุดในเมืองหลวงชื่อเสียงขจรไกลเจ้ายังกล้าสงสัยในตัวเขาอีกหรือ"

ชิงชิงพูดขึ้นมา อันฟู่หลุนส่งมีดสั้นให้ซ่งอวี่เยียน

" กรีดเลือดหัวใจของเจ้าเร็วเข้า ซีซีกำลังรออยู่"

นางรับมีดมาจากเขากำแน่น มองดูใบหน้าของเขาที่มีความกังวล แต่เขาไม่ได้กังวลเรื่องนาง แต่เป็นกังวลเรื่องของจางรั่วซี เมื่อก่อนนางมีบาดแผลเพียงเล็กน้อยเขาก็มักจะแสดงสีหน้าเป็นกังวลแบบนี้ ยังบอกนางว่าไม่อยากให้นางต้องเจ็บแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้คนที่บอกห่วงใยนางกลัวนางเจ็บกลับยื่นมีดให้นางกรีดเอาเลือดหัวใจไปให้สตรีอีกคน

" ได้ ในเมื่อท่านต้องการข้าจะให้"

" เยียนเยียนแต่เจ้าจะตายได้นะ"

หลินอวิ๋นร้องห้าม ซ่งอวีเยียนส่ายหน้า

" ไม่เป็นไร ข้าเกิดมาต่ำต้อยเป็นเพียงบ่าวรับใช้ที่ถูกท่านโหวซื้อตัวมา ในเมื่อท่านโหวต้องการเลือดหัวใจข้าไปให้ฮูหยิน ข้าย่อมต้องให้ แต่ข้ามีข้อแม้"

" ช้อแม้อะไร ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้า"

" ไม่ต้องห่วง ข้าพูดแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้นท่านซื้อข้ามาพันตำลึง เลือดที่ข้าให้ไปข้าคิดเป็นครั้งละหนึ่งร้อยตำลึง เมื่อครบสิบครั้งก็พันตำลึง เท่ากับค่าตัวที่ท่านซื้อข้ามาเมื่อนั้นสัญญาขายตัวของข้าเป็นอันสิ้นสุด"

นางรู้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่ถึงได้พูดออกมา อันฟู่หลุนขมวดคิ้วมุ่น นางเห็นแววตาวูบไหวอยู่ในนั้น

" เจ้าไม่มีสิทธิต่อรอง ชีวิตนี้ของเจ้าเป็นของข้า"