คณิกาที่รักของชิงอ๋อง

"คุณชาย อ๊ะ อื้อ...""แคว๊ก!!"ชุดบางนั้นถูกกระชากออกในทีเดียว ภายใต้ชุดนั้นงดงามยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้ ทั้งขาวและเนียนน่าสัมผัสไปเสียหมด อกอวบนุ่มที่ซ่อนรูปตรงหน้ามันใหญ่โตมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก ไหนจะยอดถันสีชมพูสดที่เพียงเห็นก็อยากจะครอบครองนั่นอีก ไม่นานลิ้นหนาก็ก้มลงจัดการมันอย่างหิวโหย ว่านชิงดิ้นเร่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา นางรู้สึกร้อนรุ่มจนต้องการมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เปลือยกายต่อหน้าผู้อื่นแต่นางกลับอยากให้เขากระชากมันออกไปให้หมดในคราวเดียว"คุณชาย อ๊าา ได้โปรด เร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะข้าต้องการท่านเช่นกัน"เสื้อผ้าทั้งคู่ถูกสลัดทิ้งโดยเร็ว สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นเมื่อร่างหนาประกบลงไปพร้อมกับส่งลิ้นเข้าไปยังปากของนาง ลิ้นที่ตวัดกันไปมาทำให้อารมณ์ทั้งคู่กระเจิดกระเจิง เรือนร่างของนางเหตุใดจึงงดงามเช่นนี้ ทั้งขาวเนียนจนอยากทำให้เป็นริ้วรอยด้วยมือและปากของเขา นางเป็นของเขาแล้ว เป็นของเขาผู้เดียว เมื่อเริ่มลงมือ เสียงครางนั้นทำเอาเขาได้ใจเมื่อนางเริ่มตอบโต้เขา มือเรียวนั้นจับศีรษะเขาแน่นเมื่อเขาระดมรัวลิ้นลงไปที่กลีบดอกไม้ใจกลางลำตัวพร้อมกับโลมเลียน

“อ๊าา..เดี๋ยวก่อน… เพคะ ท่านอ๋อง”เขาไม่อาจรั้งรอต่อไปได้อีกแล้ว เพียงแค่เห็นองครักษ์ประจำตัวเขามองนางอย่างตกตะลึงเขาก็แทบจะทนไม่ได้ที่จะพานางเข้ามาลงโทษเช่นนี้ มันไม่ใช่ความผิดนางที่งดงามเกินไป แต่เป็นเพราะเขาหวง เขาไม่อยากให้ผู้ใดมองนางเช่นนั้น นี่ขนาดคนข้างกายเขาเองยังเป็นเช่นนี้ แล้วบุรุษอื่นเล่า “อาาา..ว่านชิง ข้าจะไม่มีทางให้เจ้าจากไป ว่านชิง”“ท่านอ๋อง…ท่านอ๋อง….อ๊าา…อ๊าาา!!!”ว่านชิงทนไม่ไหว เพียงแค่คำว่าจะไม่ปล่อยนางไป นางก็รู้สึกตื่นเต้น ดีใจอย่างบอกไม่ถูกจนกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้ เขายังคงกระแทกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ว่านชิงเองเริ่มรู้จังหวะของเขาและเริ่มตอบสนองเขาได้แล้ว นางเรียนรู้ไวและอยากจะให้เขาไม่หลงลืมนางเช่นกัน “ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันเองเพคะ”“ว่านชิง นี่เจ้า…อาา..เดี๋ยวก่อน ข้าจะไม่ไหว ว่านชิง เจ้าอย่า..อาาา…”มือของนางบีบไปที่หน้าอกกว้างอย่างจงใจยั่วเขาเอวนางส่ายไปมาเป็นจังหวะจนเกิดเสียงดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องของทั้งคู่ ไม่นานน้ำรักของท่านอ๋องก็พุ่งออกมาจังหวะที่นางกระแทกจนมันหลุดโดยไม่รู้ตัว“ข้านึกแล้วเชียว เจ้าต้องฝึกอีกสักพัก ไปเถอะ ไปล้างตัวกัน”เขาอุ้มร่า

ว่านชิงเย็บแผลต่อโดยไม่ได้ตอบเขา ท่านหมอเดินทางมาถึงแล้วเมื่อเห็นว่าว่านชิงนั่งเย็บแผลให้ท่านอ๋องอยู่เขาจึงยังไม่เข้ามา แต่ฟังจากองครักษ์เล่าให้ฟังแทน เขาพยักหน้ารับรู้และจ่ายยาให้สาวใช้นำไปต้มเพื่อจะนำมาให้ท่านอ๋องดื่ม“คุณหนู ท่านหมอมาถึงแล้วขอรับ”“ข้าเย็บแผลเสร็จแล้ว ให้ท่านหมอเข้ามาดูแลต่อเถอะ”“ขอรับ”“จงหมิง เจ้าน่ะตามข้ามาทำแผลเถอะ ข้าจะทำแผลให้”“เดี๋ยว!!….จงหมิง….”“ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะสั่งการพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้า…ไปให้ท่านหมอทำแผล…ให้เจ้าก่อน…ข้า..ไม่เป็นไรแล้ว”“แต่หม่อมฉันทำแผลให้เขาได้…”“ไม่ต้อง!!….เจ้า…จะขัดคำสั่งข้า…งั้นหรือ”“คุณหนูอยู่ดูแลท่านอ๋องสักครู่เถิดขอรับ ข้าขอตัวให้ท่านหมอดูแผลให้ก่อน”“เอ่อ เช่นนั้น….”จงหมิงคำนับให้นางและเดินออกไปทันที เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องหวงคุณหนูหยงผู้นี้มากเพียงใด เพียงแค่วันนั้นเขาแค่เผลอมองนางตอนเดินสวนเข้าห้องหนังสือ ท่านอ๋องยังลงโทษโดยสั่งให้เขาต้องไปล้างคอกม้าถึงสามวัน ตอนนี้หากให้นางทำแผลให้ ชีวิตเขาคงอยู่ไม่สุขอีกหลายวันเป็นแน่ ทางที่ดีอย่ายุ่งกับนางมากจะดีกว่า“เจ้า…..โกรธข้างั้นหรือ”“เปล่านี่เพคะ พระองค์ต้องการสิ่งใดอีกหรือไ

ว่านชิงรู้สึกว่ายิ่งน้ำรักของเขาเข้าไปเท่าใด มันก็จะเริ่มมีบางส่วนที่ล้นออกมาจนนางเริ่มทนไม่ไหว คืนนี้เริ่มเหนื่อยล้าเพราะท่านอ๋องของนางเริ่มกลับมาจัดการนางอย่างดุเดือดอีกครั้ง รอยรักที่เขาฝากไว้พึ่งจะเริ่มหาย บัดนี้ทั้งร่างของนางก็เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงอีกครั้ง“เย่หาน ไม่ไหวแล้วเพคะ หม่อมฉัน…อ๊าา…กลั้นไม่ไหวแล้ว”“ขออีกรอบนะคนดี ข้าจะให้เจ้าพักแล้ว อีกรอบเดียวนะว่านชิง”“อื้ออ….เย่หาน ท่านใจร้ายนัก อ๊าาา….ท่านอ๋องเพคะ ไม่ไหวแล้วเพคะ อ๊าาา…”“จูบข้าหน่อย”ว่านชิงที่เกาะหัวเตียงและหันหลังอยู่ลุกขึ้นมาหันไปจูบเขาอีกครั้งมือหนานั้นเริ่มล้วงมาที่ใจกลางสตรีและบี้เม็ดทับทิมสีแดงสดด้านหน้าเล่นพร้อมกับกระแทกจากด้านหลังพร้อมกันทำเอานางเริ่มทนไม่ไหวอีกรอบ“อื้ออ…อื้อ….อ๊าา…ไม่นะ ไม่ไหวแล้ว…อ๊าาา…”“ว่านชิง เป็นอย่างไรบ้าง ชอบแบบนี้หรือไม่ ตอบข้าสิ…”“ชะ…ชอบเพคะ ...ชอบมากที่สุด”“มานี่สิ ข้าจะทำให้อีก”“ท่านอ๋องเพคะ อ๊าา….อ๊าา…อย่าเพคะ อย่า….”“อย่าอะไร…พูดมา…”มือหนาอีกข้างบีบที่ยอดถันสีชมพูสด อีกข้างก็อยู่ร่องกลีบกลางที่ทั้งคู่สอดประสานกันอยู่“ท่านอ๋อง..อย่าหยุด…อ๊าา…เย่หาน…ไม่ไหวแล้วว…..อ๊าา

ว่านชิงทำได้เพียงเดินตามเขาไปเงียบๆ และเมื่อเปิดประตูเข้าห้องและลงกลอนได้ เขาก็ไม่ปล่อยให้นางได้หยุดพักตามที่พูดจริงๆ เสื้อผ้าที่หลุดและกระจัดกระจายตามพื้นบ่งบอกว่าเขาอดกลั้นเพียงใดที่จะพานางมาฉลองเรือนพักใหม่ที่นี่ “อื้อ…ไม่ไหวแล้วนะเพคะ …อ๊าา…”“ว่านชิง….เรายังไปไม่ถึงครึ่งทางเลยนะทูนหัว ข้า….อาา!!…นี่เจ้า…ว่านชิงเจ้าร้ายนักนะ เจ้ารัดข้าแน่นไปแล้ว”“พระองค์ปรานีหม่อมฉันด้วยเพคะ อ๊าา…ท่านอ๋อง…”“เจ้ากล้าสู้ข้าแล้ว เก่งแล้วนะตอนนี้ มาสิ ดูสิว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นแม่ทัพในครั้งนี้”ขานางพาดไปที่ไหล่ของเขาทั้งสองเมื่อเขาจับมันยกขึ้นและส่งมังกรยักษ์นั้นเข้าไปจนสุดจนนางจุก เตียงใหม่นี้ทั้งนุ่มและกว้างแต่บัดนี้เครื่องนอนและผ้าห่มล้วนกระจัดกระจายเพราะสงครามรักที่เร่าร้อนและดุเดือดไฟปรารถนากำลังแผดเผาคนทั้งคู่อย่างไม่หยุดยั้ง ห้องบรรทมท่านอ๋องอยู่กลางเรือนแม้ร้องดังเท่าใดก็มิอาจได้ยินไปถึงด้านนอกได้“ว่านชิง ยอมแพ้หรือยัง”“ยอม…ยอมแล้ว…อ๊าา…ได้โปรด หยุดที อ๊าา…”“หยุดหรือ คำพูดเจ้าเชื่อถือไม่ได้เลยสักครั้ง”“เย่หาน แต่นี่เรา…อ๊าา..เดี๋ยว....จะทนไม่ไหวแล้วเพคะ เร่งก่อน อ๊าา…เย่หาน”“เจ้า…อยาก