บทที่ 98

            ติณณภพใช้ปลายนิ้วปัดผมของเธอไปทัดหู และลูบไล้แก้มเนียนใสบางเบา

            “ผมมีของจะให้คุณ”

            “มีอะไรที่จะทำให้มัทประหลาดใจอีกเหรอคะ”

            ติณณภพหยิบแหวนเพชรออกมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ดวงตาของมัฑณาวีเบิกกว้าง เมื่อมองเห็นขนาดของเพชรเม็ดสีชมพูที่อยู่บนตัวแหวนวงนั้น มันใหญ่และงดงามมากเกินกว่าที่จะประเมินค่าได้ เขายกมือข้างนั้นของเธอขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของตัวเอง พร้อมกับสบตาเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง

            “ใส่ได้พอดีเลย นี่เป็นแหวนของแม่ผม พ่อเคยใช้แหวนวงนี้ขอแต่งงานกับแม่ แล้วแม่ก็มอบมันให้ผม ผมหวงแหวนวงนี้มากเลยนะ และก็ตั้งใจว่าจะมอบมันให้กับผู้หญิงที่ผมรัก”

            “ถ้ามันมีคุณค่าทางใจกับคุณมากขนาดนี้มัทคงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

            “ห้ามถอดนะ อย่าทำร้ายจิตใจผมด้วยวิธีนี้”

            “ตกลงค่ะ มัทจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี”

            สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข

            “ภูมิฝากให้ผมมาขอโทษคุณ เขาอยากให้คุณยกโทษให้เขา”

            “มัทไม่โกรธเขาหรอกค่ะ เพราะเขาต้องทำตามคำสั่งคุณ แต่แสดงได้สมบทบาทมากเลยนะคะ เนียนจนมัทไม่รู้สึกสงสัยหรือเอะใจอะไรเลย”

            “นั่นสิ เล่นสมบทบาทมากเกินจนผมหงุดหงิด”

            “มันเป็นแผนของคุณไม่ใช่เหรอคะ ถ้าจะโกรธใครสักคนก็ต้องโกรธตัวคุณเองที่เจ้าแผนการดีนัก”

            “พรุ่งนี้เช้าเรากลับกรุงเทพฯ พร้อมกันนะ ผมจะพาคุณไปพบพ่อ”

            “แล้วงานทางนี้ละคะ”

            “คุณหยุดงานสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ บริษัทผมก็คงไม่ถึงกับล้มละลายหรอกจริงไหม ไปนะ ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จักกับพ่อมาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาส อีกอย่างผมจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้คุณแล้วด้วย”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจค่ะ มัทไปทำงานต่อก่อนดีกว่าจะได้เสร็จเร็ว ๆ”

            มัฑณาวีเดินกลับมาที่โต๊ะและเผลอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปอย่างที่เธอเองก็คาดไม่ถึง ปัญหาเรื่องของหนึ่งฤทัยก็คลี่คลายไปได้ด้วยดี ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมานั่งกังวลอะไรอีกแล้ว โดยลืมไปว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ เมื่อหันไปสบสายตาล้อเลียนของเขาก็ได้แต่กระแอมออกมาเบา ๆ จากนั้นก็ทำทีเป็นสนใจอยู่กับงานตรงหน้า ทั้งที่ภายในใจกระดี๊กระด๊ามาก

            “ผมไปเตรียมเก็บกระเป๋าเดินทางของเราเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้า”

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองณัฐวุฒิเดินมาจูบแก้มนวลของภรรยา พร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของเธอ

            “เป็นอะไรไปฤทัย ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”

            “คุณติณณ์ประกาศจะสละโสดกับมัทเร็ว ๆ นี้ค่ะ ประกาศออกสื่อด้วยนะคะ”

            “ถือเป็นข่าวที่น่ายินดี คุณติณณ์โชคดีที่ได้มัทเป็นคู่ชีวิต”

            “แล้วพี่วุฒิโชคร้ายหรือไงคะที่ได้ฤทัยเป็นเมีย” น้ำเสียงที่พูดติดจะเหวี่ยงวีน

            “พี่ยังไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะ”

            “แล้วพี่วุฒิแต่งตัวจะไปไหนคะ”

            “พี่มีนัดกินข้าวกับลูกค้า”

            “ในวันหยุดแบบนี้เหรอคะ” หนึ่งฤทัยเลิกคิ้วถาม

            “ใช่”

            “ฤทัยไปด้วยคนนะคะ”

            “อย่าเลยพี่ไปคุยเรื่องงาน ฤทัยจะไปนั่งเบื่อเปล่า ๆ เสร็จธุระแล้วพี่จะรีบกลับ”

            “ก็ได้ค่ะ รีบกลับมานะคะ”

            ณัฐวุฒิพยักหน้าก่อนจะโน้มไปจูบแก้มเธออีกครั้งจากนั้นก็เดินไปขึ้นรถ โดยมีหนึ่งฤทัยมองตามไป ระยะหลังๆ เธอรู้สึกว่าสามีดูจะงานยุ่งมากเป็นพิเศษ เขามักจะกลับบ้านดึกเกือบทุกคืน

            พอถามก็จะอ้างเรื่องงานเสมอ หลายครั้งที่เพื่อนเอ่ยเตือนแต่เธอก็ไม่สนใจ เพราะไว้ใจเขามาโดยตลอด ไม่เคยคิดว่าเขาจะมีใครอื่นนอกจากเธอ

            สามีคล้อยหลังไปไม่ถึงสองชั่วโมง หนึ่งฤทัยก็ได้รับโทรศัพท์จากอลิน

            “ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “เรื่องอะไร! ถ้าเป็นเรื่องที่คุณติณณ์ประกาศออกสื่อว่าจะแต่งงานกับมัทเร็ว ๆ นี้ล่ะก็ฉันรู้แล้ว”

            “ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องของสามีเธอต่างหากล่ะ”

            “เกิดอะไรขึ้นกับพี่วุฒิ” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเมื่อเอ่ยถาม

            “ฉันเห็นเขาประคองผู้หญิงท้องแก่มาเดินเลือกซื้อของใช้เด็กอ่อนด้วยกัน พี่วุฒิทำราวกับว่าเป็นพ่อของเด็กในท้องยังไงยังงั้นเลย”

            “เขาบอกฉันว่ามีนัดกินข้าวกับลูกค้า”

            “โกหกน่ะสิ ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวฉันจะถ่ายรูปส่งไปให้ดู”

            หลังจากนั้นไม่นานอลินก็ถ่ายภาพของณัฐวุฒิและผู้หญิงท้องแก่คนดังกล่าวแบบรัว ๆ เพื่อส่งให้เพื่อนรักดู พร้อมกับข้อความว่า

            ‘ดูเอาเองแล้วกัน’

            จากรูปถ่ายที่เพื่อนส่งมาให้ทำให้หนึ่งฤทัยถึงกับหน้าถอดสี ทั้งคู่ดูเหมือนคู่รักที่กำลังมาเดินเลือกซื้อของใช้เด็กอ่อนให้กับลูกในท้องที่กำลังจะออกมาลืมตาดูโลกในอีกไม่ช้านี้

            นี่สินะคือสิ่งที่เพื่อน ๆ พยายามที่จะเอ่ยเตือนเธอหลายต่อหลายครั้ง และหนึ่งในนั้นก็มีมัฑณาวีรวมอยู่ด้วย

            ตอนแรกก็คิดว่ามัฑณาวีกุเรื่องขึ้น แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้เห็นอะไรมากกว่าที่เธอรู้ และพยายามจะบอกเล่าเรื่องราวดังกล่าวทางอ้อมแต่เธอกลับไม่เชื่อ

            “นี่ฉันไว้ใจคนผิดอย่างนั้นเหรอ”

            ตอนแรกหนึ่งฤทัยคิดจะตามไปราวีกันซึ่งหน้าให้มันรู้กันไปเลย แต่เปลี่ยนใจเพราะต้องการจับผิดสามีให้ได้แบบคาหนังคาเขา พรุ่งนี้เธอจะสะกดรอยตามเขาไป เพื่อดูว่าวัน ๆ หนึ่งเขาไปทำอะไร ที่ไหน กับใครบ้าง