10.1 | อาบน้ำด้วยกัน

อมลรดาปฐมพยาบาลอคิณจนหายหน้าเขียว จากนั้นจึงประคองเขาออกมานั่งรับลมเย็นๆ ที่สวนหน้าบ้าน โทรศัพท์มือถือของเธอถูกเขาเก็บเข้าตู้เซฟไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องที่โอลิเวอร์จะขอมาเยี่ยม เขาก็สั่งห้ามไม่ให้มาเด็ดขาด

               “ดื่มน้ำทับทิมเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อนนะ” หญิงสาวส่งแก้วน้ำทับทิมเย็นเฉียบให้อย่างเอาใจ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจับของคุณนะ ก็คุณดิ้น มือฉันก็เลยพลาดไปโดน”

               “ไม่ใช่แค่พลาดไปโดน แต่คุณ ‘บีบ’ มันเกือบคอหัก เจ็บแทบขาดใจรู้มั้ย” อคิณบ่นอุบอิบ

               “เดี๋ยวนะ คุณบอกว่าเจ็บเหรอ” อมลรดาเอะใจอะไรบางอย่าง

               “ก็เจ็บน่ะสิ เจ็บมากๆๆ”

               “ถ้าเจ็บก็แสดงว่า...เอ่อ..” หญิงสาวอึกอัก พยักพเยิดไปที่ตรงนั้น ท่าทางกระดากปากที่จะพูด “...ส่วนนั้น...ของคุณก็เริ่ม...มีความรู้สึกแล้วน่ะสิ”

               อคิณก้มมองตามสายตาของอมลรดา คิดตามที่เธอพูด แล้วยิ้มอย่างมีความหวัง ก่อนหน้านี้มันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรเลย ไม่ว่าจะปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่น แต่วันนี้เขาเจ็บ นั่นก็หมายความว่า ‘อคิณน้อย’ กำลังจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง

               “ขอบคุณมากนะรดา” ชายหนุ่มยื่นหน้าไปหอมแก้มขอบคุณหญิงสาวข้างกายดังฟอด

“ขอบคุณอะไร”

“ขอบคุณที่ทำให้มันตื่นไง”

               “ขอบคุณเฉยๆ ก็ได้ ไม่ต้องหอม” อมลรดายกมือขึ้นลูบแก้มเบาๆ แล้วอดหวั่นใจไม่ได้ว่า ถ้าสมรรถภาพของอคิณกลับมาเต็มร้อยเหมือนเดิมเมื่อไหร่ นั่นก็หมายความว่า เธอต้องเริ่ม ‘ทำลูก’ กับเขาเมื่อนั้น

               แค่คิดก็หูอื้อตาลายคล้ายจะเป็นลม

               “คิดอะไรอยู่ หน้าแดงเชียว”

               “เปล่า ไม่ได้คิ๊ดด” หญิงสาวปฏิเสธเสียงสูงอย่างมีพิรุธ

               “คุณยังค้างจูบผมอยู่นะ”

               “จะมาทวงอะไรกลางสวนเนี่ย” อมลรดาตอบปัดเมื่อเห็นก้องภพเดินใกล้เข้ามา “เอาไว้คืนนี้ก็แล้วกัน”

               “ห้ามเบี้ยวนะ”

               “รู้แล้วน่า” คนหน้าแดงจัดก้มหน้าตอบเสียงเบา แล้วเฉไฉหันไปคุยกับก้องภพที่เดินเข้ามาถึงพอดี “คุณก้องได้พักบ้างหรือยังคะ ตั้งแต่มาถึงฉันเห็นคุณจัดการนู่นนี่ไม่หยุดเลย”

               “ผมต้องเตรียมทุกอย่างให้ท่านประธานให้พร้อมก่อนที่จะกลับกรุงเทพครับ”

               “อ้าว...ฉันนึกว่าคุณจะอยู่ที่นี่ด้วยกันซะอีก”

               “ผมยังมีงานทางโน้นอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการแทนท่านประธานครับ” ก้องภพตอบอย่างสุภาพแล้วหันไปรายงานท่านประธาน “คุณสุรชัยจะถูกส่งตัวมาถึงกรุงเทพกลางดึกพรุ่งนี้นะครับ ผมจะกักตัวเขาไว้ในเซฟท์เฮาส์ตามที่ท่านประธานสั่ง”

               “นี่คุณอคิณ คุณจะขังคุณพ่อฉันไว้เหรอ” อมลรดาถามหน้าตาเอาเรื่อง

               “ผมจำเป็นต้องทำ” อคิณตอบหน้านิ่งโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

               “ส่วนเรื่องคุณริษา คนของเรานำเครื่องเพชรกลับมาคืนคุณสุมาลีเรียบร้อยแล้ว” ก้องภพรายงานต่อ

               “แล้วตอนนี้พี่ริษาอยู่ที่ไหน” อมลรดาถามโพล่งออกมา

               “ตอนนี้ยังอยู่ที่เกาหลี แต่จะบินต่อไปนิวยอร์กตามแผนเดิมหรือเปลี่ยนแผนผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

               “ไปได้แล้วก้อง” อคิณสั่งเสียงเรียบเป็นการตัดบท

               “ครับท่านประธาน” ก้องภพรับคำแล้วเดินออกไป

               “คุณคิดจะทำอะไรกับคุณพ่อฉันกันแน่คุณอคิณ” หญิงสาวถามอย่างร้อนใจ

               “ผมแค่เก็บเขาไว้เป็นตัวประกัน คุณทำงานของคุณเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะปล่อยพ่อคุณกับคุณไป แต่ถ้าคุณอิดออด ไม่ยอมทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง พ่อคุณก็จะไม่ปลอดภัย” อคิณแค่นยิ้มอย่างเลือดเย็น

               “ฉันยอมทำตามคำสั่งคุณทุกอย่าง ขออย่างเดียว อย่าทำอะไรคุณพ่อฉันนะ”

               “มันก็ขึ้นอยู่กับคุณว่าทำตัวดีแค่ไหน” ชายหนุ่มแอบยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวข้างกายที่ชอบออกฤทธิ์อยู่เสมอนั่งก้มหน้าท่าทางสงบเสงี่ยม แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมา เขาก็รีบตีหน้าขรึมเหมือนเดิม “พาผมเข้าบ้าน ตรงนี้แดดเริ่มร้อนแล้ว”

               “ค่ะ” อมลรดารีบลุกขึ้นมาประคองชายหนุ่มร่างสูงเข้าบ้านอย่างว่าง่าย โดยหารู้ไม่ว่า คนที่ตัวสูงกว่าราวหนึ่งฟุตกำลังก้มหน้ามองเธอด้วยรอยยิ้ม

แค่หนึ่งทุ่ม บรรยากาศบ้านเชิงดอยก็มืดมิดและเงียบสงัด ต่างจากกรุงเทพ มหานครแห่งแสงสีที่ไม่เคยหลับโดยสิ้นเชิง หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้วอมลรดาก็พาอคิณเข้าห้องนอน เธอประคองเขาไปนั่งที่เตียงแล้วทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก แต่ถูกเขาคว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้

               “ผมอยากอาบน้ำ”

               “ฉันจะไปผสมน้ำอุ่นให้” บอกแล้วก็เดินลิ่วเข้าห้องน้ำ เพื่อไปเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างจากุกุชชี่สีขาวมุกทรงรีขนาดใหญ่ จากนั้นจึงผสมครีมอาบน้ำลงไปแล้วตีจนเกิดฟองสีขาวนุ่มเต็มอ่าง เมื่อเห็นว่าอ่างน้ำพร้อมใช้งานแล้วจึงเดินออกไปหาชายหนุ่มที่เธอปล่อยให้เขานั่งรออยู่บนเตียง “น้ำพร้อมแล้ว คุณเข้าไปอาบได้เลย”

               “พาไปหน่อย”

               อมลรดามองมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยท่าทางออดอ้อนแล้วอ่อนใจ เธอยอมเดินเข้าไปหาแล้วประคองเขาไปยังห้องน้ำอย่างระมัดระวัง วันนี้เขาก้าวขาได้ยาวขึ้น การลงน้ำหนักเท้าดีขึ้นกว่าเมื่อคืนที่เธอพาเขาเข้าห้องน้ำที่โรงพยาบาลมาก คิดแล้วหญิงสาวก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หรือเขาจะแกล้งให้เธอต้องแบกน้ำหนักที่หนักอึ้งของเขาทั้งตัว

               “ความจริงคุณเดินได้ดีเลยนะ ทำไมทุกคนถึงเข้าใจว่าคุณเดินไม่ได้”

               “เพราะผมไม่เคยเดินให้ใครเห็น”

               “ทำไมคะ”

               “ขี้เกียจ”

               คำตอบสั้นห้วนที่แสนกวนอารมณ์ทำให้อมลรดาอดที่จะมองค้อนอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ “ถ้าอาบน้ำเสร็จแล้วก็เรียกฉันนะ ฉันจะมาพาออกไป”

               “อาบด้วยกัน” เขาตวัดแขนเกี่ยวเอวบางแล้วดึงเข้าหาตัวเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินหนีออกไป

               “ไม่เอา” หญิงสาวใช้สองมือเล็กยันแผงอกกว้างของเขาไว้เพื่อไม่ให้หน้าอกของเธอบดเบียดกับเขา ทว่าช่วงล่างตั้งแต่สะโพกตลอดจนถึงหน้าขากลับแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง

               “ไม่ได้จะ ‘เอา’ แค่ให้อาบน้ำด้วยกัน”

               “คุณอคิณ!” มือเล็กตบลงบนอกกว้างเบาๆ ด้วยสะเทิ้นอาย เขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว “ทำไมชอบพูดแบบนี้”

               “คุณนั่นแหละที่ชอบคิดลึก แต่ที่คุณคิดก็ถูกแล้วละ”