9.3 | ของส่วนตัว

               อมลรดาประคองอคิณเข้ามาในห้องนอนแล้วพาไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ปลายเตียง ห้องนอนของเขากว้างขวาง ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นโทนสีขาวเบจ ให้ความรู้สึกโปร่งสบาย ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นด้วย

               “ต่อไปคุณห้ามทำอะไรแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นอีกนะ” หญิงสาวบอกหน้ามุ่ย

               “ทำอะไร” ชายหนุ่มแกล้งเฉไฉ

               “ทำแบบที่คุณทำเมื่อกี้”

               “คุณไม่พูดผมจะรู้มั้ย” เขายิ้มกริ่ม

               “ก็...” อมลรดาอึกอัก

               “ทำแบบนี้ใช่มั้ย” อคิณยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มซ้ายขวาของหญิงสาวสลับกันไปมาซ้ำๆ หลายครั้งจนแก้มแทบช้ำ

               “หยุดนะ” อมลรดายกมือสองข้างขึ้นมาปิดแก้มของตัวเองเลยถูกขโมยจุ๊บที่ริมฝีปากไปหนึ่งครั้ง “คุณอคิณ!”

               “ไม่ให้ทำต่อหน้าคนอื่น ต่อไปก็จะไม่ทำ แต่นี่อยู่กันสองคน ผมจะทำ” ว่าแล้วก็แกล้งจุ๊บที่ปลายจมูกไปอีกหนึ่งครั้ง “จะทำมากกว่าหอมแก้มกับจุ๊บด้วย”

               “ทำอะไร” อมลรดาถอยหนี แต่ถูกรวบตัวเข้ามาชิด

               “วันนี้คุณยังไม่ได้จูบผมเลย” ชายหนุ่มเว้าวอนน้ำเสียงอ่อนลง

               อมลรดาถอนหายใจแผ่วเบาแล้วต่อรอง “ช่วงที่คุณยังเดินไม่คล่อง ฉันขอแค่วันละครั้งพอนะ”

               “ก็ได้”

               หญิงสาวหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ “ยอมง่ายผิดปกติ”

               “ก็คุณจูบผมวันละครั้ง แต่ผมจูบคุณวันละกี่ครั้งก็ได้ไง” พูดจบก็หลับตาพริ้มยื่นหน้ารอจูบสีหน้าระรื่น “จูบผมซะดีๆ”

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของอมลรดาก็ดังขึ้น หญิงสาวรีบผละออกไปรับสายเสียงหวาน

               “ฮาย...โอลิเวอร์”

               ชื่อ ‘เพื่อนสนิท’ ชาวต่างชาติที่หลุดออกมาจากปากของอมลรดา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอคิณหายวับไปในพริบตา

“โทร. หาฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ”

               “เย็นนี้ดินเนอร์ด้วยกันนะ ผมจะส่งรถไปรับที่บ้าน”

               “เอ่อ...ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่กรุงเทพ” อมลรดาตอบอึกอักพลางชำเลืองมองหน้าอคิณที่กำลังจ้องหน้าเธอด้วยสายตาขุ่นคลั่ก

               “อ้าว...แล้วคุณอยู่ไหน”

               “ฉันมาทำงานที่เชียงใหม่ คงอีกนานกว่าจะได้กลับกรุงเทพ”

               “งานดูแลคนป่วยอะไรนั่นน่ะเหรอ”

               “ใช่ แต่ฉันฝากพี่แพรให้ช่วยดูแลคุณเป็นพิเศษแล้วนะ ถ้าคุณอยากได้อะไร หรืออยากไปเที่ยวที่ไหนก็บอกพี่แพรได้เลย ซอรี่นะโอลิเวอร์ คุณมาเมืองไทยทั้งทีฉันกลับไม่ได้อยู่เทคแคร์คุณ” อมลรดาบอกอย่างรู้สึกผิด

               “Don’t worry เอด้า ยังไงคุณก็ได้เทคแคร์ผมแน่” โอลิเวอร์บอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ “อาทิตย์หน้าผมว่าง ผมจะบินไปหาคุณที่เชียงใหม่ แล้วคุณค่อยพาผมเที่ยวเชียงใหม่ก็แล้วกัน”

               “ฉันกลัวว่าจะไม่มีเวลาพาคุณเที่ยวน่ะสิ เพราะฉันต้องคอยดูแลเจ้านายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” อมลรดาคิดหนัก

               “เขาจะใช้งานคุณหนักเกินไปแล้วนะ” ปลายสายทำเสียงไม่พอใจ “ถ้าเขาไม่มีลูกหลานคอยดูแล ก็น่าจะไปพักที่เนิร์สซิ่งโฮม หรือพวกศูนย์ดูแลผู้ป่วย ‘สูงอายุ’ ที่นั่นมีพยาบาลมืออาชีพคอยดูแลอย่างดี ถ้าเขาไม่มีเงิน ผมช่วยออกให้ก็ได้ คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

               อมลรดาแทบกลั้นขำไม่อยู่ ถ้าอคิณรู้ว่าโอลิเวอร์เข้าใจว่าเขาเป็นคนแก่ ต้องโกรธมากแน่ๆ “อย่าเลยโอลิเวอร์ ขอให้ฉันได้ทำอะไรด้วยตัวเองบ้างเถอะ ไม่ใช่เอะอะอะไรก็พึ่งแต่คุณตลอดเวลา”

               “คุณลองทำดูก่อนก็ได้ แต่ถ้าไม่ไหวต้องบอกผมนะ”

               “ค่ะ ถ้าไม่ไหว ฉันจะขอความช่วยเหลือจากคุณ” หญิงสาวตอบเสียงหวาน ยิ่งทำให้อคิณร้อนรนแทบจะเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือมาปาทิ้ง

               “งั้นอาทิตย์หน้าเจอกันนะ ผมจะขอไปเยี่ยมเจ้านายคุณด้วย”

               “จะมาเยี่ยมเขาทำไม คุณไม่รู้จักเขาซะหน่อย” อมลรดาทำหน้าเลิ่กลั่ก โอลิเวอร์จะเจอกับอคิณไม่ได้ และที่สำคัญ เขาจะรู้ว่าเธอรับงานเป็น ‘ภรรยาชั่วคราว’ ของอคิณไม่ได้เด็ดขาด

               “ผมเป็นห่วงคุณ อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าคุณอยู่ยังไง ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า”

               “ฉันขออนุญาตเจ้านายฉันก่อนก็แล้วกันนะ อยู่ๆ คุณจะมาที่บ้านเขาเลยคงไม่ได้”

               “คุยกับเขาเรียบร้อยแล้วก็ส่งข่าวบอกผมด้วยก็แล้วกัน” ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย มหาเศรษฐีอย่างเขาไม่เคยต้องรอการรับอนุญาตจากใคร แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติอมลรดา เขาต้องยอมลดทิฐิตัวเองลง

               หลังจากอมลรดาวางสาย อคิณก็แบมือไปตรงหน้าเธอ

               “อะไรคะ?”

               “เอามือถือคุณมาให้ผม” เขาบอกด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างไม่พอใจสุดขีด

               “นี่มันของส่วนตัวของฉัน”

               “ระหว่างที่อยู่ที่นี่ ห้ามคุณใช้โทรศัพท์ ห้ามติดต่อกับใครทั้งสิ้น” เขายังคงไม่ลดมือลงจนกว่าเธอจะยอมมอบโทรศัพท์มือถือให้ “เอามือถือคุณมา”

               “ฉันไม่ให้”

               “เอามา!” อคิณกระชากเสียงดุพร้อมกับแย่งโทรศัพท์มือถือจากมือเล็กมาจนได้

               “มันจะเกินไปแล้วนะคุณอคิณ”

               “ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าเรื่องการป่วยของผม และเรื่องที่เราอยู่ที่นี่ต้องเป็นความลับ คุณกำลังทำผิดสัญญา”

               “ในสัญญาไม่ได้ระบุว่าห้ามใช้มือถือ เอาคืนมานะ” อมลรดาตวัดมือไปหมายจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่อคิณก็ไวกว่า เขาจับมันยัดใส่เข้าไปในกางเกงแล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ

               “อยากได้คืนก็มาล้วงเอาเอง”

               “โรคจิต!” หญิงสาวต่อว่าเสียงเขียวแล้วนึกอยากเอาชนะ ไหนๆ เธอก็เคยจับ ‘อคิณน้อย’ มาแล้ว กับแค่ล้วงมือเข้าไปในกางเขาแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ “คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ”

               “เอะอะก็ร้องกรี๊ดๆ อย่างคุณ ไม่กล้าหรอก” อคิณแกล้งไซโค

               “รู้จักฉันน้อยไปแล้วคุณอคิณ”

อมลรดากัดฟันพูดพร้อมกับกระโจนเข้าใส่คนตัวใหญ่กว่า แล้วผลักเขาให้หงายหลังลงไปนอนราบบนโซฟาตัวยาวแล้วขึ้นนั่งคร่อมบนหน้าขา จากนั้นก็ทำการปลดเข็มขัดของเขาออก อคิณอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าหญิงสาวจะบ้าเลือดได้ถึงขนาดนี้ เขาพยายามปัดป้องไม่ให้เธอแย่งโทรศัพท์มือถือคืนไปได้ แต่มือเล็กก็ว่องไวมาก เธอสอดมือเข้าไปในกางเกงของเขาแล้วคว้าหมับทันที

“รดา...” อคิณเรียกชื่อคนที่นั่งคร่อมอยู่บนหน้าตักเสียงแผ่ว “...นั่นไม่ใช่โทรศัพท์มือถือ”

“กรี๊ด!!!” หญิงสาวตกใจกรีดร้องเสียงดังสนั่น แต่แทนที่เธอจะปล่อยมือ เธอกลับกำ ‘อคิณน้อย’ ไว้แน่นกว่าเดิม

“รดา...คุณจะฆ่าผมเหรอ” ชายหนุ่มกัดฟันพูดเสียงสั่นพร่า เหงื่อแตกซิก ไม่ได้มีอารมณ์ที่ถูกกอบกำ แต่เจ็บ

เจ็บมาก!