บทที่ 8

เห็นอย่างนั้นบัณฑิตหานก็กลับมามีท่าทางสงบนิ่งดั่งเทพเซียนลงมาเยือนยังพื้นโลก มองและยิ้มน้อย ๆ ให้หนิงอันอย่างอ่อนโยน เฝ้ารอให้นางกล่าวประโยคถัดมา

“พี่ชาย ข้าไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับบัณฑิต ข้าเป็นสาวชาวนาถูกเลี้ยงดูมาอย่างชาวนา หากเลือกได้ข้าก็อยากได้สามีชาวนา มากกว่าสามีที่เป็นบัณฑิต หรือแม้จะเป็นเพียงสหาย หรือพี่ชายน้องชาย ข้าก็อยากได้คนในชนชั้นเดียวกัน มากกว่าบัณฑิตที่สูงส่งเช่นท่าน”

“...” คราแรกทุกคนจะกล่าวว่านางคิดมากเกินไป บัณฑิตหานย่อมไม่คิดรับนางเป็นภรรยา แต่คำพูดถัดมาของหนิงอันทำให้ไม่มีใครคิดค้านขึ้นมาอีก ในยุคสมัยนี้แม้ชายหญิงไม่ใกล้ชิด แต่ก็มีสหายและพี่น้องที่คบหากันได้ตามประสาคนบ้านใกล้เรือนเคียง

“...” บัณฑิตหานอ้าปากเหวอ ก่อนกลายเป็นหน้าเสีย รีบหันหลังเดินจากไปโดยไม่กล้าพูดอะไรออกมาโต้แย้ง อย่างไรเขาเป็นบัณฑิต โต้เถียงกับหญิงสาวมีแต่จะเสียกับเสีย

“ขอบคุณท่านลุง ท่านป้า ที่มาเยี่ยมเยียนเสี่ยวหนิง บิดามารดาข้าตายจากไปแล้ว ยามนี้ท่านยายหนิงยังตายตามไปอีก ข้าเองก็หมดกำลังใจไม่น้อย แต่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแน่นอน ขอให้พวกท่านอย่าเป็นกังวล”

“ดีแล้วที่เสี่ยวหนิงคิดได้ เช่นนั้นพวกเราไม่กวน เจ้าก็พักผ่อนให้มาก ๆ” หัวหน้าหมู่บ้านตามมาทีหลัง แต่ทันได้ยินคำปฏิเสธของหญิงสาว ไม่วายรีบกลับไป เขานึกสบประมาทว่าหญิงสาวสกุลหนิงเป็นบ้าไปแล้ว หรือ ท่านบัณฑิตมาให้ความสนิทสนมทั้งทีกลับผลักไส เช่นนี้ตนต้องรีบกลับไปบอกยายแก่ที่บ้าน เผื่อนางมีความคิดเห็นอย่างไร หากมีหลานสาวลูกสาวในสกุลที่ยังไม่มีคู่ ก็อาจมีวาสนาได้ครองคู่กับท่านบัณฑิต แน่นอนว่ามีชาวบ้านอีกหลายคนคิดเช่นกันและรีบกระจายตัวกลับบ้านเพื่อไปแจ้งข่าวนี้

หนิงอันไม่รู้ความคิดชาวบ้าน นางจำได้ว่าในชีวิตที่สองของนาง สามีเก่าก็ไม่ได้มีชีวิตดีนักหลังจากไม่สามารถตีสนิทนางได้ นานทีเดียวกว่าจะเกี้ยวพาเป้าหมายใหม่สำเร็จ แต่ไม่รู้หลังจากนั้นเป็นอย่างไร หญิงสาวนางนั้นถูกหลอกอีกหรือไม่

พอคิดว่าต้องมีผู้หญิงอีกคนที่ต้องตายเพราะคนโฉดใจทรามผู้นั้น หนิงอันก็รู้สึกทนไม่ได้ สุดท้ายจึงเขียนจดหมายเตือนเอาไว้ คิดจะส่งให้กับว่าที่ภรรยาของบัณฑิตหานในอนาคต อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องเจอเรื่องราวซ้ำรอยกับตนเอง

หญิงสาวกลับมานั่งอยู่บนโต๊ะกลางบ้าน กระท่อมเล็ก ๆ นี้มีความทรงจำที่ดีมากมายเกี่ยวกับครอบครัว นางนั่งมองด้วยความอาลัย สุดท้ายจึงมีแรงฮึดให้ดำเนินชีวิตต่อไป

“ข้าจะมีชีวิตที่ยืนยาว ตอบแทนบุญคุณพวกท่านทุกคน” หนิงอันล้างหน้าล้างตาออกจากบ้าน นางสวมงอบทำให้สามารถมองเห็นแค่ปลายคาง เดินเข้าไปในหมู่บ้านกระทั่งมาถึงบริเวณป้ายรถเกวียน

“ท่านตา”

“เสี่ยวหนิงจะเข้าเมืองหรือ ปกติไม่เห็นสกุลหนิงใช้เกวียน เหตุใดคราวนี้ถึงไม่เดินไป” จากหมู่บ้านเข้าเมืองเดินเพียงสองเค่อก็ถึงแล้ว แต่หนิงอันไม่ต้องการเดินอีกแล้ว นางกลัวว่าจะเกิดเหตุซ้ำรอยกับชีวิตที่สอง

แต่พอคิดดูดี ๆ แล้ว แม้จะนั่งรถเกวียนเข้าเมืองหากเจอโจรดักปล้น ในขบวนมีแต่ชาวบ้านชาวนา ไร้อาวุธ มีหรือจะสู้พวกโจรไหว ทำอย่างไรจึงจะเข้าเมืองอย่างปลอดภัยเล่า?