บทที่ 1

🥮ดินแดนสรวงสวรรค์🥮

ณ ตำหนักสวรรค์เมื่อหนึ่งพันปีก่อน

มีดินแดนสรวงสวรรค์ที่สวยงดงามและมีเหล่าทวยเทพอาศัยอยู่ซึ่งสรวงสวรรค์แห่งนี้สงบสุขเพราะมีเทพมังกรรัตติกาลหนุ่มอยู่ตนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่คอยดูแลปกปักรักษาอยู่ที่ประตูทางเข้าของแดนสวรรค์และโลกมนุษย์ซึ่งเทพมังกรรัตติกาลหนุ่มตนนี้มีนามว่า “เทพหมิงเยี่ย” เทพมังกรหนุ่มตนนี้มีใบหน้าและท่วงท่าที่สง่างามจนเป็นที่ต้องตาต้องใจของเหล่าทวยเทพธิดาน้อยใหญ่ทั้งหลายรวมไปจนถึงเทพธิดาหงส์ตัวน้อยอย่าง “เฟิ่งหลาน” ด้วย

ในทุก ๆ วันเฟิ่งหลานมักจะมาแปลงกลายเป็นนกตัวน้อยมาเกาะอยู่ที่กิ่งต้นไม้ในตำหนักมังกรของเทพหมิงเยี่ยนางมักจะมาแอบเฝ้ามองดูเขาอย่างนี้อยู่ทุกวันแท้จริงแล้วนางแอบชอบเทพหมิงเยี่ยมาเนิ่นนานจวบเป็นเวลาหลายร้อยปีเพราะเทพหมิงเยี่ยนั้นเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตของนางเอาไว้ตอนที่เฟิ่งหลานนั้นยังเป็นแค่เพียงหงส์น้อยที่โดนเหล่าพวกเทพธิดาชั้นสูงที่มีพลังเซียนแข็งแกร่งกว่านางนั้นรังแกอยู่ทุกวันที่ท้ายสวนของตำหนักสวรรค์

เฟิ่งหลานจดจำเขาได้ดีแต่ทว่าเทพหมิงเยี่ยนั้นกลับจำนางไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป “เทพหมิงเยี่ย” เป็นบุรุษที่แสนจะเย็นชาและนิ่งสุขุมไม่สนใจในเรื่องความรักแต่เฟิ่งหลานก็ยังชอบและเฝ้ามองเขาอยู่ทุกวัน

จากเหตุการณ์ในวันนั้นเฟิ่งหลานมักจะแปลงกายเป็นนกน้อยมาคอยเฝ้าดูเขาเพียงเพราะนางนั้นไม่กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนและไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้ชิดเขานางจึงทำได้แค่เพียงเฝ้ามองเขาอยู่บนต้นไม้ตลอดมา

ถึงแม้ว่าเฟิ่งหลานนั้นจะเคยแอบน้อยใจ ที่เขานั้นพบนางก็หลายครั้งหลายคราและเดินสวนกันแต่ทว่าเขานั้นก็ไม่ได้สนใจไย ดีและไม่ได้มีทีท่าว่าจะจดจำนางได้บ้างเลยและตัวเขาเองยังใกล้ชิดสนิทสนมกับเทพวารีนามว่า “เหนียงซี” มากกว่าเทพธิดาองค์อื่น ๆ อีกด้วย

เท่าที่เฟิ่งหลานรู้มาพวกเขาทั้งสองคนนั้นเติบโตและกำเนิดจุติมาพร้อมกันที่สำคัญคือเทพเหนียงซีก็แอบชอบและพอใจในตัวของเทพหมิงเยี่ยมาโดยตลอดและนางยังคอยกันไม่ให้เทพธิดาตนอื่น ๆ เข้าใกล้เขาได้เลยตัวเทพเหนียงซีมักจะแสดงความเป็นเจ้าของเขาอย่างเปิดเผยอีกต่างหากถึงแม้ว่าเทพหมิงเยี่ยนั้นจะไม่ได้มีใจใฝ่เสน่หาให้และคิดกับนางเพียงแค่สหายเท่า นั้น

ในวันนี้เฟิ่งหลานก็ยังคงแปลงกลายเป็นนกน้อยมาเกาะอยู่ที่ต้นไม้หน้าตำหนักมังกรเพื่อมาคอยเฝ้ามองดูเขาที่กำลังฝึกทวนและบำเพ็ญตบะเซียนอยู่ที่หน้าตำหนักมังกร

เฟิ่งหลานทำเช่นนี้มาเป็นเวลาเนิ่นนานหลายร้อยปีโดยที่เขาไม่เคยรับรู้เลยถึงแม้ว่าเขาจะมองมาที่ต้นไม้และเห็นนางแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเพราะนึกว่านางเป็นแค่นกน้อยตัวนึงจึงไม่ทันได้สังเกตุเห็น

เฟิ่งหลานที่ตอนนี้แปลงกายเป็นนกน้อยจ้องมองดูเขามาหลายชั่วยามอยู่บนต้นไม้อยู่ ๆ ผลไม้ก็ตกลงมาโดนที่ลำตัวของนางทำให้นางตกใจและบินไปเกาะที่บนไหล่ของเขา หมิงเยี่ยมองมาที่นกน้อยตัวนี้ดวงตาของเขาประสานกับดวงตากลมโตของเฟิ่งหลานเข้าพอดีและเมื่อเขาจ้องมองที่ดวงตาของนกน้อยตัวนี้เขาก็เริ่มรู้สึกประหลาดใจที่อยู่ ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมา

เฟิ่งหลานที่กำลังเกาะอยู่บนไหล่ของเขาเมื่อได้ยินเสียงหัว ใจของหมิงเยี่ยนั้นเต้นแรงก็เริ่มทำให้นางนั้นรู้สึกใจเต้นแรงตามไปกับเขาด้วย

เฟิ่งหลานจ้องมองมาที่ดวงตาคมกริบของเขาจนเคลิบ เคลิ้มก่อนที่นางจะดึงสติกลับมาและรีบบินหนีไปจากไหล่ของเขาทันทีไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้นางเริ่มรู้สึกชอบเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าจะมีคนล่วงรู้ก็คงจะมีแค่ “เทพเสวียนอี้” ซึ่งเป็นเทพสายลมและยังเป็นสหายที่รู้ว่าเฟิ่งหลานนั้นมีใจชอบหมิงเยี่ยและทำแบบนี้มาเนิ่นนานแต่เทพเสวียนอี้ก็มิได้ห้ามปรามถึงแม้ว่าตัวเขานั้นจะแอบมีใจให้กับนางแต่เขาก็ทำได้แค่คอยเฝ้ามองและไม่ให้มีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับนางก็เพียงพอแล้วเขาหวังเพียงแค่นั้น

เช้ารุ่งอรุณวันต่อมาเฟิ่งหลานปีนขึ้นไปอยู่บนต้นท้อพันปีเพื่อเก็บผลท้อมาเพื่อเสริมพลังเซียนขณะที่นางกำลังนอนกินผลท้ออยู่บนต้นด้วยความซุกซนของนางใครจะรู้ว่าหมิงเยี่ยก็กำลังเดินมาที่ต้นท้อเช่นกันนางได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาจึงทำให้เฟิ่งหลานนั้นตกใจกลัวจะโดนตำหนิที่นางนั้นแอบมาลักเก็บผลท้อในขณะที่เฟิ่งหลานกำลังลนเพราะความตกใจกลัวจึงทำให้ผลท้อที่นางนั้นเก็บมาหลุดมือร่วงหล่นแต่หมิงเยี่ยนั้นรับได้พอดีเขาจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ผู้ใดอยู่บนต้นท้อพันปีลงมาเดี๋ยวนี้”

“ว้าย!!”

เฟิ่งหลานตกใจเสียงดุที่ของหมิงเยี่ยจึงทำให้นางพลาดท่าพลัดหล่นลงมาจากบนต้นท้อพันปีแต่จังหวะที่เฟิ่งหลานนั้นกำลังร่วงหล่นหมิงเยี่ยก็ขยับกายเข้ามารับนางเอาไว้ได้ทันทีจึงทำให้เฟิ่งหลานนั้นหล่นมาอยู่ในอ้อมแขนของหมิงเยี่ยพอดีจึงทำให้พวกเขาทั้งสองนั้นเกิดการประสานสายตาเหมือนกับว่าช่วงเวลานั้นกำลังขับเคลื่อนอย่างช้า ๆ จึงทำให้เฟิ่งหลานนั้นรู้เขินอายจนใบหน้าของางนั้นร้อนผ่าวมีสีแดงระเรื่อ

เมื่อหมิงเยี่ยได้สติกลับมาเขาก็พลันปล่อยร่างบางลงกับพื้นดินทำให้นางนั้นเจ็บที่บั้นท้ายจนช้ำไปหมดเฟิ่งหลานเลยร้องบ่นออกมา

“โอ๊ย!!..นึกจะปล่อยก็ปล่อยเจ็บชะมัดเลย”

เฟิ่งหลานที่ทรุดอยู่กับพื้นดินค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนและมองมาที่ใบหน้าของหมิงเยี่ยที่จ้องมองนางด้วยสีหน้าบึ้งตึงและดุนางผ่านด้วยสายตา

“คนอะไรทำผู้อื่นบาดเจ็บไม่ขอโทษสักคำ”

เฟิ่งหลานทำได้แค่คิดในใจแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาด้วยวาจาเพราะกลัวว่าถ้าเขานั้นเกิดได้ยินจะยิ่งทำให้นางมีความผิดมากขึ้นไปอีกแค่นี้โทษของนางที่แอบลักเก็บผลท้อก็พอจะทำให้โดนลดขั้นเซียนได้เลย