เข้าสู่ระบบ[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ก่อนเกิดพายุลูกใหญ่ -------------------------------------------------------------------------- ผ่านมาเกือบสามอาทิตย์ ความรักของละลาและซานก็ยังดูมีความสุข หวานชื่นเช่นเดิม ทั้งในสายตาของเธอหรือแม้แต่ผู้เป็นย่าที่มองดู ก็เกิดความสบายใจ หวังว่าภาพที่เห็นจะเป็นแบบนี้ไปตลอดจนสิ้นอายุขัยของหลานรัก หากเป็นเช่นนั้นเธอคงหมดสิ้นทุกความเป็นห่วง... วันเกิดของคุณย่าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และในปีนี้ก็เป็นเหมือนทุกปีที่ฉันจะเตรียมงานเพื่อให้วันสุดพิเศษนั้นออกมาดีที่สุด ยิ่งปีนี้พิเศษกว่าปีไหน ๆ ก็ตรงที่ครอบครัวของเรามีสมาชิกมาเพิ่มอีกหนึ่งคน ปาร์ตี้คงอบอุ่นขึ้นเยอะ “ตกลงวันเกิดคุณย่าปีนี้ เราไปจัดที่บ้านพักตากอากาศของคุณซานตามที่คุยกันไว้นะคะ” “ได้สิ ย่าเองก็อยากกลับไปที่นั่นเหมือนกัน...” เธอมีความรู้สึกดีและความทรงจำดี ๆ กับที่นั่นตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ไปเยือน จึงตอบรับไปเมื่อมีโอกาสที่จะได้ไปที่นั่นอีกครั้งก่อนอายุขัยจะสิ้น “เย้~” ทว่าละลานั้นดูตื่นเต้นซะยิ่งกว่าวันเกิดของตัวเอง อาจจะเพราะว่าเธอมีคุณย่าเป็นคนสำคัญกว่าใครในชีวิต เธอไม่คบเพื่อนเพราะมีเพื่อนที่ดีที่สุดคือคุณย่าของเธอ “งั้น ละลาจะให้คนไปจัดเตรียมสถานที่รอไว้นะคะ เหลืออีกแค่ไม่ถึงอาทิตย์ก็จะถึงวันเกิดคุณย่าแล้ว” “...” อีกไม่ถึงอาทิตย์เองเหรอ เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ เธอรู้สึกใจหายที่เวลาบนโลกของเธอหดหายไปเร็ว แม้จะเตรียมใจรับกับเรื่องนี้มานานหลายปี แต่พอเอาเข้าจริงก็หวาดกลัวไม่น้อยเมื่อวันที่ต้องจากลาใกล้เข้ามาถึง “คุณย่าคะ” “...เอาตามที่หลานว่านั่นแหละ” แม้เวลาชีวิตจะเดินถอยหลังเร็วขึ้น แม้ว่าเธอจะรับรู้วันตายของตัวเอง ทว่าย่าของละลายังมีรอยยิ้มให้หลานสาวของเธออยู่เสมอ นั่นก็เพราะเธอไม่อยากให้ละลาต้องจมอยู่กับความเสียใจ จึงเลือกที่จะให้หลานสาวจดจำภาพรอยยิ้มของเธอไว้ แทนที่จะแสดงสีหน้าหดหู่หมดอาลัยตายอยากออกมาในช่วงวาระสุดท้าย… ห้องนอนละลาช่วงกลางดึก… “เราจะออกเดินทางในช่วงเช้าของวันเกิดคุณย่า หลังจากนั้นก็จะจัดฉลองวันเกิดทั้งวันจนถึงช่วงค่ำ ไม่สิแค่ช่วงเย็นก็พอ เผื่อคุณย่าจะอยู่ดึกไม่ไหว...” “...” ซานมองละลาอยู่เงียบ ๆ ในตอนที่ละลากำลังวาดฝันถึงงานวันสำคัญในช่วงก่อนจะเข้านอน ขณะที่อยู่บนเตียงกับเขา “นอนค้างอยู่ที่นั่นสักสามคืน พาคุณย่าไปเที่ยวรอบเกาะด้วยดีไหมคะ?” “...” เขาเงียบและไม่ได้ตอบกลับอะไรเจ้าของรอยยิ้มที่หันมายิ้มสดใสกับเขาเมื่อครู่ “ส่วนรายชื่อแขกก็มีคุณย่าเจ้าของวันเกิด ละลา คุณซาน เอ่อ...แล้วก็ แม่บ้าน” เธอกลอกตานึกไปมา “มีแค่นี้เองเหรอ น้อยจัง...ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอ” “นอนเถอะละลา มันดึกแล้วนะ” “อ้อ ละลาตั้งใจจะไปทำพิธีขอพรให้คุณย่าที่บ้านพักของคุณซานด้วย ที่นั่นบรรยากาศดี ท้องฟ้าตอนกลางคืนก็สวย...ละลาทำได้ใช่ไหมคะ?” “...” เขาพยักหน้าเบา ๆ บอกเธอว่าเขาอนุญาตทุกคำขอ “งั้น นอนกันเถอะค่ะ ว่าแต่...เราทำเรื่องนั้นกันไปหรือยังคะ” “ทำไปแล้ว” เขายืนยันความขี้ลืมของเธอ ด้วยคำตอบ ว่าสิ่งที่เธอถามถึงเพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน “ฝันดีนะคะ ละลารักคุณซานที่สุด เอ่อ ไม่สิ น้อยกว่าคุณย่านิดหน่อย^^” “ฉันก็รักละลา” เขาหวังว่าจะได้ยินคำบอกรักจากเธออีกครั้งหลังผ่านเรื่องสุดสะเทือนใจของเธอไป ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าที่เธอจะรับกับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญนั้น แต่เขาเชื่อว่าเธอจะผ่านมันไปได้ เมื่อทุกอย่างทุกความลับถูกเปิดเผย ถึงเหตุผลและความเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น คืนวันเกิดคุณย่าละลา เวลาห้าทุ่มห้าสิบ... ภายในห้องนอนของคุณย่าละลาคืนนี้ เธอนั้นเตรียมพร้อมจะจากไปทุกช่วงวินาที จนเวลาใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที แม้จะเป็นเวลาที่ดึกขนาดนี้ เธอก็หลับไม่ลงเหมือนทุกวัน... “…” “ไม่ตกใจเหรอ ที่เห็นฉันมาหาแบบนี้” เขามาหาคุณย่าของละลาในรูปลักษณ์ที่เป็นตัวตนของเขาอย่างไม่ปิดบัง ใบหน้าและรูปร่างเดียวกันกับที่ละลาเห็นเขาในครั้งแรก “ทะ...ท่านซาตานเหรอเจ้าคะ?” “ใช่ ฉันมาพาเธอไปอยู่ในที่ที่ฉันเลือกไว้ให้...” “ถึงเวลาแล้วสินะ” “มันจะไม่เจ็บปวด ไม่ต้องห่วง” เขาขยับเดินเข้ามาใกล้ข้างเตียงนอนยิ่งขึ้น โคมไฟที่หัวเตียงทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนกว่าเมื่อครู่นี้ และในเสี้ยววินาทีเขาก็เปลี่ยนโฉมของตัวเอง ให้กลายเป็นภาพเด็กหนุ่มที่คุณย่าของละลาคุ้นตามากขึ้น “...” ซานเหรอ? “ใช่ ฉันคือซาน แล้วซานก็คือฉัน เพราะงั้นเรื่องของละลา ไม่มีอะไรที่เธอจะต้องเป็นห่วง” “ฮึก ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ทำตามสัญญา” “มาเถอะ...ฉันจะไปส่งเธอที่นั่นเอง” เขาผายมือออกรับวิญญาณของคุณย่าละลา เธอหลุดออกจากกายสังขารทันทีที่ดันตัวลุกขึ้นจากเตียง มันไม่รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่เขาว่า แต่กลับใจสลายอย่างถึงที่สุดเมื่อเวลานี้มาถึง “ขอฉันไปบอกลาหลานก่อนได้หรือเปล่าคะ?” “ได้สิ...” ภายในห้องนอนของละลาเวลานี้ เธอนอนหลับปุ๋ยไม่รู้สึกตัว ว่ามีใครบางคนกำลังร้องไห้กอดล่ำลาเธออยู่ด้วยความรักและความอาลัยอาวรณ์ เพราะการจากลาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... “ฮืออ! ละลา” “...” เสียงนั้นเป็นเสียงที่แผ่วเบาจนเรียกว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนสามารถได้ยินคำพูดเมื่อครู่นี้ได้ นอกเสียจากเจ้าตัวที่พูด และผู้ที่จะพาเธอไปส่งในที่แสนไกล จากความเป็นจริงที่ละลาอยู่ “หมดเวลาแล้วล่ะ ไปกันเถอะ...” “ฮึก! ย่าไปก่อนนะลูก” เธอมีเวลาบอกลาหลานสาวไม่นานนัก เพราะเวลาที่หมดลงตอกย้ำว่าเธอควรไปในที่ของเธอแล้ว สถานที่ไกลแสนไกลที่ท่านซาตานพาย่าของละลามาส่ง เป็นที่ที่เธอเคยมาเยือนแล้วครั้งหนึ่ง และถูกใจที่นี่เป็นที่สุด ที่นี่ดูสวยงามเหมือนครั้งแรกที่มา ดูเป็นความเรียบง่ายที่เบาสบายไร้ความกังวลหรือความทุกข์ใจใด ๆ “ถ้าละลารู้เรื่องแล้ว ฝากท่านอยู่ปลอบเธอด้วยนะคะ” “...” เขาพยักหน้ารับคำขอสุดท้ายจากสาวก “เข้าไปในบ้านเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องของละลา ฉันจะดูแลปกป้องเธอจนสิ้นอายุขัย เหมือนอย่างที่ทำกับเธอ” “ขอบคุณมากค่ะ” คุณย่าของละลาหันหลังให้กับผู้ที่มาส่ง และเดินเข้าไปด้านในบ้านอย่างที่เขาชี้นำทาง เมื่อสิ้นสุดหน้าที่ ท่านซาตานก็หันหลังกลับเช่นกัน โดยทิ้งคำลาสุดท้ายไว้เพียงสั้น ๆ คำที่เธอไม่ทันได้ยิน “ไว้พบกัน” เขาหันกลับมาโผล่ที่ห้องนอนของละลา ในตอนที่หญิงสาวยังคงหลับอยู่สนิทบนเตียงนอน เขาโอบกอดเธอไว้อย่างที่ย่าของเธอพูดขอ เพราะในเช้าของวันรุ่งขึ้น เธอคงจะต้องพบเจอกับความเสียใจอย่างหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้... -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------หกปีต่อมา...ชีวิตของละลาที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้เธอเติบโตขึ้นมาก อาจจะเพราะความเป็นแม่ที่เธอได้รับหน้าที่ ทว่าความสวยสง่าของเธอยังดูเป็นเช่นเดิม เหมือนว่าอายุของเธอถูกสตาฟไว้เพียงแค่วัยยี่สิบห้าปี แม้ว่าอายุจริงจะเข้าเลขสามเต็มตัวแล้วแต่เธอก็ยังดูงดงามไม่เปลี่ยนส่วนท่านซาตานเอง เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเสมอ อย่างที่ละลาไม่เคยต้องระแวงหรือไม่ไว้ใจอะไรในตัวของผู้เป็นสามีเลย เขายังคงความหล่อเหลาไว้เช่นเดิมแรงก็ดีไม่มีตก คงมีเพียงแค่ลูกชายวัยหกขวบ ที่มีพัฒนาการโตวันโตคืนให้น่าตื่นเต้นตามอยู่เสมอเซนต์มีส่วนสูงถึงร้อยสามสิบเซนติเมตร เมื่อเทียบกับเพื่อนในชั้นเรียนแล้วเขามีส่วนสูงที่มากกว่าใคร อาจเพราะดีเอ็นเอที่สืบทอดระหว่างพ่อมาสู่ลูก และนอกจากร่างกายที่โตกว่าเด็กรุ่นเดียวกันแล้ว ความคิดของเขาก็โตกว่าวัยด้วยเช่นกัน เซนต์เป็นเด็กที่ฉลาดแต่ไม่ทะนงตน แม้จะรู้ว่าตัวเขาเป็นเด็กที่พิเศษกว่าคนทั่ว ๆ ไป เขาก็ยังอ่อนโยนและเข้มแข็งในแบบที่เป็นเขา แต่ถึงอย่างนั้
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คุณแม่โคตรฮอต Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------เส้นทางการเป็นแม่คนของละลาได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มตัว เพราะในเวลานี้เธอได้คลอดลูกชายออกมาแล้ว และเขาก็มีวันเกิดที่ตรงกันกับทั้งตัวของเธอผู้เป็นแม่และคุณย่าทวดผู้ล่วงลับ ซึ่งเกิดในวันที่หกเหมือนกันทั้งสามคน และเมื่อนำเลขวันเกิดของทั้งสามมาเรียงกันก็จะเป็นเลข 666 เลขประจำตัวซาตาน คนที่นำพาทั้งสามคนให้มาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันทุกอย่างเชื่อมโยงกันมาตั้งแต่เริ่มแรก นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องเป็นหญิงเร่ร่อนคนนั้น ทำไมต้องเป็นเด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งอย่างละลา เพราะหากไม่ใช่ทั้งสองคนนี้ เขาอาจจะไม่ได้สิ่งล้ำค่าที่สุดนี้มาแอ้ แอ้~ เสียงหนุ่มน้อยวัยสองเดือนเศษ เล่นหยอกล้ออยู่กับเจ้าของกล้ามแขนใหญ่เป็นมัด ผู้ที่อุ้มเขาอยู่ในอ้อมอกเวลานี้“น่าแปลกจัง เมื่อวานรอยตรง
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : แก้วตาดวงใจ--------------------------------------------------------------------------ในเช้าวันนี้ ละลาตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำบางสิ่ง สิ่งที่เธอควรจะทำตั้งแต่วันแรกที่เธอเกิดความสูญเสีย แต่กลับไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่เท่าที่ควร เพราะมัวแต่ปิดหูปิดตาจมดิ่งอยู่กับความเศร้า...“คุณย่าอยู่ที่นั่น สบายดีใช่ไหมคะ?” ละลาที่ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของผู้เป็นย่า เอ่ยถามไปกับความว่างเปล่า ซึ่งหากว่าย่าของเธอตอบได้ ท่านคงจะบอกว่าที่นั่นทั้งสงบและสบายใจเกินกว่าจะหาอะไรมาเปรียบ“เธอสบายดี ละลาไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ”“ละลาไปเยี่ยมคุณย่าที่นั่นได้ไหมคะ?”“ไม่ได้แล้วล่ะ ฉันพาละลาไปที่นั่นได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...”สถานที่นั้นไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่ใครจะไปเยือนเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เป็นสถานที่เฉพาะ ที่ท่านซาตานสร้างไว้ให้แค่สำหรับบุคคลหนึ่งเท่านั้น และที่แห่งนั้นจะหายสาปสูญไปตลอดการหลังจากหญิงแก่ผู้พักอาศัย เดินทางไปสู่เส้นทางใหม่ที่เธอควรจะไป“เฮ้อ เสียดายจัง ละลาอยากพูดอะไรบอกคุณย่าหลายอย่างเลย ถ้ารู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ละลาคงจะทำหน้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ยอมเข้าใจ--------------------------------------------------------------------------หากไม่ใช่ย่าของละลาที่ได้เลี้ยงดูเธอและเจอเธอในกองขยะวันนั้นแต่เป็นคนเร่ร่อนคนอื่น ทุกอย่างอาจจะไม่เป็นอย่างตอนนี้ แต่เพราะว่าทุกการตัดสินใจของซาตาน เขาเลือกมาแล้วว่าใครคือคนที่คู่ควร และเหมาะสมที่จะได้ทำในหน้าที่นั้น ๆซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา ย่าของละลาก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีจนวินาทีสุดท้าย แล้วก็เป็นไปอย่างภาพในอนาคตที่เขามองเห็น ว่าละลาผู้ที่จะมาเป็นเมียและแม่ของลูกให้กับเขา เธอจะยังมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกใบนี้ เพื่อคลอดบุตรให้กับเขาสิ่งสำคัญคือ ลูกที่จะเกิดโดยเขาและละลา จะต้องเป็นบุคคลที่มีความเชื่อมโยงกับทั้งตัวเขาที่เป็นพ่อผู้ให้กำเนิด และตัวของแม่ผู้ให้กำเนิดด้วยเช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุเป็นผลที่ทุกอย่างถูกจัดวางให้เป็นเช่นนั้นตั้งแต่แรกมา...“ฮึก คุณพูดจริงใช่ไหมคะ ไม่ใช่แค่โกหกให้ละลาสบายใจแล้วหายโกรธคุณใช่ไหมคะ ฮืออ”“ฉันโกหกไม่เป็นหรอก แล้วฉันก็เกลียดการโกหก ละลาเชื่อใจฉันได้ ว่าเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องจริง…”“แล้วทำไม คุณย่าต้องบอกให้ละลา
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความรักของซาตาน--------------------------------------------------------------------------“...” เธอไม่พูดอะไร เดินกลับขึ้นห้องนอนชั้นบนไปเฉย ๆ เหมือนว่าเธอจะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองควรจะวางฟอร์มงอนเขาต่อ เนื่องด้วยมีอำนาจถือไพ่เหนือกว่าเขา เพราะสิ่งล้ำค่าที่อยู่ภายในท้องของเธอ“ขี้งอนจริง ๆ เลย เมียใครเนี่ย...” เขายกยิ้มชอบใจก่อนจะเดินตามเธอไปติด ๆใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความรู้สึกออกมามากขึ้น เวลาที่กลุ้มใจเรื่องเมีย หรือในตอนที่รู้สึกพอใจกับความน่ารักของเธอที่เขามองเห็น แม้จะเป็นผู้มากอำนาจแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดจะใช้อำนาจนั้นกับเธอเลย อาจเพราะเวลานี้ละลาได้รับหน้าที่เมียของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และก็กำลังจะกลายเป็นแม่ของลูกของเขาในอีกไม่ช้านี้ภายในห้องนอนของละลา...ละลาที่เดินขึ้นห้องมายังรู้สึกสับสนกับเรื่องการตั้งครรภ์ของตัวเอง หนึ่งคำถามแรกในหัวชวนให้มีคำถามที่สอง สาม และสี่ตามมา ซึ่งเธออยากจะเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องฟังคำอธิบายจากปากของชายคนที่เธอไม่อยากคุยด้วย ทว่าการหาคำตอบด้วยตัวเองก็คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะค้นพบความจร
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เตรียมตัวเป็นแม่คน--------------------------------------------------------------------------เธอจ้องตาเขม็งใส่เขา แววตาคู่สวยบอกให้รู้ว่าเธอทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และคิดถึงเขาในเวลาเดียวกัน แม้จะรับรู้ว่าเขาไม่เคยหายไปไหน แต่เพียงแค่ไม่มาให้เห็นหน้าในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ทำเธอน้อยใจจนคิดว่าจะไม่ยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ“ออกไปนะ” ละลาดันตัวลุกขึ้น และพยายามผลักดันร่างชายที่เกาะติดอยู่กับร่างของเธอให้หลุดออก ทว่าเขาดูเหมือนจะยังอยากอยู่ในท่านี้นานขึ้น ด้วยเหตุผลเดียวคือคิดถึงเธอ“ไหน ๆ ก็ยอมให้ฉันเอาจนเสร็จแล้ว ขอฉันนอนกอดละลาแป๊บนึงนะ...” เขาพูดจบก็สลับลงไปนอน และย้ายร่างของละลามานอนทับอยู่บนตัวของเขา“ปล่อย”“...” เขาเงียบนิ่ง ตอนนั้นก็ใช้มือเพียงข้างกอดรัดร่างของเธอแนบสนิทกับร่างของเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยกอดออกการที่เห็นว่าเธอใจอ่อนให้เขาลงมาเล็กน้อย แม้จะเป็นการปล่อยเลยตามเลยของจิตใจชั่ววูบ แต่มันก็มีช่องว่างให้เขาได้ทำสิ่งที่เหมาะสม เช่นการพูดอธิบายเรื่องนั้นให้เธอเข้าใจ“บอกให้ปล่อยไง”“ละลากำลังจะเป็นแม่คน” เขาหยุดเธอที่







