ตอนที่ 395 จัดประชุมผู้ปกครอง

198 2-2 ถึง 199 1-2

            ตอนที่ 395 จัดประชุมผู้ปกครอง

            ได้ฟังวิธีการแก้ไขปัญหาผ่านคำพูดที่มีเหตุมีผลของหลินจิงซู ช่วยทำให้อธิการบดีรู้สึกหมดกังวลขึ้นมาก การเรียกประชุมผู้ปกครองเพื่อหารือเรื่องทุนการศึกษาร่วมกันนั้น นับเป็นแนวคิดใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนมาก่อน และการทำเช่นนี้ยังเปิดโอกาสให้นักศึกษาและผู้ปกครอง ได้มีโอกาสปรับความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องการเลือกทางเดินชีวิตของพวกเขาต่อจากนี้ด้วย

            เลือกเฟ้นเฉพาะนักศึกษาหัวกะทิที่ทางบ้านไฟเขียว เพียงเท่านี้ก็ช่วยประหยัดต้นทุนไปได้อีกมากมาย!

            และด้วยวิธีการนี้ ทางมหาวิทยาลัยเองก็จะได้ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้าด้วย ที่แต่ละปีจะมีนักศึกษาจำนวนมากต้องถูกบังคับออกเพียงเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม! นี่นับเป็นวิธีลงจากหลังเสือที่สามารถช่วยกลบเกลืาอนความอับอายนี้ได้เป็นอย่างดี หากมีคำถาม ทางมหาวิทยาลัยก็เพียงแค่อ้างว่า สาเหตุที่นิสิตกลุ่มนี้ต้องออกจากมหาวิทยาลัย ก็เพราะพวกเขาไม่มีความสามารถมากพอที่จะรับทุนเรียนต่อได้!

            ว่าด้วยเรื่องการศึกษาในจีน พูดไปก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย ถึงแม้ทุกคนมีโอกาสที่จะสอบเข้าเรียนได้ก็จริง แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสามารถจบการศึกษาออกไปได้ ไม่ใช่เพราะพวกเขาไร้ซึ่งคุณสมบัติหรือเรียนไม่เก่งแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะไม่มีทุนรอนจะเรียนต่อต่างหาก และอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้เอง ที่ทำให้ชาวนาชาวไร่ระดับล่างในประเทศนี้ยังคงไม่สามารถลืมตาอ้าปากมาจวบจนทุกวันนี้ได้

            ซึ่งคำว่า ‘ทุกวันนี้’ ที่หลินจิงซูพูดถึงนั้น ไม่ใช่ในยุค 90 แต่มันคือ ‘ทุกวันนี้’ ในโลกอนาคตที่เธอย้อนกลับมาต่างหาก

            ในไม่ช้า ภายใต้การดำเนินงานด้วยตัวเองของอธิการบดี เวลานี้ บรรดาผู้ปกครองจากทั่วทุกสารทิศ ก็ได้มารวมตัวกันที่หอประชุมมหาวิทยาลัยด้วยความงุนงงในจุดประสงค์ที่ถูกเชิญมา เนื่องด้วยหลายต่อหลายครอบครัวล้วนเป็นชนชั้นชาวนา พวกเขาจึงรู้สึกเสียเวลาที่จะต้องเดินทางเข้าเมืองด้วยเรื่องที่ไม่ชัดเจน

            หลายคนต่างก็เริ่มปริปากบ่นด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

            “มหาวิทยาลัยชักจะเรื่องมากขึ้นทุกวัน! ให้ลูกๆของเราเข้าเรียนก็พอไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องลากพ่อแม่อย่างเราให้มาลำบากด้วย?! แค่นี้ก็แทบไม่มีเวลาดูแลไร่นาแล้ว ยังจะเรียกมาประชุมเรื่องไร้สาระอะไรอีก? เสียเวลาทำมาหากินจริงๆ!”

            “นั่นน่ะสิ ใช่เลย ความจริงผมเองก็ตั้งใจจะให้ลูกลาออกมาช่วยงานที่บ้านเหมือนกัน ผลการเรียนดีแล้วยังไงล่ะ? แลกเปลี่ยนเป็นข้าวกินได้ที่ไหนกัน? สู้ออกมาช่วยทำไร่ทำนาที่บ้านดีกว่า อย่างน้อยก็ยังสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวได้บ้าง ไหนจะค่าหอพัก ค่ากิน แล้วยังค่าเรียนอีก! ค่าใช้จ่ายมากมายขนาดนี้ผมเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน! ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมจะเก็บเงินแต่งสะใภ้ให้ลูกชายได้ยังไง?”

            “นั่นสิ นั่นสิ สู้ให้ลูกๆเข้าเมืองไปรับจ้างทำงานดีกว่า อย่างน้อยก็ยังได้เงินส่งกลับบ้านบ้าง ไม่ใช่มาเรียนแล้วไม่ได้อะไรแบบนี้ มิหนำซ้ำยังต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีก!”

            “ครอบครัวของเราเป็นชาวนา มีไร่มีสวนให้ทำมาหากินไม่อดตายอยู่แล้ว ใบปริญญาอะไรนั่นสำคัญตรงไหนกัน? คนอย่างพวกคุณนี่ล่ะที่หัวหมอกันนัก ชอบใช้ช่องทางพวกนี้หากินกับชาวนาตาดำๆอย่างพวกเรา!”

            “….”

            ในเวลาเดียวกัน หลินจิงซูที่อยู่ข้างเวที เมื่อได้ยินเสียงบ่นพึมพำของบรรดาผู้ปกครอง เธอก็พลันรู้สึกหมดกำลังใจอย่างอธิบายไม่ถูกทีเดียว ทัศนคติของพ่อแม่พวกนี้นี่มันอะไรกัน? อยากให้ลูกลาออกไปช่วยทำไร่ทำนานี่นะ? หัวสมองคิดได้แค่นี้จริงๆน่ะเหรอ?

            แต่ก็ว่าไม่ได้เช่นกัน คนเหล่านี้ล้วนประกอบอาชีพเป็นชาวไร่ชาวนามาตั้งแต่บรรพบุรุษ ชีวิตประจำวันมีเพียงความเรียบง่าย ใช้แรงกายแลกเปลี่ยนเป็นเงิน คนประเภทนี้จะรู้ซึ้งถึงความสำคัญของใบปริญญาได้อย่างไรกัน?

            คิดๆแล้วหลินจิงซูก็เริ่มเข้าใจหัวอกของพวกเขาขึ้นมาบ้าง เพราะเหตุนี้เอง จึงมีความจำเป็นที่จะต้องเชิญคนเหล่านี้เข้ามาพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจ และให้พวกเขาได้ตระหนักว่า คุณค่าชีวิตของลูกๆพวกเขาทุกคนไม่ได้มีเพียงแค่การทำไร่ไถนา!

            แต่เดิม อธิการบดีมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า หลังจากอธิบายจบแล้ว จะต้องได้รับเสียงปรบมือสนับสนุนจากบรรดาผู้ปกครองที่รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างแน่นอน

            แต่ที่ไหนได้ คนกลุ่มนี้กลับส่ายหน้าไปมาพร้อมส่งเสียงโห่ร้องด้วยความไม่พอใจ ดูเหมือนว่าในสายตาพวกเขา ทุนการศึกษาของหลินจิงซูคงเป็นแค่กลยุทธ์ทางการตลาดของมหาวิทยาลัย เป็นเพียงเรื่องไร้สาระใช้หลอกเด็กเท่านั้น

            “อย่างนี้นี่เอง ในที่สุดก็เข้าใจซะที! ที่แท้ก็เป็นลูกไม้ตื้นๆของทางมหาวิทยาลัย ที่ต้องการใช้เหนี่ยวรั้งลูกๆของเราเอาไว้เท่านั้น! ทำไมเหรอ? นี่พวกคุณหิวเงินอยากได้ค่าเล่าเรียนจากพวกเราขนาดนั้นเชียวเหรอ? ออกเงินสนับสนุนทุกคนให้เรียนจนจบ โดยที่ผู้ปกครองไม่ต้องควักเงินจ่ายแม้แต่หยวนเดียวงั้นเหรอ? ไร้สาระสิ้นดี! ใครที่ไหนจะไปเชื่อ!”

            “แทนที่จะปล่อยให้ลูกฉันนั่งหลังขดหลังแข็งเสียเวลาเรียนเพื่อใบปริญญาไร้สาระอะไรนั่น ฉันสู้เอาเวลาพวกนี้ไปสอนลูกทำไร่ไถนาไม่ดีกว่าเหรอ? ต่อให้ออกทุนการศึกษาให้แล้วยังไง? มีอะไรรับรองได้บ้างว่า จบไปแล้วลูกของฉันจะได้งานการที่มั่นคงทำ?”

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว การศึกษาในห้องเรียนจะสำคัญไปกว่าการเรียนรู้งานจริงๆตรงหน้าได้ยังไง! ที่ผ่านมาฉันก็เสียเวลาไปตั้ง 6 ปีกับการศึกษาภาคบังคับโง่ๆนั่นแล้ว! ทำไมยังต้องให้ลูกๆมาเสียเวลาเพิ่มอีกตั้ง4ปีโดยเปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ? ไม่เห็นจำเป็นที่ลูกสาวของฉันจะต้องไปทำงานในเมืองใหญ่ๆเลยนี่ ในเมื่อลูกของฉันก็มีแขนมีขา มีศักยภาพร่างกายพร้อมที่จะทำไร่ไถนา คนอย่างพวกคุณนี่จิตใจทำด้วยอะไรกัน? คิดจะใช้การเรียนเป็นข้ออ้างมาบงการชีวิตของลูกๆเราไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

            เผชิญกับบรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองที่มีสติปัญญาต่ำกว่าบัวใต้ตมเช่นนี้ ทั้งหลินจิงซูและอธิการบดีต่างก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอับจนหนทาง พวกเขาทั้งสองมีเจตนาที่ดีด้วยกันทั้งคู่ ปรารถนาให้นิสิตยากจนได้รับโอกาสในการศึกษาเท่าเทียมกับคนอื่นๆ ไม่ได้มีความคิดเลวร้ายเหมือนเช่นที่บรรดาผู้ปกครองเหล่านี้กำลังจินตนาการเลยแม้แต่น้อย

            ในสังคมบ้านนอกบ้านนานั้น ผู้คนเห็นการศึกษาเป็นอะไรหรือ? เป็นเรื่องเสียเวลา? เป็นเรื่องไร้สาระ?

            เมื่อเห็นว่าท่านอธิการบดีไม่สามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมได้ จึงถึงเวลาที่หลินจิงซูต้องออกหน้าด้วยตัวเอง เธอก้าวขึ้นสู่เวทีสูง ก่อนจะพูดตบหน้าบรรดาผู้ปกครองเหล่านั้นฉาดใหญ่

            “ในฐานะที่ทุกท่านเป็นพ่อแม่ผู้ปกครองของพวกเขาเหล่านั้น ไม่เพียงพวกท่านจะไม่ช่วยส่งเสริมให้ลูกตัวเองได้มีอนาคตที่ดี ไม่ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ยากลำบาก ต้องทำงานหนักเหมือนทุกท่านแล้ว แต่พวกท่านกลับผลักพวกเขาลงเหวซะเอง ด้วยการตัดโอกาสในชีวิตของพวกเขา โดยที่พวกเขาเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ได้เลือกด้วยซ้ำไป?”

            “ในขณะที่ลูกๆของพวกท่านต้องอดหลับอดนอน ตรากตรำอ่านหนังสือจนเลือดตาแทบกระเด็น เพื่อหวังที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆสักแห่งให้ได้ หวังที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตของตัวเองให้สุขสบายขึ้นบ้างในอนาคต แต่พวกท่านกลับเอาแต่ภาคภูมิใจในศักดิ์ศรีความเป็นชาวนาของตัวเอง และพยายามฉุดรั้งลูกๆที่มีอนาคตเหล่านั้นให้ตกต่ำเหมือนกับพวกท่าน ดิฉันไม่ได้บอกว่าอาชีพชาวนาไม่ดี แต่ในเมื่อลูกๆของพวกท่านมีศักยภาพมากเพียงพอที่จะเลือกเส้นทางในอนาคตของตัวเองได้ แล้วทำไมถึงไม่เคารพพวกเขาบ้าง? ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง พวกเขาเหล่านั้นอาจนำองค์ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนจนจบ กลับมาพัฒนาไร่นาของพวกท่านให้เติบโตกลายเป็นธุรกิจส่งออกที่สามารถทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ! พวกท่านเคยนึกถึงข้อนี้กันบ้างรึเปล่า?”