๑๓ ไม่เคยเป็นที่หนึ่ง (๓)

ความตั้งใจของลูกสร้างรอยยิ้มแก่พ่อแม่ อาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยความสุข เป็นมื้อแรกที่ไร้ซึ่งการทะเลาะเบาะแว้ง เธอลอบมองเขาบ่อยครั้ง ขณะเดียวกันชายหนุ่มก็เหลือบมองอัญชิสาเช่นเดียวกัน

            อบอุ่นหัวใจอย่างน่าประหลาดจนไม่อยากให้อาหารมื้อนี้จบลง...

            แต่เมื่อมีความสุขแล้ววันจากลาก็ต้องมาถึง “ผมไปแล้วนะแม่ เจอกันเดือนหน้านะ” ลูกชายสวมชุดสีขาวทรงเกียรติเพื่อกลับไปยังโรงเรียน คราวนี้ไม่มีน้ำตาและความอาลัยอาวรณ์เพราะรู้ว่าจะได้กลับมาหาแม่เดือนหน้า ต่างจากหล่อนที่ดวงตาแดงก่ำยังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ถึงจะอยากร้องไห้แค่ไหนก็ตาม

            “ครับ” กระเป๋าถูกขนขึ้นรถเป็นที่เรียบร้อย

            “ตั้งใจเรียนนะรวิ” เธอย่อกายลงไปกอดลูกชายเอาไว้แนบอก ค่อยปล่อยเด็กชายเป็นอิสระแล้วยิ้มให้กัน

            “รับทราบครับผม” บอกเสียงดังฟังชัด เธอได้ยินก็ยิ้มกว้างแล้วลุกยืนก่อนโบกมือลาเมื่อรถยนต์คันหรูแล่นออกจากบ้าน

            เสียงหัวเราะหายไป มีเพียงความเงียบและอ้างว้างจนหญิงสาวต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ เธอนั่งชันเข่าอยู่บนโซฟาด้วยแววตาว่างเปล่า น่าแปลกที่อารมณ์อ่อนไหวจนร้องไห้ตัวโยนทั้งที่ไม่ได้มีเรื่องน่าเศร้าด้วยซ้ำ

            ความรู้สึกที่อ่อนไหวถาโถมจนหญิงสาวปล่อยน้ำตาไหลเป็นสาย นั่งอยู่เพียงลำพังแล้วนอนหลับอยู่ตรงนั้นจนท้องฟ้ามืดครึ้ม...

            ผ่านไปกว่าสัปดาห์ที่เธออยู่กับความเงียบหงัน ร่างสูงไม่ได้แวะเข้ามาที่บ้านอีกเลยเหมือนเขาหายเข้ากลีบเมฆโดยหล่อนก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มอยู่ที่ไหน เลือกจะนั่งถักผ้าพันคอไปเรื่อยพร้อมกับดูภาพยนตร์ที่ตัวเองชื่นชอบ

            แต่ความรู้สึกที่ได้รับตอนนี้มีเพียงความเหงาที่ทำให้หล่อนนึกอึดอัดจนต้องพรูลมหายใจเหนื่อยล้า

            “บ้านเงียบจัง...” มองรอบบ้านแล้วได้แต่พึมพำบอกตัวเอง

            เหงาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำตาไหลอีกครั้งจนต้องรีบปาดออก เห็นเวลาก็พบว่าต้องรับประทานอาหาร จึงวางของในมือลงเพื่อเข้าห้องครัวไปทำกับข้าวกิน แต่แค่ได้กลิ่นเนื้อก็เหม็นคาวจนต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำจนแทบหมดไส้หมดพุง

            “อ้วก...” มีเพียงน้ำที่ไหลออกมาเพราะยังไม่ได้กินข้าวเช้า เธอเอาของเหลวออกมาจนหมดค่อยเดินไปล้างปากแล้วก้าวอย่างหมดแรงออกจากห้องน้ำ

            “เป็นอะไรอีกเนี่ย เครียดเกินไปหรือเปล่านะ” พึมพำเสียงเบากับตัวเอง ค่อยเดินไปหานมดื่มจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เธอนึกสงสัยในอาการของตัวเองอยู่เหมือนกันแต่ก็เลือกจะปัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง ก่อนเดินไปหยิบไข่มาต้มกินกับข้าวเปล่า

            เหมือนว่าเนื้อในตู้เย็นจะเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับตนไปแล้ว...

            การอยู่บ้านคนเดียวก็ไม่ได้แย่เสมอไป เพียงแต่เหงาจับใจจนบ่อยครั้งต้องมองไปที่ประตูแล้วภาวนาให้เขาเดินเข้ามา แม้ชายหนุ่มจะสร้างบาดแผลหรือความเจ็บปวดเอาไว้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสุดท้ายก็ยังเป็นเขาอยู่ดีที่เธอรักหมดหัวใจ

            “กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงรถยนต์ดังขึ้นจึงรีบลุกไปหน้าบ้าน เธอส่งยิ้มให้เขาจนคนที่เดินเข้ามาถึงกับชะงัก กลืนน้ำลายหนืดลงคอพร้อมก้าวเข้ามาในบ้าน นั่งลงยังโซฟาที่ประจำแล้วมองผ้าพันคอสีครีมที่หล่อนกำลังถัก

            ไม่คิดว่าหญิงสาวจะถักสวยกับเขาเหมือนกัน...

            แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเพราะตอนนี้สิ่งที่ชายหนุ่มกำลังเผชิญคือความจริงที่ทำให้ต้องมาหาหล่อน เพิ่งได้รับเอกสารช่วงเช้าหลังผ่านมาสองเดือน อาจดูเหมือนเป็นระยะเวลายาวนานแต่ความจริงช่างแสนสั้นเหลือเกิน

            ตั้งแต่วันที่ไปเที่ยวด้วยกันเขาก็พยายามเลี่ยงจะมาหาเธอที่บ้าน รู้ดีว่าจิตใจของตัวเองไม่ปกติ มันกำลังโอนอ่อนให้ผู้หญิงที่เคยทรยศกัน

            เขาไม่อยากรักเธอ...ไม่อยากกลับไปเจ็บปวดอีกแล้ว

            จึงพยายามทำงานและอยู่ติดบ้านจนน้องสาวนึกอยากให้พี่ชายมีธุระจะได้ออกไปข้างนอก ไม่ใช่อยู่เฝ้าเธอยามแฟนหนุ่มมาหา ทำตัวเป็นก้างขวางคอเหมือนอย่างทุกวัน เพราะไม่มีน้องคนไหนทราบว่าเขาเปิดบ้านพักแล้วซุกผู้หญิงเอาไว้

            “อือ” ตอบเสียงเบาแล้วมองตามแผ่นหลังบางที่เข้าครัวเพื่อนำน้ำเย็นมาเสิร์ฟ เธอทำทุกอย่างเหมือนเดิมแต่เขาเองที่เปลี่ยนไป

            นึกหงุดหงิดที่ตัวเองไม่อาจเกลียดคนตรงหน้าได้หมดหัวใจอย่างที่พยายามย้ำเตือนถึงความผิดของหล่อน บางทีเขาไม่ควรกลับมาเจอเธอแล้วสร้างความผูกพันทางร่างกาย จนตอนนี้ต้องมานั่งกุมขมับด้วยความเครียด

            “ผลออกแล้ว” เขานั่งนิ่งอยู่สักพักไม่แตะน้ำที่เธอวางไว้บนโต๊ะ ทราบในทันทีว่าอีกฝ่ายมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยจึงนั่งลงเยื้องกับเขา

            “คะ...” ไม่เข้าใจประโยคที่ชายหนุ่มเอ่ย

            กระทั่งเห็นเอกสารบางอย่างถูกยื่นมาตรงหน้า เธอจึงอ่านรายละเอียดพบว่ามันเป็นผลตรวจดีเอ็นเอที่เขาบอกให้รอมาตลอด ไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้จนตัวเองยังนึกตกใจ แต่ผลก็เป็นไปตามความจริงซึ่งหล่อนทราบอยู่แล้ว

            รวิกานต์เป็นลูกของเขา...

            “ผลตรวจดีเอ็นเอออกแล้ว...รวิเป็นลูกของฉัน” พูดเสียงเบาแล้วมองดวงหน้าหวานคล้ายกำลังชั่งใจตัวเอง

            เขาควรจะรับผิดชอบแค่ลูกใช่ไหม แล้วปล่อยเธอไปดีกว่าขังเอาไว้แล้ววันหนึ่งถูกหล่อนแว้งกัด คนอย่างอัญชิสาเชื่อไม่ได้หรอก ผู้หญิงที่มีเพียงคำหลอกลวงและกล้าทรยศซึ่งหน้า เขาไม่มีทางไว้ใจเธออีกครั้งเป็นอันขาด

            “ค่ะ” ไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบอะไรจึงบอกไปแค่นั้น

            เพราะเธอรู้แต่แรกว่าอย่างไรผลก็ต้องออกมาแบบนี้

            “ฉันจะรับผิดชอบเรื่องลูกทุกอย่าง เรื่องเรียนหรือเรื่องเงินฉันจะจัดการเอง เอาเอกสารสำคัญมาด้วยฉันจะไปจัดการเรื่องรับรองบุตร” หลักฐานเป็นประจักรเขาก็ต้องรับผิดชอบเช่นเดียวกันกับสิ่งที่ทำลงไป ปล่อยให้หล่อนดูแลลูกคนเดียวมานานเกินไปแล้ว จึงต้องทำในส่วนของตัวเองบ้าง

            “ความจริงคุณไม่ต้อง...” เธอพยายามจะค้านกลัวว่าเขาไม่เต็มใจทำ กลับถูกประกาศิตของซาตานจนต้องปิดปากเงียบแล้วยอมให้สิทธิ์ต่อเขา ในฐานะที่ชายหนุ่มเป็นพ่อของลูก

            “เธอไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็น แค่ทำตามคำสั่งของฉันก็พอ” คนที่จิตใจอยู่ในช่วงอ่อนไหวทำเพียงแค่รับปากอีกฝ่ายไม่มีข้อโต้แย้ง เอกสารทุกอย่างเธอเตรียมมาด้วยไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้ สบดวงตาคมนิ่งเหมือนต้องการล้วงลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขา

            “ค่ะ”

            แต่กลับไม่ได้อะไร นอกจากความว่างเปล่าในแววตา เธอจึงเลือกจะนำเอกสารทั้งหมดส่งมอบแก่เขา

            อย่างไรธนนท์ปภพก็เป็นพ่อของลูก สถานะของเรามีเพียงเท่านั้น

            ไม่อาจพัฒนาเป็นสามีภรรยาได้...