6.บ่อยแค่ไหน nc

 

ริมฝีปากของเธอขยับคล้ายจะเอ่ยคำ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งวาจา เขาก็ทาบทับริมฝีปากลงมาอีกครั้งแล้วเปลี่ยนแปลงความหนักเบาไปเรื่อยๆ กักเสียงอื้ออึงเอาไว้ในลำคอ ระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง..เขายินยอมให้เธอผ่อนลมหายใจ แต่ทว่าไม่ยินยอมให้ผละจาก

ปลายลิ้นนั้นสอดลึกคล้ายจะคว้านไล้ให้ทั่วทุกซอกมุม โรมรันเข้ามาดุจนักเดินทางกลางทะเลทรายที่พึ่งพบเจอแหล่งน้ำ เขาใช้ลิ้นไล่ต้อนจนร่างกายของเธอเสียการควบคุม

นี่มันอันตรายแล้วละสิ เพราะดูเหมือนว่าสติที่เหลือของเธอกำลังจะถูกดูดกลืนไปอย่างช้าๆ

ในจุดที่มองไม่เห็น ข้างในกลับพัวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทิ้งเอาไว้เพียงเสียงคลุมเครือที่หลุดรอดออกมา

“อื้อ..”

ในปากพัวพันจนชาหนึบขณะที่ฝ่ามือของเขากำลังมุดเข้าไปในกระโปรงของเธอไล้ตั้งแต่หัวเข่าไปจนถึงโคนขาอ่อน

เธอตกใจและพยายามจะถอยหนี แต่ทว่าทั้งริมฝีปากที่กำลังถูกพันธนาการและมืออีกข้างของเขาที่ทำหน้าที่โอบกอดเธอเอาไว้..ร่างกายเล็กๆ ที่กำลังสูญเสียการควบคุมของณิรินจึงไม่อาจถอนหนีได้ตามใจ

“เชื่อใจกันหน่อยสิณิริน..”

ใบหน้าของเขาเคลื่อนลงต่ำในทันทีที่เขาถอนริมฝีปากออกไป เรียวขาของเธอถูกแยกกว้าง ยังไม่ทันที่ณิรินจะได้ตั้งสติ ใบหน้าของเขาก็แนบลงไปที่ส่วนนั้นเสียแล้ว

เขาจดลิ้นชิมรสชาติของอีกฝ่ายราวกับว่ากำลังลิ้มรสอาหารมื้อโอชะ เขาสัมผัสลงไปโดยที่กางเกงชั้นยังไม่ทันได้ถอดเลยด้วยซ้ำ

ธีรักษ์แนบริมฝีปากลงไปอย่างช้าๆ เรียวลิ้นร้อนสากไล้ผ่านเนื้อผ้าจนมันเปียกชุ่ม เลียลงไปที่ปากทางเข้าโดยที่ยังมีเนื้อผ้าขวางกั้นกันเอาไว้ เราสัมผัสกันเช่นนั้น..ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้สัมผัสมาโดยตรงแต่การกระทำเช่นนี้กลับกระตุ้นความต้องการได้ดีมากกว่าที่คิดเอาไว้

ทว่าเพียงแค่นั้นก็สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ร่างกายของณิริณอย่างน่าประหลาด เธอยกมือขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจ คราบชื้นบนผิวผ้าที่ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมาจากเขาฝ่ายเดียวหรือไม่ หรือว่าในบางทีมันอาจจะมาจากน้ำหล่อลื่นของเธอและน้ำลายของเขาที่ผสมรวมกันจนเป็นเนื้อเดียวก็เป็นได้

มือของเธอตรึงศีรษะของเขาเอาไว้ แล้วพยายามจะดันอีกฝ่ายออกไปทางด้านข้างเพื่อให้เขาหยุดยั้งการกระทำนี้ลงเสีย แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันแสนเล็กน้อยของเธอไม่อาจทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนได้เลย

เขาตรึงเธอเอาไว้แล้วใช้นิ้วเกี่ยวกางเกงซับในไปไว้ที่ด้านข้างเพื่อให้เขาสัมผัสลงไปบนร่างกายของเธอโดยตรง

ธีรักษ์จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขากำลังกวาดไล้ไปตามช่องทางรักสีชมพูที่ดูราวกับผิวของผลไม้ที่สุกงอม ความชุ่มชื่นที่แผ่ซ่าน เหมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อยในสวนต้องมนตร์

ให้ตายสิ..เท่าที่เขารู้ ดูเหมือนว่าณิรินจะเคยมีแฟนนี่นา..อีกทั้งแฟนของเธอเป็นฝ่ายบอกเลิกณิรินอีกต่างหาก ไอ้หมอนั่นมันทอดทิ้งณิรินไปได้ยังไงกันนะ..หากเป็นเขาแล้วละก็ เขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอไปแม้แต่คืนเดียวเลย..ธีรักษ์สัญญา

เขากดแทรกปลายนิ้วเข้าไปในร่องรักที่ละเอียดละออเหมือนเนื้อผ้าซาตินที่กำลังผิวไหว ความอบอุ่นที่โอบล้อมราวกับเปลวไฟอันนุ่มนวลของเปลวเทียนในห้องที่มืดมิด

“อ๊า!..พะ.พอก่อน พอเถอะค่ะ”

เสียงร้องครางที่หวานฉ่ำเช่นนั้น ดังออกมาจากใบหน้าสวยหวานที่กำลังบิดเบี้ยว แพรขนตางอนงามเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาและ..ธีรักษ์ไม่แน่ใจว่าที่ณิรินร้องไห้ออกมานั้นมันเป็นเพราะเหตุผลแบบไหนกันแน่

ไม่ชอบ เจ็บ หรือว่าเสียวจนทนไม่ไหว..แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเช่นไร ต่อให้เธอจะร้องไห้ออกมาด้วยความทรมานหรืออะไรก็ตามที เสียงร้องไห้และความน่าสงสารนั้นมันไม่มีวันส่งไปถึงหัวใจของเขาหรอก เพราะในยามนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการจับจูงมือคู่นี้ของณิรินไปให้ถึงห้วงอารมณ์ที่สูงที่สุดในร่างกาย ไม่ว่าเธอจะยินดีหรือไม่ เมื่อเรื่องราวมันดำเนินมาจนถึงจุดที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้แล้ว เช่นนั้นเขาก็จะต้องเดินหน้าต่อไป..

เสียงร้องอันแสนหวานนั้นนอกจากจะไม่ทำให้ธีรักษ์อยากหยุดแล้ว มันยังมีแต่จะปลุกเร้าความต้องการของเขาอีกด้วย

“ทั้งที่นิ้วนี่เข้าไปได้ง่ายๆ แท้ๆ ..เป็นถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาห้ามกันอีกงั้นเหรอ?”

เธอปรือตาขึ้นมามองหน้าเขา ถึงแม้ว่าภาพเบื้องหน้าจะพร่าเลือนมากแค่ไหน แต่ชายที่กำลังกระทำเรื่องเช่นนั้นอยู่กับร่างกายของเธอ เขาคือท่านประธาน..เจ้านายของเธอไม่ผิดแน่

ตั้งแต่ที่เราทำงานด้วยกันมา เธอไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อนเลย เธอเคยเห็นเขาในมุมที่โหดร้ายตอนที่เขาจัดการเรื่องคนที่ทรยศในบริษัท เคยเห็นเขาในช่วงเวลาที่เคร่งเครียดตอนการทำงาน เห็นเขาใจร้ายในตอนที่พนักงานส่งงานล่าช้า ทั้งๆ ที่ณิรินคิดว่าเธอเห็นสีหน้าอันมากมายบนใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขามานับไม่ถ้วน แต่ทว่าเธอพึ่งเคยเห็นเขามีสีหน้าเช่นนี้ครั้งแรกเลย

สีหน้าที่เขากำลังสนุกสนานที่ได้เล่นกับร่างกายของเธอ

“อะ..อา..”

การเคลื่อนไหวของเขานั้นไม่มีความลังเลหรือว่าเกรงใจ มีเพียงความตั้งใจที่จะสำรวจทุกซอกทุกมุมในส่วนที่ลึกที่สุดเท่านั้น

“ทำไมตัวสั่นขนาดนั้นกันล่ะ ไม่ทันไรก็แฉะไปหมดแล้ว..หรือเพราะว่าคุณคาดหวังเรื่องแบบนี้มาตั้งนานแล้วรึเปล่า คาดหวังให้ผมสัมผัสคุณแบบนี้..”

ใบหน้าของณิรินมันชาวาบไปหมดที่เธอได้ยินคำกล่าวหยาบคายของเขาที่ถูกพ่นออกมา นี่ใช่ท่านประธานที่เธอรู้จักจริงๆ งั้นเหรอ? เขาพ่นคำลามกออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย..

“ณิรินไม่เคย..อึ่ก! ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ..”

เขาแลบลิ้นออกมาเลียที่ริมฝีปาก พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่โกรธเคืองเล็กน้อย

“แบบนั้นก็แย่นะสิ เพราะที่ผ่านมาผมคิดว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นมาในสักวันหนึ่ง..แล้วก็คาดหวังมากๆ ด้วยว่าคุณจะต้องชอบมัน เดี๋ยวคุณก็รู้เองว่าของผมมันดีมากแค่ไหน หากที่ผ่านมาไม่เคยคิด เช่นนั้นหลังจากนี้ไปก็คิดหน่อยสิ..ต้องคิดอยู่แล้วล่ะเพราะวันนี้ผมจะทำให้คุณลืมไม่ลงเลย”

นิ้วป้ายของเหลวขยับลึกเข้าออกอย่างเชี่ยวชาญ ขณะที่ณิรินอ้าปากค้างกับคำกล่าวของเขา นี่มันหมายความว่ายังไงกันที่ว่าเขาคิดมาตลอดน่ะ..

อา..ให้ตายสิในตอนนี้เธอควรคิดถึงเรื่องไหนก่อนดีนะ เรื่องคำพูดของเขาหรือว่าคิดถึงในเรื่องการกระทำของเขาในตอนนี้กันแน่

เธอทั้งรู้สึกโกรธและไม่เข้าใจท่านประธานที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอาซะเลย..แต่ว่าในเมื่อเรื่องราวมันเดินทางมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อต่อให้หยุดยั้งกลางคัน ระหว่างเราทั้งสองคนมันก็คงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก แบบนั้นก็ช่างแม่งเรื่องเจ้านายหรือว่าเลขาอะไรนั่นไปเถอะ!

ณิรินเอื้อมมือไปจับที่กระดุมกางเกงของเขา ฝ่ามือเล็กๆ เลื่อนไล้มาสัมผัสบางอย่างที่กำลังแข็งขึงดุนดันกางเกงออกมา

“แล้ว..ท่านจินตนาการถึงฉันบ่อยแค่ไหนกันล่ะคะ”