MasukShare
Chapter 6 ทฤษฎีโลกกลมกำลังทำงาน
Tanggal publikasi:
2026-04-16 14:47:19ครืด...
นั่งเหม่อได้สักพักพลันสะดุ้งจนตัวลอย เมญ่าตกใจเพราะการสั่นของมือถือ แต่ดีใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ทว่ามองหน้าจอ พลันปรากฏเป็นมุตา แม่ของเธอ ไม่ใช่จุ๊บแจง เพื่อนที่ฝากฝังให้ช่วยหางาน เรียวปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เมญ่ากำลังนึกว่าแม่คงมีธุระต้องใช้เงินอีกแล้ว ก่อนจะรับสายและปรับอารมณ์จากเศร้าๆ เหงาๆ ให้ฟังเป็นปกติ “ค่ะแม่ เงินที่โอนให้ไม่พอใช้เหรอ” เมญ่าถามทันที เพราะส่วนมากคนปลายสายโทรมาก็มักมีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง กระนั้นก็เข้าใจดีว่าแม่ต้องดูแลน้องสาวอีก 2 คน อีกทั้งภาระหนี้สินอีกจำนวนหนึ่งยังเหลืออยู่ “คิดว่าแม่โทรมาขอเงินอีกแล้วเหรอ” “อ้าว ก็นึกว่า...” ได้ยินที่แม่ถาม ก็หน้าเสียในทันที เธอปิดปากเงียบไม่พูดต่อ ทุกครั้งที่โทรมาแม่ก็ขอเงินจริงๆ “ทำไมเอาแต่นึกว่าแม่จะขอเงิน” “แม่มีหน้าที่ดูแลน้อง ไม่ได้ทำงานจะเอาที่ไหนใช้จ่ายล่ะ ถ้าไม่เอาจากญ่า” นั่นมันก็ถูก แต่เหมือนว่าเธอลืมนึกถึงอะไรบ่างอย่าง มากกว่าเรื่องนี้ “แม่ไม่ได้ยินเสียงญ่าหลายวัน คิดถึงเลยโทรมาหา” “...” คล้ายกับโดนก้อนหินกระแทกเข้ากลางอก ช่วงนี้เธอไม่ได้โทรหาแม่กับน้องเลย จะคุยกันแค่ผ่านแอปพลิเคชันที่ใช้พิมพ์แล้วส่งข้อความไปเท่านั้น ได้ยินประโยคนั้นเต็มรูหูก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย แม่โทรมาเพราะคิดถึง ไม่ใช่แค่ถามเอาแต่เงิน“งานเยอะเหรอลูก เหนื่อยไหม...อยากกลับมาบ้านหรือเปล่า” คำถามแสดงความห่วงใยยิ่งตีเข้าอก ทำเบ้าตาสองข้างร้อนขึ้นมา แดงก่ำและยังมีน้ำใสๆ ซึมที่หัวตา เมญ่าเม้มปากแน่น เชิดดวงหน้าไร้การแต่งแต้มมองบนฟ้าที่มีแต่กิ่งไม้อยู่บนหัว ค่อยๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ ควบคุมความรู้สึกอยากร้องไห้ไม่ให้แม่ได้ยิน ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่เหนื่อยเลย ญ่าโอเค” น้ำเสียงพยายามแสร้งว่าแข็งแกร่ง ทว่าจังหวะของการสูดหายใจที่พ่นแรงๆ ออกมาตามหลัง ทำมุตารู้ว่าลูกสาวกำลังอ่อนแอในบางเรื่อง อ่อนแอเพราะอกหัก แต่กำลังทำใจได้ ทว่าตอนนี้เมญ่ารู้สึกเหงา อยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวง ไม่มีญาติหรือเพื่อนสนิทที่จริงใจต่อกันเลยสักคน “กี่ปีแล้ว ที่แม่ได้เจอลูกสาวคนโตของบ้าน” ตั้งแต่เมญ่ามากรุงเทพ เพื่อทำงานส่งตัวเองเรียน นับรวมๆ ก็น่าจะ 5 ปี ตั้งงแต่วันนั้นจนวันนี้ เธอไม่กลับไปบ้านเกิดที่ภูเก็ตอีกเลย “แม่...” “อะไรเหรอลูก” “ญ่าเลิกทำงานกลางคืนแล้วนะ” คนปลายสายได้ยินก็ยิ้มอย่างเบาใจ เคยขอลูกให้หยุดทำหลายครั้ง แต่เมญายังยืนกรานจะทำงานกลางคืน งานที่ไม่มีเกียรติแต่มีกิน คำนี้เมญ่าพูดกับแม่เสมอ และมันก็จริงอย่างที่เธอว่า เรียนจบปริญญาสาขาการจัดการมาได้เพราะเงินพวกนี้และยังมีส่งเสียให้น้องสาว 2 คนได้เรียนหนังสือ รวมทั้งดูแลแม่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “ดีแล้วลูก ทำงานกลางคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนส่งผลต่อสุขภาพระยะยาว” “แต่หลังจากนี้ ญ่าอาจส่งเงินให้แม่น้อยลงนะ แม่โอเคไหม” “ยังไงก็ได้ ถ้างานใหม่เงินน้อยกว่า แม่จะหางานทำด้วย” มุตาหยุดทำงานมาหลายปีด้วยเรื่องสุขภาพที่ไม่แข็งแรง ป่วยออดๆ แอดๆ หาหมอเป็นประจำ แต่ก็ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงอะไร 3 วันดี 4 วันไข้ตามสภาพอากาศแปรปรวน มักปวดเมื่อยตามร่างกาย ยกของหนักไม่ได้และชอบเป็นลมบ่อยๆ “แม่อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำ” เมญ่ารีบปราม เธออยากให้แม่พักผ่อนและดูแลน้องก็พอ “ไม่เป็นไร งานตากอาหารทะเลแห้งไม่ได้หนักมาก แม่จะทำกับลุงสมิง” “แม่” น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกแสดงความเป็นห่วง แต่มุตาก็ดื้อดึงจะทำเพราะอยากแบ่งเบาภาระลูก “แค่นี้นะญ่า แม่จะเดินไปถามงานกับลุงก่อน ไม่ต้องเป็นห่วง แม่สัญญาจะดูแลตัวเองดีๆ” “อย่าหักโหมนะ เอาเท่าที่ไหว” “อืม” สายสนทนาถูกตัด เมญ่าค่อยๆ ลดระดับมือถือที่แนบหูลงบนตักเช่นเดิม มองแม่น้ำไหลผ่านตรงหน้าเพียงลำพัง ท่ามกลางผู้คนที่วิ่งออกกำลังกายสวนกันไปมา ก่อนที่พระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าและแทนที่ด้วยความมืดปกคลุม The Grand Orchid Hotel รถยนต์สีดำเงาแบรนด์ยุโรบเคลื่อนเข้าจอดหลังโรงแรมหรูระดับหกดาว ธาวิน ทายาทคนเดียวของกนกวาณิชย์เข้ามาตรวจงานหลังจากไปกรุงเทพ 1 อาทิตย์ ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้ม พับแขนเสื้อลวกๆ สองข้าง สวมกางเกงสแลกขายาว รองเท้าหนังขัดมันและแว่นตากันแดดสีดำ ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์บริการของโรงแรม พลันนั้น ‘รัศมี’ ผู้จัดการโรงแรมเห็นว่าเจ้านายกลับมา ก็รีบถือแฟ้มเดินตามไปยังผู้บริหารในทันที ทันทีที่ร่างสูงหย่อนกายลงเก้าอี้พร้อมกับการถอดแว่นตาดำ ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาติดๆ ดวงตาคู่คมเลิกมองก็เห็นว่าคนที่เข้ามาคือรัศมี “ผมไม่อยู่หนึ่งอาทิตย์ มีอะไรรายงาน” “พนักงานลาออกค่ะ” หญิงสาววัย 40 ปี สวนคำตอบอย่างฉะฉาน ทว่าคนฟังอย่างธาวินกลับขมวดคิ้วหนาจรดกัน ลาออกงั้นเหรอ...ทำไมเขาไม่รู้ล่วงหน้า “เอาแฟ้มมา” “นี่ค่ะ” รัศมีวางแฟ้มในมือให้เจ้านาย ธาวินเปิดดูภายในของแฟ้ม เป็นใบลาออกของพนักงาน 3 คนที่เขียนพร้อมกันและเป็นการลาออกแบบกะทันหัน ด้วยเหตุผลที่ว่าค่าจ้างไม่สมเหตุสมผล “เงินเดือนหมื่นห้า ไม่รวมเซอร์วิสชาร์จและโบนัสครึ่งปี เอาอะไรมาน้อย” ฐานเงินเดือนเริ่มต้น หาจากที่ไหนได้โดยไม่ต้องจบปริญญาตรี ถ้าไม่ใช่ The Grand Orchid ในเครือ Nestfest Group “คงเคยทำที่อื่นมาค่ะ พอมาทำที่นี่เลยไม่โอเค” “ตอนสัมภาษณ์บอกรับได้” ธาวินออกอาการหัวเสีย อีกไม่กี่เดือนจข้าสู่ช่วงไฮซีซั่น นักท่องเที่ยวจากต่างประเทศจะเดินทางมา พนักงานหายไป 3 คน อาจดูเล็กน้อย แต่ไม่เพียงพอการให้บริการและยังต้องฝึกทำงานกันใหม่ กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็ใช้เวลานาน “เปิดรับสมัครเลยไหมคะ” “ด่วนเลย!! แต่รับมาเผื่ออีกสองคนด้วยนะ ถ้าอยู่ไม่ทนจะได้มีคนสำรองพอกับลูกค้า” “ได้ค่ะ ทัวร์จากจีนคอนเฟิร์มแล้วนะคะคุณวิน” “อืม” “ส่วนทัวร์ชาวรัสเซียส่งไปเสนอราคาให้แล้ว” “อืม” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะยกมือปัดเป้นคำสั่งให้ผู้จัดการโรงแรมออกไป มาถึงก็มีเรื่องให้เครียดเลย และการระบายความเครียดของเขาก็คงไม่พ้นการดูดบุหรี่ ธาวินดึงลิ้นชักด้านข้าง หยิบสารนิโคตินออกจากซองและไฟแช็ก คาบมันไว้บนปาก เขาเอียงหน้าเล็กน้อย จ่อเปลวไฟสีส้มจุดบนปลายบุหรี่ ก่อนจะวางไฟแซ็กลงที่เดิม ดูดเอากลิ่นที่ชื่นชอบและติดมาตั้งแต่สมัยเข้ามาบริหารงานในเครือ NESTFEST Group ใหม่ๆ เมื่อได้รับคำสั่งให้รับสมัครเพิ่ม ผู้จัดการก็เดินหน้าเครียดไม่ต่างจากเจ้านายมายังเคาน์เตอร์บริการ โยนแฟ้มในมือดังตึ้ง ทำรุ่นน้องอย่างจุ๊บแจงสะดุ้งจนปากกาหลุดจากมือ “พี่รัศ! จุ๊บตกใจหมดเลย” “ขวัญอ่อนไหรแรงนิ” (ขวัญอ่อนอะไรขนาดนี้) “นั่งทำงานเงียบๆ นี้พี่ ไม่นึกว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้ แต่หน้าเครียดๆ โดนคุณวินด่ามาเหรอ” “เปล่า เจ้านายสั่งให้รับคนเพิ่ม เอาห้าคนเลย” จุ๊บแจงตาเบิกกว้างขึ้น การรับพนักงานเข้าทำงานในเครือ NESTFEST Group ยิ่งเป็นฝั่งโรงแรม เจ้านายอย่างธาวินยิ่งเรื่องมาก “จะได้ทันหน้าไฮซีซั่นเหรอพี่รัศ คุณวินค่อนข้างผ่านยาก สัมภาษณ์สิบคนไม่เอาสักคนก็เคยมี” “ไม่รู้ รับมาก่อนแล้วกัน ใช้คอมเสร็จหรือยัง พี่จะส่งเมลแจ้งฝ่ายบุคคล” “เอาก่อนเลย” คนอายุน้อยถอยตัวออกจากคอมพิวเตอร์ ยืนกอดอกมองผู้จัดการที่กำลังจัดการเรื่องการรับสมัครพนักงาน ก่อนจะทำตาโตอีกครั้ง จุ๊บแจงจำได้ว่าเพื่อนของเธอที่อยู่กรุงเทพบอกให้ช่วยหางานเมื่อหลายวันก่อน “มีงานแล้วญ่า”
Bab terbaru
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 50 จะรักให้กลับให้มากกว่านี้
ด้านหลังโรงแรมเป็นลานจอดรถของผู้บริหารและพนักงาน เมญ่าโดนเพื่อนสาวลากตัวออกมาคุยกันตามลำพังและตรงนี้ปลอดภัยเพราะไม่มีคนเดินพลุกพล่านนอกจากพนักงานด้วยกันเองมาเอารถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน แต่ตอนนี้เหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะทยอยกลับไม่เหลือแล้ว “อะไรจุ๊บ” “ไปไงมาไง ถึงมากับคุณวินได้” “ก็อย่างที่เห็น”
พ่ายธาวิน Chapter 49 สถานะที่ชัดเจน
หลังจากที่หายไปนานเกือบหนึ่งเดือน ธาวินก็เข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารโรงแรมอีกครั้ง รถคันหรูที่เพิ่งเอากลับมาจากบ้านของมุตา โดยใช้บริการรถยกมาส่งถึงที่ในเมื่อวาน วันนี้เขาได้ขับมาทำงานโดยหนีบคนรักอย่างเมญ่ากลับมาด้วยมือหนากระชับมือขาวแน่น เดินผ่านเคาน์เตอร์รับลูกค้า ท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนตกตะลึง
พ่ายธาวิน Chapter 48 แค่เธอคนเดียว
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีขาวบาง เข้ามาในห้องนอนอันคุ้นเคย เมญ่าขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวล เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ สะบัดขนตาพลิ้วไหวท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามากระทบ จากที่พร่าเบลอเพราะเพิ่งตื่นก็ปรับโฟกัสชัดเจนขึ้น ภายใต้รู้สึกถึงความเงียบสงบและปลอดภัยโอบล
พ่ายธาวิน Chapter 47 เมญ่ายั่วยวน
ภายในช่องทางรู้สึกปั่นป่วน มวนท้องไม่ต่างจากรูด้านหน้า ก่อนที่เมญ่าจะรู้สึกว่ามันเป็นความแปลกใหม่ที่น่าลิ้มลอง จากที่ยกก้นหนีเพราะไม่ชิน กลับหย่อนก้นลงมาเบาๆ ขยับขึ้นลงราวกับขย่มท่อนนิ้วในจังหวะนั้นภาษากายบ่งบอกชัดเจน ธาวินซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว เกร็งนิ้วมือไม่ต่างจากท่อนไม้ คดหลังมือเพื่อสอดใส่ช่
Anda juga akan menyukai
รอยร้าวรัก
Sitha72.4K Dibacaงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง64.6K Dibacaเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.4K Dibacaพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย127.5K Dibacaพ่อของลูกคือผัวบ้า
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ116 Dibacaถักทอรักด้วยหัวใจ
Statice(สแตติส)57 Dibacaย้อนเวลาเปลี่ยนชะตารักฉบับนางร้าย
องค์หญิงโนเนม77 Dibacaท่านประธานกู้ ภรรยาบล็อกคุณแล้ว
เฉียวสิบเอ็ด245 Dibaca
