บทที่ 2/2 ยังรักและคิดถึง

คิดตามขยับปลายนิ้วนับจำนวนไปด้วย ข้างขวาไม่พอย้ายมาข้างซ้าย สักพักปลายเท้าก็กระดิก ถ้าพูดได้ก็คงร้องบอกพ่อๆ ใช้นิ้วพวกหนูนับด้วยก็ได้นะ โอเค ยอมรับก็ได้ว่าเขาปากหมานิสัยเสีย แต่ก็แค่กับผู้หญิงที่ผู้ใหญ่บังคับจับคู่ให้ กับผู้หญิงคนอื่นเขาสุภาพบุรุษจะตาย

“บอกแล้วว่าเกินสิบ ผิดจากที่สกาวพูดเมื่อไหร่”

“จุ้น” ศรันย์จ้องหน้ายิ้มๆ ของแม่บ้าน อึดใจเดียวก็สะบัดคอเมินหน้าหนีไปทางอื่น เกลียดชะมัดคนรู้มาก รู้ทัน รู้ไปหมด

สกาวใจกลั้นหัวเราะท้องแข็ง ร้องถามเจ้านายหนุ่มสุดหล่อที่เตรียมจะหนีเข้าบ้าน “สกาวยกกระเป๋าไปไว้บนห้องให้นะคะ”

“ไม่ต้อง มันหนัก วางไว้หน้าบันไดก็พอฉันยกขึ้นไปเอง”

“เป็นห่วงสกาวด้วย คิดอะไรหรือเปล่า”

“เพ้อเจ้อ”

ศรันย์ไม่ได้ใช้นามสกุล ชาน ของคุณปู่ แต่ใช้ อรัญรัตนา ของคุณย่า ท่านพบรักกันขณะที่คุณปู่ในวัยหนุ่มมาขยายธุรกิจในประเทศไทย คุณย่าทำงานเป็นล่ามและเลขานุการ อยู่ด้วยกันจนท่านตั้งท้องคุณพ่อศรันย์ เรื่องไปถึงหูผู้ใหญ่ที่ฮ่องกงทางนั้นกีดกันขั้นเด็ดขาด เรียกคุณปู่กลับไปแต่งงานกับผู้หญิงที่พวกท่านหาไว้ให้

คุณย่าใจสลายที่ต้องกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ลาออกจากงานกลับไปอยู่บ้านเกิด คลอดและเลี้ยงดูลูกชายด้วยตัวคนเดียว ไม่ยอมรับเศษเงินที่พ่อชาวฮ่องกงของลูกชายขยันส่งมาให้

คุณปู่ไม่ได้ไม่ไยดีลูกเมียทางนี้ เพียงแต่ขัดใจผู้ใหญ่ไม่ได้ท่านอดทนรอจนกระทั่งได้รับช่วงสานต่อบริษัทต้นตระกูล จากนั้นก็บินมาไทยอนุมัติสร้างธุรกิจไว้มากและเรียกตัวลูกชายเข้ามาเรียนรู้งาน ช่วงวัยรุ่นคุณพ่อไม่ค่อยลงรอยกับคุณปู่ทะเลาะกันบ่อย ท่านดื้อกับคุณปู่ทำทุกอย่างที่คุณปู่ไม่ชอบเพื่อหวังเอาคืนทั้งที่คุณปู่ก็พยายามตามใจ การย้ายมาทำงานกรุงเทพทำให้คุณพ่อได้พบรักคุณแม่ที่มาเรียนตัดเย็บเสื้อผ้า หนีตามกันมาอยู่ห้องเช่า

คุณพ่อทำงานตำแหน่งพนักงานโรงแรม ไม่มีเงิน อยู่ด้วยกันอย่างยากลำบาก ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ท้องก่อนแต่งเหมือนรุ่นคุณย่า ขอยืมเงินจากคุณปู่สู่ขอคุณแม่มาตบแต่งเป็นเรื่องเป็นราว คุณปู่ใช้โอกาสนั้นปรับความเข้าใจกับลูกชาย จัดงานแต่งใหญ่โตให้ครอบครัวฝ่ายหญิงมีหน้ามีตา ต้อนรับคุณแม่ที่เป็นแค่ลูกสาวบ้านสวนมาอยู่ในครอบครัว ทั้งที่ใจจริงท่านไม่เห็นด้วย แต่ถูกคุณย่าด่าไฟแลบไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ขู่ว่าถ้าบังคับให้ลูกเลิกกันจะทำอย่างนั้นอย่างนี้

คุณปู่กลัวผู้หญิงไทยตัวเล็กๆ ยอมซื้อบ้านให้ลูกชายแทนที่ห้องเช่า โรงแรมก็ยกให้และเปลี่ยนชื่อเป็นแกรนด์อรัญ ตระกูลอรัญรัตนาจากไม่มีเงินก็ร่ำรวยขึ้นมาด้วยการสนับสนุนจากคุณปู่

หลายปีให้หลังคุณย่าเสียชีวิตจากโรคประจำตัว ส่วนคุณปู่ยังแข็งแรงมักจะบินไปกลับฮ่องกงไทยมาเยี่ยมลูกหลาน เว้นช่วงศรันย์โตเป็นหนุ่มท่านเดินทางน้อยลงเนื่องจากอายุมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ทิ้งลายความเจ้าเล่ห์เพทุบาย ยกหุ้นส่วนหนึ่งในบริษัทชานคอร์เปอร์เรชั่น เพื่อจูงใจให้เขาในฐานะหลานชายคนโตไปเยี่ยมท่านที่ฮ่องกงเป็นประจำทุกเดือนและเขาตกลงรับข้อเสนอ

เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรมาถึงบริเวณโถงรับแขกกลางคฤหาสน์ ได้ยินเสียงแหบแห้งของพิธีกรฝีปากกล้าผ่านทางทีวี เล่าข่าวคาวๆ ฉาวๆ ของนักแสดงสาวที่เขาเคยรู้จัก ลังเลว่าใช้โอกาสที่คุณพ่อคุณแม่สนใจข่าวบันเทิงหนีขึ้นห้องไปขังตัวอยู่ในนั้นดีหรือเปล่า หรือจะใจกล้าไปรับลูกระเบิดอย่างลูกผู้ชาย แต่แม่น่ากลัว ขอเป็นผู้ฉิงสักวันก็แล้วกัน

ศรันย์ชักเท้าข้างหนึ่งกลับมาด้านหลัง ย่องเท้าเบาๆ ถอยห่างออกมาทีละเล็กทีละน้อยไม่ให้เสียงฝีเท้าระแคะระคายหูบุพการี ทว่ากลับมีเสียงกึกๆ ดังมาจากด้านหลัง คล้ายท่อนไม้ครูดมาตามกระเบื้อง หน้าเปลี่ยนเป็นอีกสี ยืดหลังให้ตั้งตรง เอียงหน้ากลับไปด้านหลังช้าและกระตุกในบางครั้ง สบสายตากับพลังงานลี้ลับบางอย่างที่เข้าสิงในร่างมารดา ไม่อย่างนั้นตาท่านก็คงไม่แดงก่ำจ้องจะกินเลือดกินเนื้อ ตาคมเลื่อนมองมือท่านที่กำรอบด้ามไม้กวาด

“หึๆ” ตอกย้ำความน่ากลัวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ เจ้าควายน้อยของแม่” ต้อนรับทายาทเสียงต่ำทำสายตาสยดสยอง ตามเจ้าควายน้อยจอมขวิดที่ก้าวถอย

“กลับมาแล้วครับ”

“เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าหนูพิมเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทแม่”

อดีตผู้เข้าประกวดนางงามสมัยสามสิบปีก่อน พูดจาอ่อนโยนหวานประหนึ่งลูกชายเป็นกรรมการ ต่อมาปรับอารมณ์ง้างไม้กวาดขึ้น

“ทำไมแกแปลงร่างเป็นควายไล่ขวิดน้องพิมฮะ! เขาสองข้างของแก ฉันถอนออกให้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมมันงอกออกมาเร็วขนาดนี้ ไอ้ลูกบ้า ใครสั่งใครสอนให้แกปากหมากับผู้หญิง! ทำฉันขายหน้า!”

“แม่ อย่า! ผมไม่ใช่เด็กจะมาตีได้ยังไง” ร้องขอชีวิต กระโดดหลบไม้กวาดคล่องแคล่ว ฟาดมาทีสองทีหลบได้หมดเก๊กหน้าหล่อกวนประสาท ใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าไปทิ้งตัวนั่งข้างคุณพ่อบนโซฟา

“เอาหัวแกมาให้ฉันเคาะกระบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ!” จะฟาดอีกทีหาช่องว่างไม่เจอก็ทิ้งไม้กวาดลงพื้น หวดมือเข้าที่ต้นขาลูกชาย

“โอ๊ย! แม่ เจ็บ พอได้แล้ว คุณพ่อช่วยผมด้วย”

“คุณหยุดเลยนะคะ! อย่าแม้แต่จะคิดช่วยเหลือลูก ครั้งนี้เจ้ารันทำเกินไป มีอย่างที่ไหนสาดแชมเปญใส่หนูพิม มารยาททราม!”

“โอ๊ย! ผมไม่ได้สาดใส่น้องนะแม่! น้องน่ารำคาญเอาแก้วมาจ่อปากป้อน ผมไม่ดื่มก็บังคับ ผมเลยปัดมือน้องออกก็เท่านั้น!”

“แล้วทำไมไม่บอกน้องดีๆ ว่าไม่อยากดื่ม!”

“บอกแล้ว บอกจนปากเปียกน้องก็ไม่ยอมฟัง”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรทำให้น้องตกใจ แม่เขาเป็นเพื่อนฉันนะ ฉันจะเอาหน้าจากไหนไปเจอเขาฮะ ไอ้ลูกชายตัวแสบ!”

เจ้าชิปโป แมวน้อยนอนหลับสบายบนตักคุณพ่อได้รับผลกระทบจากแรงสั่นสะเทือน ขยับหัวขึ้นมาร้องเหมียวๆ ศรันย์พลิกตัวกลับมาได้อุ้มแมวขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง ได้ผล แม่ชะงัก จะฟาดใส่ส่วนไหนเขาก็จับแมวหน้าง่วงไปเป็นด่านหน้า

“วางชิปโปลงเดี๋ยวนี้!” แยกเขี้ยวใส่ลูกชาย

“ไม่วาง ผมลูกชายแม่นะ นี่แค่แมวเก็บมาเลี้ยง แม่ตีผม แต่ไม่กล้าตีแมว แม่ใจร้าย!” หน้าบึ้ง เรียกร้องสิทธิ์ความเป็นลูก

คุณนายนฤมลร้อง เฮอะ ในลำคอ “ฉันเจอหน้าแมวบ่อยกว่าหน้าแกอีก ระวังเถอะดื้อมากๆ ฉันจะยกสมบัติทั้งหมดให้ชิปโป!”

“ไม่ใช่ว่ายกให้ไปแล้วเหรอ” 

“ว่าไงนะ!” สองแม่ลูกจ้องตากันมีประกายไฟออกมาต่อสู้

“นั่งพักดีกว่านะ โกรธมากๆ เสียสุขภาพ” คุณเขมราชประเมินสถานการณ์มองหน้างอนอยากให้คนง้อของลูกชาย สลับกับหน้าบึ้งตึงจ้องจะกินเลือดเนื้อของภรรยา เล็งเห็นว่าจังหวะนี้เหมาะสมในการจับแยก ยืนขึ้นคว้าเอวภรรยากลับมานั่งคนละฝั่งจะได้ไม่ตีกันรอบสอง

“คุณก็ดูลูกสิคะ มันน่าเขียนพินัยกรรมยกมรดกให้แมว!”