ยอดดวงใจเมียเด็กซ่อนรัก

ยอดดวงใจเมียเด็กซ่อนรัก

last update최신 업데이트 : 2025-08-25
작가:  ปะหนัน참여
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
125챕터
1.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อคืนนั้นเธอเป็นคนขับรถและทำให้เมียของเขาต้องจากไป โดยที่เธอได้หัวใจของผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ในร่างกายแทน เขาโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเธอและเธอต้องชดใช้ วุ้นเย็นยอมรับในชะตากรรมที่เขามอบให้และเธอก็เต็มใจที่จะเลี้ยงดูเด็กแฝดที่ในคืนนั้นหมอสามารถช่วยชีวิตได้แค่ลูกทั้งสองแต่แม่ต้องจากไป เมธัชรู้มาตลอดว่าน้องสาวนอกสายเลือดคนนี้แอบชอบเขา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นสำหรับเขามันคือแผนการที่เธอจงใจให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ในเมื่อเธอทำให้เขาต้องเสียแม่ของลูกไป เธอก็ต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม....

더 보기

1화

รักใหม่ของแม่

They say your eighteenth birthday is the most magical day of your life. For a werewolf, it's the moment everything changes—when the bond of fate reveals your true mate. I had imagined it a thousand times. His scent would hit me first, warm and familiar, and he would look at me like I was the only thing that mattered.

Instead, when my eyes met Damian Blackwood’s across the crowded clearing, he looked away.

I stood frozen in the middle of the Moonfire Ritual, surrounded by lanterns and murmurs, while my heart cracked in silence. The bond hit me like lightning—violent, unrelenting, unmistakable—but he turned his back before I could even breathe his name. No one else seemed to notice the way the air shifted around us, thick with the pull of destiny. Only I stood trembling, waiting for something he had already rejected.

I followed him. I don’t know why—I think some desperate part of me still believed he’d explain, that there was something wrong with the bond, not with me. He walked with purpose, his broad shoulders stiff beneath his black ceremonial jacket, deeper into the woods past the outer ring of firelight. My bare feet crunched over fallen leaves, and the wind carried the scent of pine and ash…and him. It was intoxicating and cruel.

“Damian,” I whispered, my voice breaking. He stopped, but he didn’t turn. “You shouldn’t be here, Selena.”

“I felt it.” My voice was shaking now. “You’re my mate.”

He exhaled slowly, like he’d been waiting for this moment just to crush it. “No. I’m not.” I blinked, stunned. “But the bond—”

“I don’t want it.” He turned to face me then, his eyes like polished obsidian—cold, unreadable. “I reject you, Selena Cross. I reject this bond. Go back to the ceremony and pretend this never happened.”

His words hit harder than any blow. My knees buckled, but I didn’t fall. I wouldn’t give him that. “Why?”

“Because you’re not Luna material,” he said flatly. “You’re weak. You always have been. An orphan omega with no standing, no power, no purpose.”

Each word cut deeper than the last. I had known him since childhood, worshipped him from afar, believed in his strength. But this… this wasn’t the boy I remembered. This was the Alpha he had become—ruthless, closed off, already shaped by war and expectations.

“I would’ve followed you,” I said, my voice hoarse. “I would’ve given everything.”

“I didn’t ask you to,” he replied. “And I don’t want it. I have plans, Selena. A future. One that doesn’t include you.”

I should’ve screamed. Should’ve begged, or cursed, or slapped him. But I just stood there, numb, letting the silence hollow me out. The bond still throbbed under my skin, a silver thread pulling me to him even as he severed it with every word.

“You’ll regret this,” I said quietly. He didn’t flinch. “No, I won’t.” Then he walked away.

I don’t remember how I got back to my room. The celebration went on without me, a blur of laughter, music, and moonlit joy I would never be part of. I curled into myself on the cold floor, still in my ceremonial dress, the hem torn and dirty. My chest ached, not just emotionally—but physically, like something inside me had splintered.

The mate bond doesn’t break cleanly. It lingers, festering, pulling at your soul until you either heal… or lose yourself.

That night, I didn’t sleep. I stared out the window at the forest beyond Dark Hollow, wondering how a heart could feel this hollow and still keep beating. I had no family, no rank, no future. My only tether had just cut me loose.

But something inside me refused to die. By dawn, the world had shifted.

I woke to a burning sensation in my veins, like fire moving beneath my skin. My reflection in the mirror looked the same—brown eyes, dark curls, pale skin—but something deeper had changed. My body felt tighter, like it was holding something back. My hearing had sharpened, my instincts clearer. I could hear the heartbeat of a bird outside. I could sense movement three houses away.

And the moon… gods, the moon still called to me. Louder now. Sharper. As if it hadn’t finished speaking.

A knock on my door made me jump.

I opened it to find Elder Rowan, the oldest seer in our pack. His silver hair flowed behind him like a river, his eyes unreadable.

“You need to come with me,” he said. “Now.”

“Why?”

“Because your power has awakened, child. And it won’t stay hidden much longer.” What power did Selena just awaken—and why is everyone suddenly afraid of her?

The air vibrated around me like a storm trapped in my skin. Damian staggered back, eyes wide—not with anger, but something sharper. Fear.

I didn’t understand what I’d done. I hadn’t moved, hadn’t spoken. But the wind was howling through the trees, bending the branches like they were bowing. The earth beneath my feet trembled, cracks spiderwebbing from where I stood. A strange warmth surged in my chest, ancient and hungry. My fingertips pulsed with light, a faint silver shimmer licking over my skin like flame without fire.

“What…” I whispered. “What’s happening to me?”

No one answered. Warriors who had stood ready to escort me off pack lands now kept their distance. Even Marcus, loyal as ever to Damian, hesitated with a hand on his weapon, unsure whether he was supposed to protect me—or protect the pack from me.

Damian’s voice came low, harsh. “Selena, stop this. Whatever this is—control it.”

But I wasn’t doing anything. The power wasn’t coming from me—it was waking up through me. And it wasn’t interested in being quiet.

Something deep in my blood called out, a language I’d never been taught but somehow understood. Not words. A warning.

They were right to fear me. Because I was no longer the omega they thought they could cast aside.

And then I saw him—Elder Rowan—emerging from the trees, robes whipping in the wind. His face was pale. His gaze locked onto mine with something like recognition. Or dread.

“She’s not just a wolf,” he said quietly, more to himself than anyone else. “She carries the bloodline we buried long ago.”

My heart dropped. “What bloodline?” No one answered. But Damian’s silence said enough. He knew. They all knew. So why had they kept it from me?

And what, exactly, had they awakened?

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
125 챕터
รักใหม่ของแม่
ตอนที่1รักใหม่ของแม่ปลายเท้าเล็กซอยถี่ ๆ ทันทีที่ปิดประตูรั้วเรียบร้อย ดวงตากลมใสเปล่งประกายระยิบระยับ เมื่อเห็นว่ามีรถเก๋งคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่ที่หน้าบ้านและเธอจำได้ว่านั่นเป็นรถของแม่ ที่ขับมาหาทุกปี “คุณแม่ขา”วุ้นเย็นเด็กหญิงวัยสิบสองปีร้องขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกอดโสภา ผู้เป็นแม่ด้วย ความรักและคิดถึง โดยไม่ทันได้มองว่ายังมีคนอื่นนอกจากแม่และยายนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกด้วยโสภาก็ทั้งกอดทั้งหอมวุ้นเย็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเธอ พอชื่นใจและหายคิดถึง ก็ดันเด็กหญิงออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “วุ้นเย็น นี่คุณอาวิชัย เจ้านายของแม่และ...กำลังจะเป็นพ่อเลี้ยงของหนูจ้ะ”พูดพร้อมกับผายมือไปที่ชายวัยประมาณห้าสิบกว่า ๆ สวมชุดลำลองเรียบง่าย แต่กลับทำให้เรือนกายสูงใหญ่ดูภูมิฐาน วุ้นเส้นจำได้ว่าแม่โสภาเคยส่งรูปผู้ชายคนนี้มาให้ดูก่อนแล้ว รวมทั้งพูดให้ฟังบ่อย ๆ ว่าเจ้านายดีกับแม่มาก ทั้งให้เงินเดือนที่สูง ทั้งยังดูแลเรื่องที่พักที่อาศัยดี ๆ ให้ตั้งแต่ตอนที่แม่เข้าไปทำงานที่บริษัทเมื่อสามปีก่อน วุ้นเส้นไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ทำงานตำแหน่งอะไร ร
더 보기
มีพี่ชายให้ด้วย
ตอนที่2มีพี่ชายให้ด้วยเด็กนักเรียนคนนั้นรอด แต่พ่อของวุ้นเย็นจมน้ำเสียชีวิตเพราะโดนเรือลำหนึ่งที่แล่นมาชนเข้าอย่างจัง ก่อนที่เธอจะคลอดวุ้นเย็นเพียงสามวันเท่านั้น พ่อลูกจึงไม่ได้เห็นหน้ากันเลย ในตอนนั้นเธอเสียใจมาก แต่พยายามเข้มแข็งเพื่อลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมาในเรื่องร้ายก็ยังพอมีเรื่องดีอยู่บ้าง เมื่อพ่อของวุ้นเย็นได้ทำประกันชีวิตเอาไว้เป็นวงเงินที่คอนข้างสูง เธอจึงลาออกจากงานและใช้เงินก้อนนั้นไว้ดูแลลูกเป็นอย่างดี ทั้งยังเก็บไว้เป็นทุนการศึกษา พอลูกเข้าวัยเรียนเธอจึงหางานทำอีกครั้งแต่เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะมาก จนเมื่อวุ้นเย็นขึ้นปอสี่ เธอจึงได้เจอกับประกาศรับสมัครงานตำแหน่งเลขาของบริษัทยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพด้วยเงินเดือนที่สูง และเพื่อที่จะได้มีเงินส่งลูกเรียนดี ๆ เธอจึงตัดสินใจลองไปสมัครในวันที่ไปสอบสัมภาษณ์นั้นเธอก็บังเอิญเก็บกระเป๋าเอกสารสำคัญของวิชัยได้ จึงเอาไปคืนให้ตามที่อยู่ในเอกสาร และบังเอิญว่าเป็นที่อยู่ในบริษัทเดียวกับที่เธอจะไปสอบสัมภาษณ์ เธอยังจำเหตุการณ์ในวันแรกที่ได้เจอกับวิชัยได้ดี เหมือนเพิ่งจะผ่านไปเพียงสองวันไม่ใช่สองปีโสภาคิดย้อนไปเมื่อสองปีก่อน ในวันนั้นเธอออกจากท
더 보기
ลูกสาวประธาน
ตอนที่3ลูกสาวประธานวิชัยสบตากับโสภาแวบหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมรับประกันเลยครับ ว่าไม่มีปัญหาแน่นอน คุณแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมที่จะได้ดูแลลูกสาวกับครอบครัวของคุณแม่นะครับ”ถึงวิชัยจะยืนยันมาขนาดนี้ยายวันนาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี “ถ้าอย่างนั้น เสร็จจากงานแต่งแม่ขอกลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิมนะ” “ไม่ได้นะแม่ หนูตั้งใจจะพาแม่กับน้อง ๆ ไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ อย่าให้หนูเสียความตั้งใจเลยนะแม่ อยู่ไกลกันแบบนี้ หนูก็อดห่วงไม่ได้” โสภาแย้งขึ้นด้วยความร้อนใจ “เอ้อ จะมาห่วงอะไร แม่ก็แข็งแรงดี เจ้าศักดิ์กับเจ้าสิงห์ก็อยู่ด้วย พวกมันก็ได้งานทำกันไปแล้ว และอีกอย่างได้ยินว่ากำลังมีแฟน มันคงไม่ยอมไปอยู่ด้วยกับแกหรอก แม่ก็ไม่อยากบังคับโต ๆ กันแล้วปล่อยให้คิดตัดสินใจกันเองจะดีกว่า”ยายวันนาพูดตรง ๆ เพราะไม่อยากมีปัญหาทีหลัง อีกอย่างคนแก่อย่างแกก็ชอบใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัด อยู่บ้านสวนแบบนี้มากกว่าจะไปอยู่ในเมืองหลวงที่วุ่นวายนั่นหรอก “แต่ว่า..” โสภาจะแย้งต่อ แต่วิชัยก็บีบมือของเธอไว้เสียก่อน “ไม่เป็นไรหรอกคุณ
더 보기
พี่ชาย
ตอนที่4พี่ชายน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก เต็มไปด้วยความสุขุมเกินวัยดังมาจากข้างหลัง ทำให้สายตาทุกคู่ต้องหันไปมอง พบกับเด็กหนุ่มผู้มีรูปลักษณ์สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น กำลังเดินลงมาจากบันได พร้อมรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาดตา สวมเสื้อโปโลสีขาวเรียบง่ายและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลที่เข้ากันอย่างพอดี ยิ่งเสริมให้บุคลิกให้ดูเรียบร้อย สุภาพ และมั่นคงใบหน้าคมคายได้รูป ดวงตาลึกซึ้งแฝงความอ่อนโยนแต่หนักแน่นจริงจัง จมูกโด่งสวยรับกับริมฝีปากสีชมพูเรื่อหยักสวยไม่หนาและไม่บางจนเกินไป ดูมีเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติเขาคือเมธัช ลูกชายของวิชัย ที่มีนิสัยเงียบขรึมเกินวัย แต่เป็นคนอ่อนโยน สุภาพ ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ แต่กลับโดดเด่นด้วยความสามารถ ทั้งในด้านการเรียนที่ทำได้ดีเสมอ และในสนามกีฬาที่แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและมีวินัยโดยที่ไม่ต้องมีใครคอยควบคุมดูแลเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป และนั่นคือนิสัยที่ถูกถ่ายทอดมาจากวิชัยเต็ม ๆ “ธัช มารู้จักกับคุณยายกับน้า ๆ และน้องสาวสิลูก”วิชัยเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้เข้ามาใกล้ ซึ่งเด็กหนุ่มก็เดินเข้ามาอย่างว่าง่าย “สวัสดีครับคุณน้าโสภา”เขากล่าวทักทายพร้อมกับยกมื
더 보기
พี่ชายกับน้องสาวที่เหมาะสมกันมาก
ตอนที่5พี่ชายกับน้องสาวที่เหมาะสมกันมากเมื่อโดนรุมทั้งแม่ ทั้งยายและน้าชายแบบนี้ วุ้นเย็นก็โวยวายขึ้นมาทันที “ไม่จริงนะคะคุณอา พี่ชาย หนูไม่ได้เป็นแบบนั้นนะคะ หนูแค่อยากรู้ก็เลยต้องถามแค่นั้นเองค่ะ” “แต่อยากรู้มากไปหน่อยใช่ไหมล่ะ” “น้าสิงห์! โป้งแล้ว” วุ้นหน้างอ ยกมือกอดอกน้อยใจที่ใคร ๆ ก็ว่าเธอพูดมาก ก่อนจะหันมาพูดกับวิชัย “คุณอาขา หนูขออนุญาตไปเดินเล่นที่สระว่ายน้ำได้ไหมคะ” “ได้สิ ต่อไปนี้ที่นี่ก็เป็นของหนู อยากจะเดินเล่นที่ไหนก็ได้ตามสบายเลยลูก” วิชัยพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาที่ลูกชาย แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “ธัช ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนน้องสิลูก” “ครับคุณพ่อ” เมธัชรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันไปที่เด็กหญิงผมสั้น ที่กำลังเบิกตากลมกว้างเป็นประกายอยู่บนโซฟาฝั่งตรงกันข้าม แล้วพูดเบา ๆ “ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไป” บอกพร้อมกับยื่นฝ่ามือเรียวไปตรงหน้าวุ้นเย็นมองฝ่ามือนั้นด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะค่อย ๆ ส่งมือน้อย ๆ วางลงบนฝ่ามืออุ่นของเมธัช “ไปค่ะพี่ชาย”เด็กหญิงยิ้มหวาน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามแรงจูงของเมธัช พลางทอดสายตามอง
더 보기
ตกใจ
ตอนที่6ตกใจ  “วุ้นเย็น!”เมธัชร้องเสียงดังก่อนจะรีบกระโดดลงไปช่วยเด็กหญิงขึ้นมาจากสระน้ำ โดยมีโสภากับวิชัยวิ่งมาดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ ในตอนนั้นเมธัชก็พาวุ้นเย็นขึ้นมาจากสระน้ำได้พอดีโสภาถลันเข้าไปหาร่างของลูกสาวที่เปียกโชกไปทั้งตัว  “เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”เด็กหญิงลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะตอบผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม ดวงตาก็เป็นประกายสดใส ไม่มี                ความหวาดกลัวหรือตื่นตกใจอยู่ในตากลมคู่นั้นแม้แต่น้อย          “หนูไม่เป็นไรค่ะ พี่ชายกระโดดลงมาช่วยหนูด้วยค่ะ ดูสิคะเปียกหมดเลย ขอบคุณมากนะคะพี่ชาย”เมธัชสบตากับดวงตากลมโตสุกใสที่จ้องมองมา แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพราะตอนแรกเขายอมรับว่าตกใจมาก รีบกระโดดลงไปช่วยทันที โดยลืมไปว่าเจ้าคนตัวเล็กนี่ก็ได้บอกแล้วว่าวายน้ำเป็น แถมยังไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย ช่างไม่หมือนน้องสาวที่เขาจินตนาการเอาไว้เลยสักนิด &n
더 보기
ทำไมไม่ล็อคประตูห้อง
ตอนที่7ทำไมไม่ล็อคประตูห้อง วุ้นเย็นปิดประตูแต่เมื่อหันมาเจอห้องนอนที่กว้าง กว่าห้องที่บ้านต่างจังหวัดถึงสามเท่า เธอก็ ค่อย ๆ เดินไปลูบที่นอนกว้าง เครื่องนอนทุกอย่างเป็นสีชมพูหวานเหมือนลูกกวาด บนที่นอนมีหมอนข้างและตุ๊กตาแมวตัวใหญ่เกือบเท่าตัวเธอ วุ้นเย็นกรีดร้องออกมาทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความชอบใจ ตั้งท่าจะกระโดดขึ้นเตียงนอน เพื่อที่จะไปกอดตุ๊กตาแมวตัวนั้น แต่นึกขึ้นได้ว่าเปียกไปทั้งตัว จึงเดินไปที่ห้องน้ำ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ต้องห่อปากส่งเสียงออกมา “นี่มันห้องนอนกับห้องน้ำในฝันเลยนะเนี่ย โอ้! มีอ่างอาบน้ำด้วย สุดยอดไปเลย แต่วันนี้ยังไม่ลงไปแช่ในอ่างละกัน รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปหาพี่ชายดีกว่า”เด็กสาวพูดคนเดียวอย่างตื่นเต้นและพึงพอใจ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าลงในตะกร้า แล้วเปิดฝักบัวอาบน้ำสระผม เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ดึงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาห่อหุ้มตัวปลายเท้าเล็กก้าวตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าใหม่เอี่ยม เมื่อเปิดออกก็พบว่านอกจากเสื้อผ้าของเธอที่เอามาจากบ้านที่ต่างจังหวัดแล้ว ก็ยังมีชุดเสื้อกระโปรงสวย ๆ สีหวาน ๆ อีกหลายชุดเลย เธอแน่ใจว่านี่เป็นชุดที่อาวิชัยเตรียมไว้ให้แน่
더 보기
เป่าผมให้หนูหน่อย
ตอนที่8เป่าผมให้หนูหน่อย ไม่พูดเปล่า คว้าข้อมือหนาของเมธัชพร้อมทั้งดึงแกมลากเข้าไปในห้อง โดยที่เมธัชไม่ทันได้ตั้งตัว         “เอ๊ะนี่ จะทำอะไรน่ะ” เมธัชร้องถามด้วยความตกใจแปะไดรเป่าผม ถูกยัดเข้ามาในมือของชายหนุ่ม เขามองมันอย่างงง ๆคนตัวเล็ก นั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตากลมใสกำลังมองเขาผ่านเงาสะท้อนในกระจก พร้อมกับออกคำสั่ง          “พี่ชายเป่าผมให้หนูหน่อยสิคะ เนี่ย หนูเคยดูในซีรี่ย์ มีเด็กหญิงหน้าตาน่ารักอย่างหนูนี่แหละ เป็นน้องสาวคนสุดท้อง และมีพี่ชายตั้งสามคนแน่ะ พี่ชายทั้งสามก็จะช่วยกันดูแล แล้วก็เป่าผมให้แบบนี้เลยค่ะ เป่าสิคะ” ท้ายประโยคยังย้ำขึ้นอีกครั้ง แล้วเมธัชก็ทำตามคำสั่งนั้นอย่างงง ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำด้วย          “นั่นมันในละคร แต่นี่มันชีวิตจริง เราไม่ควรให้ผู้ชายเข้ามาในห้องนอนนะ”
더 보기
ดุจดาว
ตอนที่9 ดุจดาว วุ้นเย็นยิ้มแหย ๆ ก่อนจะมองซ้ายขวา แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นกระซิบบอกอีกฝ่ายเบา ๆ          “คือหนูไม่เคยกินแล้วก็กินไม่เป็นด้วยค่ะ แฮ่” วุ้นเย็นหัวเราะแห้ง ๆ แบบที่เมธัชไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันไปตักขนมให้          “รู้ใช่ไหมว่างงานเลี้ยงแบบที่ต้องตักเองแบบนี้เขาเรียกว่าอะไร” ในขณะที่ตักก็เอ่ยถามไปด้วย เพื่อทดสอบความรู้ของน้องสาว         “รู้ค่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าบุฟเฟ่ต์ อ๊ะ!พี่ชายอย่าตักเยอะนะคะ เดี่ยวหนูกินไม่หมดจะเป็นการเสียมารยาทค่ะ บุฟเฟ่ต์ควรตักแต่พอกิน แต่เอาจริงหนูก็เคยไปกินบุฟเฟต์นะคะ”          “หือ แล้วไหนบอกไม่เคยกิน” เมธัชขมวดคิ้วถาม พร้อมกับยื่นจานขนมกับแก้วน้ำส้มให้เด็กหญิง ก่อนจะหันไปตักของตัวเอง    &nb
더 보기
พี่ธัชชอบผู้ชาย
ตอนที่10 พี่ธัชชอบผู้ชาย ดุจดาวนั่งลงบนเก้าอี้ที่เมธัชขยับมาให้ พร้อมกับกล่าวขอบคุณ         “ขอบคุณค่ะธัช”          “ไม่เป็นไรครับ นี่ดาวกินอะไรหรือยัง ให้ผมไปหาอะไรให้ไหม” เมธัชเอ่ยถามตามมารยาท วุ้นเย็นรู้สึกว่า มันมีความพิเศษอยู่ในน้ำเสียงนั้น แต่เธอยังเด็กเกินไปที่จะตอบตัวเองว่าอะไรคือความพิเศษนั้น          “ดาวเรียบร้อยแล้วค่ะ นี่ก็อิ่มจนต้องลุกมาเดินเล่น พอดีเห็นธัชกับน้องวุ้นนั่งกันอยู่ตรงนี้ จึงเข้ามาทักทายน่ะค่ะ ว่าแต่ธัชเลือกมหาลัยได้หรือยังว่าจะไปเรียนที่ไหน” ดุจดาวตอบด้วยรอยยิ้มหวาน ประโยคท้ายเอ่ยถามเรื่องเรียน          “ผมเลือกเรียนที่...” เมธัชตอบ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คุยกันเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องธุรกิจที่วุ้นเย็นฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ ราวกับคุยกันคนละภาษา แต่ท
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status