บทที่ 20 ความรักก็เหมือนดาบสองคม (5)

“หลังจากนี้ไปบริษัทก็ต้องพึ่งเตแล้วนะ เตอยากบริหารจัดการในแบบของเตก็ทำได้ตามสบายเพราะตอนนี้ประธานบริษัทคือเตแล้ว ส่วนพี่ก็ยังเป็นคนคอยให้คำปรึกษามาร่วมประชุมตามปกติอย่างที่บอกในที่ประชุม ไม่ต้องคิดมากเรื่องที่พี่ลงจากประธานส่งต่อให้เตตอนนี้ ยังไงก็มีวันนี้อยู่ดี”

เตโซเห็นสีหน้าของน้องชายจึงยกยิ้มแล้วพูดออกไปเพื่อเตือนให้เตชินได้รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวไม่ได้เป็นรองประธานบริษัทที่คอยรับคำสั่งจากเขาแล้ว ในตอนนี้สามารถตัดสินใจเองได้ทั้งหมดและจะต้องดูแลพนักงานทั้งบริษัทและเครือของบริษัททั้งหมด จะให้อารมณ์นำก่อนสติไม่ได้เมื่อตอนนี้กลายเป็นผู้นำของทุกคนแล้ว

“ขอบคุณนะครับ แต่พี่กลับมาแล้วทำไมต้องลงจากตำแหน่งตอนนี้ เรื่องคดีให้ผมช่วยพี่บ้างก็ได้ ยังไงพี่กลับมาแบบนี้แล้วผมคงไม่ยอมให้พี่เป็นอะไรไปอีก ไดมอนด์วรากุลพาณิชเป็นพี่ที่สร้างมันมากับมือมาตั้งแต่พี่ยังเรียนอยู่ตั้งแต่พ่อเสีย แล้วมันก็ยังไม่ถึงเวลาพี่ไม่น่ารีบลงจากตำแหน่ง” เตชินร่ายยาวให้เหตุผลที่เขาตั้งใจจะพูดกับเตโซเป็นทุนเดิมอยู่แล้วตั้งแต่ในที่ประชุม

“เต ที่พี่สร้างที่นี่มาไม่ใช่สร้างเพื่อตัวพี่แต่พี่ทำมันเพื่อยกให้เต พี่แค่สานต่อจากพ่อด้วยความจำเป็น ยังไงพี่ก็แก่ลงทุกวันนะเตยิ่งมีเรื่องที่ไม่คาดคิดตลอดด้วย” เตโซหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับเตชินด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พูดเป็นตาเฒ่าไปได้ เพิ่งจะสามสิบกว่าเองพูดอะไรแบบนั้นกันครับ ที่ผมไม่เห็นด้วยก็เพราะพี่ยังมีเวลาอีกมากกับบริษัท” เตชินพูดออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นมาบ้างกับคำพูดของพี่ชายและบอกให้เตโซได้รู้ว่าเขาก็ไม่ได้หวังจะขึ้นเป็นประธานบริษัทถ้ายังไม่ถึงเวลาเช่นนี้

“พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วนะกับเสลาที่พี่ไม่อยู่แต่เตทำมันได้ดีมาตลอด เรื่องที่พนักงานส่งของขโมยเพชรลูกค้าประจำก็จัดการได้ดีทั้งที่ตัวเองไปคุยงานที่เชียงใหม่ถึงจะเป็นดาที่รับหน้าจนเจ็บตัวแต่เตรับมือให้ลูกค้าไม่โวยวายได้ และที่สำคัญที่พี่ทำทุกอย่างก็เพื่อเตมาตลอดไม่ใช่เพิ่งมาทำเสียหน่อย อย่าคิดมากหรือรู้สึกผิดที่ได้ขึ้นเป็นประธานบริษัทด้วยความคิดที่ว่าไม่ได้ทำอะไรเลย” เตโซพูดออกไปให้น้องชายได้เข้าใจว่าเขาเห็นความเป็นผู้นำของเตชินตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่จนทางบริษัทไม่มีปัญหา

แม้ในช่วงแรกจะวุ่นวายจากการที่มีข่าวของเขาเสียชีวิตในตอนนั้นเคนก็ได้บอกว่าเตชินทำงานหนักวิ่งวุ่นจัดการงานที่ค้างคาในส่วนของเตโซเอาไว้ให้เสร็จตามแผนที่วางไว้และยังงานในส่วนของตัวเอง ทั้งยังมีเรื่องของดาริกาที่จะต้องเข้าไปฝึกงานตามระบบการศึกษาหากแต่แท้จริงแล้วเขาส่งให้เคนจัดการเรื่องให้ดาริกาเข้าไปเรียนรู้งานในฐานะภรรยาของน้องชาย ถึงแม้ว่าจะให้เคนเป็นคนจัดการแต่ความจริงก็ใช้เตชินเป็นคนจัดการอยู่ดีก็ทำมันได้ดีจนเตโซภูมิใจและไว้วางใจที่จะให้เตชินดูแลบริษัทต่อจากเขา

ยิ่งไปกว่านั้นงานเลี้ยงวันเกิดของจิรันเตชินก็ทำได้ดีสนทนากับจิรันจนผ่านไปด้วยดีอย่างราบรื่น ซึ่งเป็นเรื่องที่เขากังวลรองจากเรื่องของดาริกากับเตชินทันทีที่ฟื้นตัวจนออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

“ฟังคุณโซเถอะครับคุณเต” เคนสำทับคนเป็นเจ้านายให้เตชินได้สบายใจ

“พี่ก็เหมือนกัน แกล้งมาทำเป็นชอบดาให้ผมหัววุ่น แค่ไอ้ศินก็จะบ้าแล้ว” เตชินตึงใส่เคนอย่างไม่จริงจังมากนัก

“ก็คุณโซสั่งนิครับ อีกอย่างคุณโซเป็นห่วงคุณเตกับคุณดาอยากให้ทั้งสองคนอยู่ในสายตามากกว่าก็เลยต้องกระตุ้นด้วยวิธีนี้น่ะครับ” เคนตอบอย่างรู้สึกผิด

“พูดจริงๆ นะคะ คุณเตเกือบคลั่งเลย ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกคะเห็นหัวเสียสั่งงานฉันไม่หยุดไปเป็นอาทิตย์เลย” รินนรารีบสำทับเจ้านายให้คนทั้งสองได้รู้ว่าผลกระทบอยู่ที่ใครที่ทำให้เตชินหึงหวงดาริกาจากผู้ชายทั้งสองคนอย่างเคนกับศศิน

“ตอนนี้หายห่วงครับ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรใดๆ ทั้งสิ้นกับคุณหนูเลยนอกจากมองว่าเป็นคุณผู้หญิงของที่นี่ครับ” เคนยิ้มก่อนจะย้ำอีกที

“รู้แล้วครับตอนนี้ ไปครับ กลับห้องทำงานก่อนผมอยากถามเรื่องที่พี่รอดมาได้ยังไงแล้วปิดบัง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ วันนั้นก็ไม่ได้พูดละเอียดนอกจากเรื่องเมื่อหกปีก่อน”