บทที่ 20 ความรักก็เหมือนดาบสองคม (4)

ดาริการู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ช่วงบ่ายของวันเมื่อเตชินยอมหยุดเรื่องบนเตียงก่อนรุ่งสางและยอมให้หญิงสาวได้นอนหลับพักผ่อนเสียที แน่นอนว่าเธอไม่ได้ไปเข้าร่วมการประชุมบอร์ดกับชายหนุ่มทั้งสองคน เมื่อเธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเดินลงมาจากชั้นสองก็พบว่าเขาออกไปบริษัทตั้งแต่เก้าโมงเช้าแล้ว

“คนบ้า เอาแต่ใจที่สุด แบบนี้พี่โซจะมองดายังไงกัน” ดาริกาบ่นอุบอิบกับตัวเองก่อนจะเดอนไปที่ห้องทานอาหารเมื่อได้รู้ว่าเตชินสั่งป้าแก้วตาให้เตรียมอาหารไว้ยามที่เธอตื่น

แต่ทว่าก็ต้องชะงักเท้าที่กำลังเดินไปที่ห้องอาหารเมื่อเสียงเรียกของเปมิกาดังขึ้นจากด้านหลังอย่างแซวให้เจ้าตัวเขินอายมากกว่าเดิมทั้งที่ก็อายกับตัวเองอยู่แล้วแม้เขาจะอ้างกับคนอื่นว่าเธอไม่สบายก็ตาม

“อือ…คนไม่สบายทั้งที่เมื่อวานก็ยังดีๆ อยู่ มาบ่ายวันนี้ก็ดีขึ้นทันตาเห็น สงสัยได้หมอดีเนอะเมื่อคืน” เปมิกาเอ่ยแซวน้องสาวพลางยิ้มล้อคนหน้าแดงไปถึงใบหูมองมาด้วยสีหน้าอ้อนวอนให้เธอหยุดแซว

“พี่เปรมขา ไม่สบงไม่สบายอะไรคะ หมอที่ไหนกัน” เธอเถียงกลับไม่ขึ้น

“จ้า สบายดีแต่ก็ได้หมอที่ชื่อเตชินดูแลทั้งคืนเลยใช่ไหมล่า ถึงจะสบายดีแต่ก็ทำให้หัวใจที่ดีอยู่แล้วยิ่งกระชุ่มกระชวยใช่ไหมละ ยอมรับมาเถอะน่าว่ากำลังอินเลิฟแบบตลอดเวน่ะ” เปมิกายังคงแซวดาริกาพลางเดินไปห้องอาหารพร้อมกับน้องสาวที่เริ่มอายม้วนไปเสียแล้ว

“อินเลิฟอะไรกันคะ พี่เปรมก็ จริงสิคะ พี่เปรม ดามีเรื่องอยากจะถามคะ” ดาริกาเอ่ยตอบอย่างเขินอายก่อนจะปรับน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังขึ้นมาพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทานอาหารพร้อมกับเปมิกา

“ถามได้สิ มีเรื่องไหนที่ดายังไม่เข้าใจหรือเปล่า พี่ยินดีตอบทุกอย่างที่พี่จะตอบได้” เปมิกาส่งยิ้มอบอุ่นด้วยความเป็นพี่สาวส่งไปให้กับดาริกาพลางรอคำถามจากน้องสาว

“เรื่องของศินคะ ระหว่างพี่เปรมกับศินไม่น่าจะ เอ่อ...” ดาริกาไม่กล้าพูดออกไปเพื่อให้เกียรติและรักษาความรู้สึกของเปมิกาพลางหลุบสายตาลงอย่างรู้สึกผิดที่ตัดสินใจถามเรื่องที่อาจเป็นการทำร้ายจิตใจของพี่สาว

“มันเริ่มยังไงน่ะเหรอ” เปมิกาเข้าใจความรู้สึกของดาริกาจึงส่งยิ้มแล้วเอื้อมมือไปที่คางของน้องสาวแล้วดันขึ้นให้เงยหน้ามาสบสายตา เพื่อบอกให้ดาริการู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วกับเรื่องของศศิน

“ขอโทษนะคะที่ต้องถามออกไป แต่ดาไม่เข้าใจจริงๆ คะ เวลาศินมาบ้านเวลาพี่เปรมอยู่บ้านก้ไม่เห็นว่าศินจะแสดงตัวออกเลย ถามถึงก็ไม่ถาม อย่างน้อยก็ต้องบอกให้คนในบ้านรู้สิคะ แต่ทำเป็นเพื่อนน้องสาวเหมือนว่าตัวเองกับพี่เปรมไม่ได้รักกันเลย ดา...” ดาริกาเริ่มพูดไม่ออกเมื่อย้อนกลับไปคิดในช่วงเวลาที่ศศินมาบ้านแล้วเจอเปมิกากลับทำตัวเป็นเพื่อนของเธอไม่ได้รู้จักเปมิกาทั้งที่เป็นคนรักกันแล้ว

“ไม่เป็นไรดา พี่โอเค...เรื่องนั้น พี่เป็นคนขอศินเองด้วยน่ะ ส่วนเรื่องที่เริ่มกันยังไง พี่กับศินเจอกันที่บริษัทของคุณแม่ในวันที่คณินยังไม่เผยฐานแท้ออกมา ตอนนั้นพี่เองก็ยังไม่รู้ว่าศินเป็นลูกของคณิน มารู้ก็ตอนที่คณินมาบ้านพร้อมศินนั่นแหละ” เปมิกาเริ่มเล่าจุดเริ่มต้นระหว่างตัวเองกับศศินให้ดาริกาหายข้องใจ

“แน่ใจนะคะว่าพี่เปรมเป็นคนขอไม่ให้ศินบอกใคร ไม่ใช่ศินหลอกล่อให้พี่พูดออกมานะคะ” ดาริกาเอ่ยถามออกไปเพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่าศศินไม่ใช่คนดีอย่างที่รู้จักมาก่อนหน้านั้นจึงเกิดความระแวงและไม่เชื่อใจไปแล้ว

“พี่เป็นคนขอเองจริงๆ เพราะพี่กับศินก็อายุห่างกันถึงห้าปี ในตอนนั้นพี่อายุยี่สิบสองแต่ศินแค่สิบเจ็ดเองนะ ยิ่งเป็นลูกผู้บริหารก็มีแต่คนจับตามอง แต่พอพี่รู้ว่าศินเป็นลูกของคณินพี่ก็ตัดสินใจจะเลิกก็เลยนัดมาเจอกัน แต่ไม่คิดเลย...” เปมิกาหยุดพูดกะทันหันเพราะสำหรับเรื่องที่จะพูดออกไปเธอยังยอมรับมันไม่ได้

“แต่อะไรเหรอคะ” ถามออกไปด้วยความไม่รู้เมื่อเปมิกาเงียบไปก่อนจะหันไปมองป้าแก้วตาและเด็กในครัวซึ่งกำลังยกอาหารมาให้ดาริกาทาน

คนทั้งสองจึงเงียบลงจนภายในห้องอาหารกลับมาเหลือเพียงดาริกาและเปมิกาอีกครั้ง สองสาวพี่น้องจึงหันกลับมาต่อบทสนทนาที่ค้างเอาไว้ต่อทันที

“ที่พี่เปรมพูดว่าแต่เมื่อกี้ เรื่องอะไรเหรอคะ” ดาริกาเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

“วันที่พี่นัดกันพี่ได้รู้ความจริงว่าศินเข้ามาหาพี่ก็เพราะจะใช้พี่เป็นเครื่องมือและให้ตอบแทนพ่อของศินที่ยังปรานีไม่ส่งคนมาเอาพี่กลับไป ดาก็รู้ใช่ไหมว่าพี่เป็นใครมาจากไหน” เปมิกาเอ่ยตอบพลางถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเศร้ากับพื้นหลังของตัวเองที่แท้จริงก่อนจะมาได้ดีเป็นลูกบุญธรรมนายตำรวจน้ำดียศสูงและมีแม่เป็นเจ้าของบริษัทค้าอัญมณีจนชีวิตดีขึ้นมีหัวนอนปลายเท้า

“รู้คะ พี่เปรมถูกซื้อมาจากลุงที่ขายให้กับคณินเพื่อส่งตัวไปอยู่สถานบริการที่ประเทศอื่น เอ่อ ดาขอโทษนะคะที่พูดขึ้นมาแบบนี้ทั้งที่พ่อกับแม่สั่งห้ามทุกคนไม่ให้พูด” ดาริการู้สึกแย่ขึ้นมาที่จะต้องพูดออกไป แต่ก็ต้องกลับมายิ้มให้เปมิกาอีกครั้งเมื่อคนเป็นพี่สาวส่งยิ้มมาให้พร้อมคำพูด

“ดาไม่เคยพูดเลยตั้งแต่รู้เรื่อง และที่พูดไปเมื่อกี้ก็เป็นครั้งแรกอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำไมขอโทษเก่งจังเรา” เปมิกาส่งยิ้มพลางตักอาหารใส่จานให้กับดาริกาแสดงความเอาใจใส่ให้น้องสาวได้รู้ว่าพี่สาวคนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับเรื่องเมื่อในอดีตหากเป็นสาวเจ้าที่พูดออกมา

“ดาห่วงพี่เปรมนิคะ” ดาริกาหน้าจ๋อยส่งไปให้

“เด็กน้อย…พี่น่ะคิดมาเสมอว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้มาเป็นลูกของพ่อกับแม่และได้เป็นพี่สาวของดา” เปมิกาพูดให้ดาริการู้สึกสบายใจขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ดาก็โชคดีคะที่มีพี่เปรมเป็นพี่สาว ดาถูกเลี้ยงมาอย่างดีได้ก็เพราะแม่กับพี่เปรมที่ใช้ประสบการณ์ชีวิตมาสั่งสอนดาให้เดินทางที่ถูกต้อง ขอบคุณนะคะ แล้วหลังจากวันที่พี่เปรมนัดเพื่อจะเลิกกับศินล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นบ้าง” ดาริกาพูดพลางตักอาหารใส่จานข้าวของเปมิกาบ้างก่อนจะถามกลับ

“พี่ได้เลิกกับศินเพราะจริงๆ แล้วศินก็ไม่ได้รักอะไรพี่เลย วันนั้นพี่ถูกคนของคณินพาตัวกลับไปบ้านศินเพื่อข่มขู่บังคับด้วยชีวิตของทุกคนในบ้านดารวมถึงตัวดาด้วย พี่เลยต้องยอมทำตามแต่ไม่คิดเลยว่าพวกมันเลวจนฆ่าพ่อกับแม่ได้ขนาดนี้ ยิ่งน่าเจ็บใจที่มันย่ำยีพี่แล้วคิดจะย่ำยีน้องดาอีก” เปมิกาพูดออกไปด้วยความเจ็บใจจนดาริกาต้องยื่นมือไปกุมมือพี่สาวอย่างให้กำลังใจ

“พี่เปรมทำเพื่อครอบครัวดามากจริงๆ นะคะ คนเลวยังไงก็เลวอยู่วันยังค่ำค่ะ” ดาริกาพูดด้วยความรู้สึกเดียวกับเปมิกาไม่น้อยและยิ่งรู้สึกแย่ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอใกล้ชิดสนิทสนมกับศศินอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยจนกลายเป็นคนโง่

“ใช่ เลว มันขู่พี่ว่าดีแค่ไหนแล้วที่มันไม่ส่งคนมาเอาตัวพี่กลับไป เพราะสินค้าอย่างพี่ทำให้พวกมันเสียหายไปหลายสิบล้านกับการทลายแก๊งค้ามนุษย์ของคุณพ่อ สำหรับพี่พี่ยอมให้มันเอาพี่กลับไปค้าประเวณีจะดีซะกว่า” เปมิกาพูดออกไปด้วยความเสียใจ

“เลว ขู่เหมือนมีบุญคุณกับพี่เปรมแต่จริงๆ เป็นคนร้ายที่เกินจะเยียวยายังจะมาข่มขู่พี่เปรมด้วยชีวิตของทุกคนอีกแบบนี้” ดาริกาไม่พอใจพูดออกไปเมื่อนึกถึงสิ่งที่เปมิกาบอกออกมาด้วยอารมณ์ร้อนขึ้นมา

“พี่ไม่ยอมพวกมันช่วยทำเรื่องเลวๆ หรอก ถ้ามันไม่เอาชีวิตของคนที่มีค่าและสำคัญกับพี่มาขู่แบบนี้” เปมิกากุมมือของน้องสาวตอบที่ยังคงกอบกุมมือเธอไม่อยมปล่อย ส่งยิ้มมองสบตาด้วยความเสียใจและส่งกำลังใจให้กันและกัน

“แต่มันก็เลวยังฆ่าพ่อกับแม่ได้ลง พวกมันจะต้องชดใช้ให้กับทุกคนคะ” ดาริกากระชับมือของตัวเองบีบมือเปมิกาอย่างให้กำลังใจไม่ต่างจากคนเป็นพี่สาวพร้อมรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่คนทั้งสองมีให้กันมาเสมอ