บทที่ 20 ความรักก็เหมือนดาบสองคม (6)

เตชินยิ้มกับการตอกย้ำของเคนที่เหมือนจะแก้ตัวก่อนจะบอกให้ทุกคนกลับไปที่ห้องทำงาน

ทั้งสี่คนขึ้นลิฟต์กลับมาที่ห้องทำงานของเตชินเพราะเตโซเพียงแค่เข้าบริษัทมาร่วมประชุมบอร์ดบริหารเพื่อลงจากตำแหน่งและยกให้กันเตชินเท่านั้น ถึงอย่างไรเรื่องคดีก็สำคัญเกินกว่าจะแบ่งเวลามาที่บริษัททั้งตอนนี้น้องชายของเขาก็พิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถความเป็นผู้นำได้แล้วจึงไว้วางใจอย่างไม่ลังเล และมีเรื่องน่ายินดีอีกเรื่องเมื่อข่าวการมีชีวิตของเตโซถูกลือกันอย่างผิดเพี้ยนจากความจริงแต่กลับมีแต่คำพูดดีๆ และตลกขบขัน บ้างก็ว่าเตโซกำลังสอนงานเตชินบ้างก็ว่าทำไปก็เพราะให้เตชินได้ขึ้นตำแหน่งโดยไม่ให้ใครคัดค้านได้ คำพูดเหล่านั้นส่งต่อกันไปเรื่องมากขึ้นเมื่อได้เห็นเตโซเดินเข้าบริษัทพร้อมกับเตชิน

เมื่อทั้งสี่คนกลับมาถึงห้องทำงานของเตชินก็ตรงไปนั่งลงบนโซฟาทันทีเพื่อคุยเรื่องที่ค้าคางใจตั้งแต่เมื่อสามสี่วันก่อนที่เตชินบังคับให้เคนพาไปเจอเตโซก่อนกำหนดที่เคนตั้งใจไว้ ทันทีที่นั่งลงเตชินก็ถามออกไปทันทีด้วยความอยากรู้ความเป็นมากับการที่เตโซรอดมาได้อย่างดีใจ

“เรื่องเป็นมายังไงครับพี่โซ”

“ไม่นั่งพักให้หายเหนื่อยหรือไงเต”

“ไม่ครับ ผมรอถามหลายวันแล้ว”

ทั้งเคนและรินนราต่างยืนมองเจ้านายทั้งสองคนที่เริ่มบทสนทนากันทันทีอย่างเข้าใจในความรู้สึกของเตชินที่ร้อนใจถามออกไปทันทีเช่นนี้ เพราะไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นง่ายๆ สำหรับคนที่ถูกยิงสาหัสจนหยุดหายใจจะมีโอกาสฟื้นขึ้นมาได้อีก

“กลัวเหรอ” เตโซเอ่ยถามออกไปตามตรงอย่างมองน้องชายออก

“ครับ ผมกลัว ผมมีพี่ชายคนเดียวนะครับ ได้โอกาสรอดชีวิตมาอีกครั้ง ล่าสุดก็มีคนไปยิงถึงบ้านที่ชานเมือง ผมก็ต้องกลัวเป็นปกติ แต่หลังจากนี้ผมคงไม่ปล่อยให้พี่ทำอะไรคนเดียวแล้ว ขนาดพฤกษ์ยังสาหัส ผมไม่ไว้ใจคนร้ายอย่างพวกมันหรอก” เตชินพูดออกไปรวดเดียวให้เตโซได้เข้าใจว่าเขารู้สึกเช่นไรมากกว่าคำว่า ‘กลัว’ ที่ทุกคนเข้าใจ แต่เขากลัวไปเสียทุกอย่างที่ไม่ใช่แค่ชีวิตของเตโซ

“ทำตัวเป็นเด็กไปได้” เตโซยิ้มให้กับน้องชายอย่างขอบคุณและดีใจ

“ผมมีพี่แค่คนเดียวยังไงล่ะครับ” เตชินย้ำอีกครั้งให้รู้ว่าเขามองพี่ชายสำคัญมากแค่ไหนจนกลัวเช่นนี้มั้งที่ไม่เคยกลัวอะไรมาก่อน

“รู้แล้วน่า พี่จะดูแลตัวเองให้ดี” เตโซพูดออกไปให้เตชินได้สบายใจแม้จะไม่ค่อยช่วยก็ตาม

“ต่อให้พี่ดูแลตัวเองดีแค่ไหนก็ต้องมีพี่เคนกบพีี่พฤกษ์ดูแลอยู่ดี คนเลวยังไม่เข้าคุกผมไม่วางใจ” เตชินพูดเสียงห้วนเมื่อต้องนึกถึงศศินกับคณิน

“พี่ก็ไม่วางใจ สายของพฤกษ์เคยบอกว่าคณินคิดจะทำร้ายน้องดา แต่ศินห้ามเอาไว้ได้เลยยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่ยังกังวลอยู่เพราะตอนนี้ฝั่งนั้นรู้แล้วว่าพี่ยังไม่ตาย” เตโซมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“พูดถึงเรื่องที่พี่รอดมา สรุปแล้วเป็นมายังไงครับ” เตชินเอ่ยถามออกไป

“หมอเจ้าของไข้เป็นอาของมุกพอดีน่ะ ตอนนั้นอาของมุกดึงพี่กลับมาได้แล้วพี่ฟื้นขึ้นมารอบหนึ่ง พี่ยังพอมีสติขอให้อาหมอปิดบังเรื่องพี่ หลังจากหมดสติไปอาหมอกังวลเรื่องพี่กับเตเลยบอกให้พราวมุกรู้ว่าพี่ยังมีชีวิต…” เตโซอธิบายอย่างรวบรัดกับการที่ตัวเองรอดกลับมาได้

“มุกรู้ตั้งแต่แรก” เตชินขมวดคิ้วถามกลับไป

“ใช่ และพอพี่ฟื้นพี่ก็ขอให้มุกเงียบไว้ก่อนจนวันที่เตกับมุกขึ้นไปเชียงใหม่พี่ตัดสินใจให้พฤกษ์ไปตามมุกกลับมาเพื่อบอกทุกอย่าง เพราะตอนนั้นคณินเข้าหาลุงเขยของมุกแล้ว พี่กังวลเรื่องเตกับดาก็เลยดึงมุกเข้ามาเกี่ยวด้วยแต่อย่าห่วงเลย พี่จะให้มุกคอยช่วยเรื่องที่พักและคอยเป็นหูเป็นตาให้เท่านั้น ศศินกับคณินไม่มีทางรู้แน่” เตโซตอบออกไปอย่างไม่ปิดบังใดๆ ทั้งสิ้นเมื่อตอนนี้ทำอย่างไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังอีกต่อไป

เพราะคนทั้งสองคนที่เขาพยายามปิดบังเพื่อความปลอดภัยมาตลอดรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว อีกทั้งเตโซคิดมาตลอดว่าหากตัวเองอยู่ในเงามืดคงจัดการได้ง่ายกว่านี้แต่ไม่คาดคิดเลยว่าการตัดสินใจของเตโซจะทำให้เกิดปัญหาของเตชินกับดาริกาและทำให้คนทั้งสองตัดสินใจตามหาความจริงกับเขาเช่นนี้หลังที่สาวเจ้าบังเอิญเห็นเขา