2 คิดดูก่อน

ด้านโซเรน

หลังจากไอริแต่งงานไปแล้ว โซเรนก็ออกจากบ้านไปอยู่เรือนหอที่ไม่ได้เป็นเรือนหอตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ โซเรนเอาแต่ดื่มเหล้าทุกวัน เขาจะรอไอริอยู่ที่นั่น เพราะเขาเชื่อแน่ว่าพอครบหนึ่งปีไอริต้องหย่ากับผู้ชายคนนั้นเพื่อกลับมาหาเขาอย่างแน่นอน

จากที่เมื่อก่อนเขาไปช่วยงานพ่อที่บริษัท แต่พอไอริบอกเลิก เขาก็ไม่ยอมออกไปทำงานอีกเลย เพราะความทุกข์ใจของเขา เขาจึงอยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากได้ยินเสียงใคร ไม่อยากเห็นหน้าใคร ไม่อยากออกไปเจอผู้คน เพราะเขารู้สึกว่ามันวุ่นวาย เขาจึงคิดว่าอยู่แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว เนื่องจากเขามีความรู้สึกว่ามันสงบดี

โซเรนนั่งมองแหวนแต่งงานที่เขาซื้อให้ไอริเพื่อที่จะสวมให้เธอในวันแต่งงาน พลางในใจคิดว่าอีกหกเดือนเขาจะได้สวมให้ไอริแน่นอน

"พี่จะรอไอรินะ" เขาพึมพำพร้อมกับเรียวปากนุ่มจูบลงบนแหวน นึกจินตนาการว่ากำลังจูบนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

ด้านสกาย

หลังจากทำบุญร้อยวันของผู้เป็นแม่เสร็จไปเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน วันนี้เธอจึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไปหางานทำที่กรุงเทพฯ เพราะถ้าขืนอยู่ที่นี่เธอก็ต้องอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยว

เธออยู่กับแม่มายี่สิบสองปี พอขาดแม่ไปเธอก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ไปเพื่อใคร ดังนั้นควรออกไปอยู่ในสังคมใหม่ดีกว่า เผื่อว่าจะได้ไม่ต้องรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวมากนัก ถ้าอยู่ที่บ้านเธอก็คิดถึงแต่แม่ เพราะมองไปตรงไหนก็เห็นแต่ภาพของแม่ ฉะนั้นออกไปอยู่ที่อื่นสักพักก่อนแล้วค่อยกลับมา

หนึ่งเดือนต่อมา

ตอนนี้สกายได้เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง โดยเธอทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับผู้ที่มารับการรักษา เธอจะเป็นคนแนะนำให้คนที่มาใช้บริการไปยังแผนกต่างๆ หรือบางทีก็ต้องเดินไปส่ง เพื่อให้ผู้ที่มาใช้บริการรู้สึกประทับใจเมื่อได้เข้ามารักษาในโรงพยาบาลแห่งนี้

ก่อนที่เธอจะเข้ามาทำงาน เธอได้รับการฝึกอบรมมาแล้วเรียบร้อยว่าต้องบริการอย่างไร ใช้น้ำเสียงในการพูดอย่างไร ห้ามใช้น้ำเสียงแข็งกระด้าง ซึ่งสิ่งนั้นเธอไม่ทำอยู่แล้ว เพราะเธอรู้ว่าทุกคนไม่ชอบให้ใครมาพูดจาไม่ดีกับตัวเอง แล้วเราจะไปพูดไม่ดีกับคนอื่นทำไมล่ะ

ในขณะที่สกายยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็มีหญิงวัยกลางคนดูภูมิฐานเดินผ่านประตูเข้ามา เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเข้าไปยกมือไหว้พร้อมกล่าวคำทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"สวัสดีค่ะคุณป้า ไม่ทราบว่าคุณป้าเป็นอะไรมาคะวันนี้" เธอเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ

"ป้าปวดขาน่ะ"

"อ๋อค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูไปเอารถเข็นมาให้คุณป้านั่งนะคะ"

"ขอบใจมากนะหนู"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า หนูยินดีค่ะ" พูดจบ สกายก็ไปเอารถเข็นมาจอดตรงหญิงวัยกลางคน จากนั้นนางก็นั่งลง

"หนูขอบัตรประชาชนคุณป้าหน่อยนะคะ" จากนั้น เมษาก็หยิบบัตรประชาชนให้สกายไปจัดการทำประวัติ ก่อนที่เธอจะเข็นรถไปยังแผนกกระดูกและข้อ

"คุณป้านั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ ไม่นานคุณหมอก็เรียกแล้วค่ะ เพราะคุณหมอมีหลายคน คุณป้าจึงไม่ต้องรอนานไงคะ" เสียงหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จนทำเอาเมษารู้สึกชอบเธออย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าเคยเจอหญิงสาวมาก่อนอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่นางรู้สึกสนิทและรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับเธอ ได้ยินถ้อยคำอ่อนหวานของเธอที่พูดกับตัวเอง ขาที่จากว่าเจ็บกลับเจ็บน้อยลงไปซะอย่างนั้น

"หนูชื่ออะไรจ้ะ"

"ชื่อสกายค่ะคุณป้า"

"สกายที่แปลว่าท้องฟ้าน่ะเหรอ"

"ใช่ค่ะคุณป้า"

"หนูเป็นคนพูดจาดี อัธยาสัยดีมากเลยนะ พอได้คุยกับหนูแล้วป้ารู้สึกสบายใจมากเลย"

"ขอบคุณค่ะคุณป้า"

"ป้ามีลูกชายอยู่คนนึง แต่เขาไม่ออกไปไหนมาหลายเดือนแล้ว อยู่แต่บ้านอย่างเดียว"

"อ๋อค่ะ" เธอรับคำพลางพยักหน้ารับรู้

"ที่เขาไม่ออกจากบ้านก็เป็นเพราะว่าเขาอกหักน่ะ ถูกแฟนบอกเลิกแล้วไปแต่งงานกับคนอื่น"

"ค่ะ"

"ป้าเครียดมากเลยช่วงนี้ ไม่รู้จะทำยังไงดีเพื่อให้ลูกของป้ากลับมาสดใสเหมือนเมื่อก่อน"

"ไม่ทราบว่าลูกชายคุณป้าเป็นแบบนั้นมากี่เดือนแล้วคะ"

"น่าจะเจ็ดเดือนได้แล้วละ"

"ค่ะ"

"ป้าเคยคิดว่าอยากจะหาคนไปดูแลเขาน่ะ เพราะหลังจากที่แฟนแต่งงาน เขาก็ย้ายออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว ไม่ยอมออกมาเจอผู้คนเลย"

"อ๋อค่ะ"

"หนูทำงานอยู่ที่นี่นานหรือยัง"

"หนูเพิ่งมาทำได้เดือนนึงค่ะคุณป้า"

"ป้าขอถามอะไรหน่อยสิ"

"อะไรเหรอคะคุณป้า"

"เขาให้เงินเดือนหนูเท่าไหร่เหรอ"

"15,000 บาทค่ะ" ตอนมาสมัครทางโรงพยาบาลบอกว่าช่วงสามเดือนแรกให้เงินเดือนเท่านี้ไปก่อน หลังจากนั้นเขาจะเพิ่มเงินเดือนให้เป็น18,000บาท และจะขึ้นให้ทุกปี

"อ๋อจ้ะ แล้วหนูอยากได้เงินเดือนที่มากกว่าหมื่นห้าไหมล่ะ"

"ก็อยากได้ค่ะ" เธอตอบไปตามความรู้สึกจริง ถ้าที่ไหนให้ค่าจ้างมากกว่านี้ก็ดี

"ป้าจะให้เงินเดือนหนูเดือนละหนึ่งแสนบาท หนูจะทำไหม"

"หนึ่งแสนบาท งานอะไรเหรอคะคุณป้า" เธอเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ แต่พยายามข่มเสียงเอาไว้ไม่ให้ดัง เพราะกลัวคนข้างๆจะได้ยิน

"งานง่ายๆ ไม่เหนื่อย"

"ไม่ทราบว่างานอะไรคะคุณป้า" เธอถามเพราะรู้สึกสนใจ

"ช่วยไปอยู่เป็นเพื่อนลูกชายป้าหน่อย หนูแค่ทำงานบ้านนิดๆหน่อยๆแค่นั้นแหละ ไม่ต้องทำทุกวันหรอก สั่งอาหารมากินที่บ้านก็ได้ถ้าวันไหนไม่อยากทำ"

"...." เธอนิ่งครุ่นคิด เมื่อนึกไปถึงเงินค่าจ้างที่จะได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยได้จับเงินแสนเลย แม่เธอเป็นครูประถมเงินเดือนเดือนละไม่กี่หมื่น พอหักค่าโน่นค่านี่ เหลือมาใช้จ่ายในครอบครัวก็หมื่นนิดๆเท่านั้น

"ว่าไง หนูสนใจไหม งานไม่ได้หนักเลยนะ"

"หนูต้องทำงานให้คุณป้ากี่เดือนคะ"

"ก็จนกว่าลูกชายป้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เอาเป็นว่าตั้งไว้สักหกเดือน ถ้าหกเดือนลูกชายป้ายังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หนูก็อยู่ต่อไปอีกก็แล้วกัน"

'หกเดือนก็หกแสน' สกายคิดในใจ

"หนูขอเอาไปคิดดูก่อนนะคะคุณป้า"

"หนูจะให้คำตอบป้าได้วันไหน"

"สามวันค่ะ"

"ได้จ้ะ งั้นอีกสามวันป้าจะโทรมาฟังคำตอบนะ"

"ค่ะคุณป้า"

"งั้นก็เอาเบอร์ของหนูมาสิ" จากนั้น ทั้งสองก็จัดการแลกเบอร์โทรศัพท์กัน ก่อนที่เมษาจะเข้าห้องตรวจแพทย์ไป