บทที่ 15 สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า

              ซัมเมอร์แต่งตัวแบบกัปตันเรือโบราณ  มีหมวกปีกใหญ่  แจ็คเก็ตที่ขาดรุ่งริ่ง   ติดหนวดเหนือริมฝีปาก  ห้อยกระบี่ข้างเอว  แถมเหน็บปืนโบราณอีกกระบอก

              เธอและทีมงานหยุดตรงแผ่นดินใหญ่ใกล้สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา  เพื่อโบกเรือ  อ่านไม่ผิดหรอก  พวกเขากำลังโบกเรือขนสินค้าขนาดเล็ก  โดยเตรียมใจไว้แล้ว  ว่าจะมาเสี่ยงอันตราย  คล้ายอกถูกทับถมด้วยของหนัก  เพราะกังวลใจ  แต่อีกใจก็อยากพิสูจน์  ว่าเรื่องนี้จะจริงได้สักแค่ไหนเชียว

              เรือสินค้าทำท่าจะไม่จอด  แต่เมื่อเห็นแบงค์ดอลลาร์เป็นมัดๆ ในกล่องดำ  พวกเขาก็จอดเรือเพื่อคุยด้วย

              "ขอติดเรือไปด้วยนะคะ  ไม่ได้ให้ไปเปล่าๆ แต่เรามีค่าเสียเวลาให้ด้วย"

              ซัมเมอร์พูดภาษาอังกฤษคล่องปาก  โบกเงินในมือให้กัปตันเรือเห็น  แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ไว้ใจคนเอเชียที่แต่งตัวแปลกๆ แถมยังแบกกล้องตัวใหญ่มาด้วย  ดีไม่ดีถ้าทำอะไรไป  จะถูกถ่ายด้วยกล้องทั้งหมด  โซเชียลทุกวันนี้  มีพลังมากกว่าที่พวกเขาคิด

              "หรือเอาสองปึกนี้ไป"

              ซัมเมอร์เพิ่มเดิมพันให้กัปตัน

              ก่อนกัปตันยื่นเงื่อนไขเสียงเข้ม

              "พวกคุณต้องเซ็นเซอร์หน้าพวกเรา"

              "ได้  มีอีกเรื่องคือ  คุณต้องเข้าไปในสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า  และจอดเรือให้เราได้พิสูจน์ว่า  อาถรรพ์มีจริงไหม"

              ตามดาวฟังออกนิดหน่อย  ส่วนคนอื่นฟังไม่ออกเลย  แต่ซัมเมอร์ก็หันมาแปลให้ทีมได้ฟังอยู่เรื่อยๆ ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน"

              "อุปกรณ์คุณเยอะเหมือนกันนี่  เราขอเพิ่มอีกปึก"

              ไม่พูดเปล่า  กัปตันอมยิ้มแบบคนเหนือกว่า  ซัมเมอร์ขมวดคิ้ว  คิดว่าเป็นรอง  เลยต่อรองอะไรไม่ได้มากนัก

              อุปกรณ์ของพวกเขา  นอกจากเสื้อผ้าแล้ว  ยังมีชุดดำน้ำ  และกล้องถ่ายวิดีโออีกด้วย

              "และถ้าไม่ชอบมาพากล  พวกคุณต้องจ่ายเพิ่ม"

              "สักทีดีไหม?"

              จูเลียรู้สึกหัวร้อนที่โดนเอาเปรียบ  หลังจากซัมเมอร์แปลให้ฟัง

              "ตกลง"

              ซัมเมอร์พูดก่อนจับไหล่จูเลียให้หยุด

              เรือขนส่งสินค้ามุ่งหน้าไปยังสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า  ท้องฟ้าวันนี้ปลอดโปร่ง  ลมทะเลปะทะหน้าซัมเมอร์  ทำให้เธอนึกฮัมเพลงเสียงดัง  พอจะให้ตามดาวได้ยิน  คนหน้าตาน่ารักหันมายิ้มให้คนเท่

              "ตื่นเต้นไหม?"

              "ตื่นเต้นสิ  เดี๋ยวเราจะต้องลงไปถ่ายคลิปในน้ำด้วย"

              ซัมเมอร์เอ่ยเสียงดัง  จนกลบเสียงทะเลไปหมด

              "ให้ตามดาวไปด้วยได้ไหม?  เราเป็นห่วง"

              "อย่าเลย  เราไม่มีเวลาที่จะซ้อมอีกแล้ว  เราเป็นห่วงตามดาวถ้าจะลงมาโดยไม่ซ้อม  ที่เราลงเองก็เพราะพี่ปาร์คว่ายน้ำไม่เป็น  กว่าจะเดินทางมาที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ  จะปัดโอกาสนี้ตกก็ไม่ได้"

              ซัมเมอร์จะดำน้ำไปสำรวจใต้ทะเลของสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า  ด้วยกล้องกันน้ำ  ตามดาวส่งสายตาเป็นห่วงมาที่อดีตแฟน  จูเลียแอบสั่งปาร์คให้ถ่ายคลิปทุกคนไว้ด้วย  ใครจะไปรู้ว่าเราจะได้ใช้อะไรบ้าง

              เมื่อเรือสินค้ามาถึงจุดที่ต้องการ  ซัมเมอร์ก็กระโดดลงไปใต้น้ำ  เสียงดังโครมใหญ่  เพียงชั่วครู่ที่เธอปรับตัวได้  ภาพวิวทิวทัศน์ใต้ทะเลก็ปรากฎในสายตา  ปลาน้อยทั้งฝูงแหวกว่ายรอบตัวเธอ  ราวกับสงสัยว่าเด็กสาวคนนี้มาทำอะไรถึงทวีปแสนไกล

              ซากเรือสินค้าลำหนึ่ง  ทิ้งตัวอยู่ใต้ท้องทะเลมานานเท่าไหร่ไม่รู้  ซัมเมอร์ตื่นเต้นที่ได้เห็นกับตาตัวเอง  แทนคำบอกเล่าจากคนอื่น 

              เธอหันกล้องไปทางใต้เรือ  ดำน้ำลอดช่องแคบๆ ที่เคยเป็นบันไดมาก่อน  คล้ายกับว่าจะหาสมบัติใต้ทะเล  เห็นโครงเรือที่เป็นเหล็กขึ้นสนิม  ยังอยู่ครบถ้วนดี  มีสัตว์น้ำบางชนิดแอบอยู่ในนั้น

              ซัมเมอร์คิดว่าน้ำลึก  แต่ยังลึกไม่มากพอจะขวางเธอไม่ให้ลงมาสำรวจความจริง

              สายตาของซัมเมอร์พร่าเลือน  เธอสะบัดหน้าไล่อาการ  แขนขาหมดแรง  แต่ที่หนักกว่านั้น  จู่ๆ กระแสน้ำเย็นพัดผ่านหน้าไประลอกใหญ่  หญิงสาวหนาวสะท้าน  เวียนหัว  แล้วภาพดับมืดไป 

              เธอหายไปใต้น้ำนานจนตามดาวนึกเป็นห่วง  แต่อุปกรณ์ดำน้ำมีเพียงชุดเดียว  อดีตแฟนเดินวนไปเวียนมาบนเรือ  จนแล้วจนรอดซัมเมอร์ก็ไม่ขึ้นมาจากน้ำ

              "จูเลีย  เราว่านานไปนะ"

              ตามดาวขมวดคิ้ว  บีบมือกันแน่น

              "ใช่  สงสัยจะหลงเสน่ห์นางเหงือก"

              "ไม่ตลกนะ"

              ลูกเรือมองนาฬิกาข้อมือ  ส่วนทีมงานช่องฤดูร้อนซ่อนรักเริ่มมองหน้ากัน  บางคนเม้มปาก  กำมือแน่น  เดินวนไปวนมา  ทุกคนใจคอไม่ปกติ

              "แต่เราไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำแล้ว"

              โฮปเป็นคนเอ่ย

              ตามดาวรู้แบบนั้น  แต่ไม่ได้กลัวอันตราย  เพราะเธอว่ายน้ำแข็งตั้งแต่ไหนแต่ไร  และเท่าที่รู้  ที่นี่ก็น้ำไม่ลึกมากนัก  เธอไม่ให้สัญญาณใดๆ แล้วกระโดดลงน้ำ  ทั้งๆ ที่ไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำใดๆ เลย  มีแต่ความห่วงใยที่ติดตัวไปด้วย

              ตามดาวมองภาพใต้น้ำอย่างเร่งร้อน  เพื่อรีบหาซัมเมอร์ให้เจอ  ก่อนจะสายเกินไป  แต่ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่

              และเป็นอย่างที่คิด  เมื่อซัมเมอร์กางแขนกางขาอยู่ในน้ำ  ไม่เคลื่อนไหวใดๆ  เธอปลดอุปกรณ์หนักๆ ออกจนหมด  ก่อนดึงเธอขึ้นมาจากน้ำ  ปั้มหัวใจซัมเมอร์  แต่ไม่มีร่องรอยการหายใจจากสาวเท่  หน้าอกไม่ขยับไปตามที่ควรจะเป็น  เธอมีผิวซีด  ใบหน้ามีหยดน้ำเกาะ  ดวงตาปิดสนิท

              "ซัมเมอร์  ตื่นสิ  ตื่น"

              ไม่มีเสียงลมหายใจของซัมเมอร์  มีแต่เสียงหอบหายใจของตามดาว

              อดีตคนรักน้ำตาไหลลงบนหน้าซีดขาว  แต่หญิงสาวไม่ตื่น  สาวน่ารักรู้สึกเหมือนใจจะขาด  จับสร้อยคอที่มีหัวใจของเธอทั้งสองคนคู่กัน  มือสั่นเทาด้วยความกลัว  และตอบตัวเองได้แล้วว่าจะเป็นอย่างไร  หากซัมเมอร์ตายไป 

              จูเลียขมวดคิ้ว  ช่วยเขย่าตัวเพื่อนที่เย็นเฉียบ  แต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากเธอ

              ผู้ช่วยชีวิตจึงปั้มหัวใจอีกครั้ง 

              และอีกครั้ง

              เงียบไปอีกอึดใจ

              ซัมเมอร์สำลักน้ำออกมา  แล้วหายใจได้อย่างปาฎิหาริย์  ทุกคนโล่งอก  ใบหน้าเปื้อนยิ้มกันถ้วนหน้า

              "ขอบคุณนะ"

              เงยหน้ามองตามดาวด้วยความดีใจ  ที่เห็นตามดาวเป็นคนแรก  เธอรู้สึกตัวหนัก  และอ่อนเพลีย  แต่กำมือแน่นอย่างไม่ยอมแพ้

              หลังจากนั้นอีกชั่วโมง  ซัมเมอร์ที่มีพลังใจอย่างแรงกล้า  ก็กลับมาถ่ายคลิปต่อ  เพราะเธอเป็นนักสู้ที่กัดไม่ปล่อย

              "อันที่จริง  ใต้ท้องทะเลเป็นอะไรที่เรายังรู้ไม่มากนัก"

              ซัมเมอร์เปิดประเด็นให้น่าสนใจ  ตามดาวหันมายิ้มให้กล้อง

              "เราสำรวจใต้ท้องทะเลไปได้แค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้นค่ะ"

              "ใช่ค่ะ  และเกี่ยวกับสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า  ก็มีทฤษฎีต่างๆ มากมาย  จนเราไม่รู้เลยว่าสาเหตุอะไร  ที่ทำให้ที่นี่เป็นดินแดนอาถรรพ์"

              "มีตั้งแต่เรื่องที่ท่านผู้ชมมองว่าเหลวไหล  ไปจนถึงคำอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ได้เลยค่ะ"

              ประสานมืออย่างสุภาพ  ตามดาวหันไปอมยิ้มให้กล้อง

              "มีหลักฐานว่า  เครื่องบินและเรือหายไปอย่างลึกลับในบริเวณนี้  หนังสือบางเล่ม  รายการสารคดีบางช่อง  บอกชื่อเรือหรือเครื่องบินได้ด้วยซ้ำ  และบางลำที่รอดกลับมาได้  ก็พูดตรงกัน  ว่ามันมีเรื่องทะแม่งๆ ค่ะ  คุณผู้ชม"

              "บางคนบอกว่า  จู่ๆ เข็มทิศ  และแผงควบคุม  ทำงานผิดปกติเมื่อมาถึงทีนี่  ทำให้ควบคุมเรือหรือเครื่องบินไม่ได้  เวลาบิดเบี้ยวไปจากความรู้สึก  แต่เพียงชั่วครู่ก็กลับมาเป็นปกติ  และพยานเหล่านี้  ก็ออกมาเล่าเรื่องตรงกันให้เราฟัง"

              "เป็นไปได้ว่า  สนามแม่เหล็กบริเวณนี้  จะผิดปกติ  และไปรบกวนการทำงานของแผงควบคุมก็เป็นไปได้  และนี่คือเรื่องทางวิทยาศาสตร์ที่หลายคนเชื่อค่ะ"

              "หรือที่บางคนเจอวัตถุลอยฟ้า  ที่อาจเรียกกันว่ายูเอฟโอ  เชื่อกันว่าเป็นคนขโมยเรือหรือเครื่องบิน  แถมมีภาพถ่ายให้ดูกันอีกด้วย  เราอยากให้คุณผู้ชมลองตัดสินใจดูนะคะ

              นี่คือภาพที่เราหามาได้ค่ะ  ยูเอฟโอไม่ใช่เรื่องเหลวไหลซะทีเดียว  เพราะในอียิปต์โบราณ  ก็เคยมีคนเห็นภาพฝาผนัง  แสดงรูปร่างจานบินเหมือนที่เราเห็นได้จากภาพถ่ายด้วยค่ะ  จานบินจะมารบกวนเรือหรือเครื่องบินได้จริงหรือเปล่า  เป็นเรื่องที่คุณผู้ชมต้องพิจารณาเอาเองนะคะ"

              ซัมเมอร์ยกภาพถ่ายที่อัดมาให้กล้องดู  มีภาพหลายภาพ  แต่เธอคัดที่เห็นชัดๆ มาเท่านั้น  ตอนนี้ลูกเรือมามุงดูพวกเขาคุยกันบนดาดฟ้าเรือ

              "ที่แห่งนี้อาจเป็นที่ตั้งของเมืองแอตแลนติส  เมืองที่ครั้งหนึ่งเจริญรุ่งเรือง  แต่จู่ๆ ก็หายไป ว่ากันว่าสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าคือที่ตั้งของเมือง  แอตแลนติสหายไปได้อย่างไร  เรือและเครื่องบินก็หายไปได้แบบนั้น"

              "เรื่องเรือที่หายไป  มีอีกทฤษฎีหนึ่งค่ะ  นั้นคือ  ปลาหมึกยักษ์"

              "ฟังดูแปลกๆ นะคะ"

              แกล้งทำสีหน้าตกใจ  ตาโตแบบไม่ค่อยเนียน  แล้วหันไปมองคนพูด

              "ค่ะ  อย่างที่คุยกันในตอนต้นว่า  เราสำรวจท้องทะเลไปได้แค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น  และบางครั้งก็เจอสัตว์ดึกดำบรรพ์ใต้ท้องทะเล  ทำให้ความน่าจะเป็นที่เรือลำใหญ่จะถูกปลาหมึกยักษ์ล่มเรือ  ก็เป็นไปได้ค่ะ"

              "สรุปว่าคุณผู้ชมคิดว่าทฤษฎีไหนที่เป็นไปได้  คิดแบบไหนก็สามารถคอมเมนต์มาบอกพวกเราได้นะคะ

              ถ้าชอบผลงานชิ้นนี้ของพวกเรา  อย่าลืมกดไลค์  กดแชร์  กดติดตาม  ด้วยนะคะ"

              ซัมเมอร์แอบขายของอีกที  จูเลียเบะปากอยู่หลังกล้อง  เพราะความเจ้าเล่ห์  และโดนคาดโทษที่ทำอะไรไปโดยพลการ  จึงถูกห้ามไม่ให้ออกกล้องในครั้งนี้

              ซัมเมอร์ซับหน้าผากให้ตามดาว  เธอยิ้มทั้งที่ประหม่ากล้อง  และอายสายตาคนอื่นที่มองมา  ขณะที่ปาร์คก็เก็บภาพนี้ไว้ด้วยเช่นกัน 

              "ถ้าอย่างนั้น  เรามาสัมภาษณ์กัปตันเรือบ้างดีกว่าค่ะ"

              ผู้บริหารสาวเดินไปห้องควบคุมเรือ  ซัมเมอร์เปลี่ยนภาษาเพื่อคุยกับกัปตันเรือ

              "คุณขับเรือผ่านที่นี่มากี่ครั้งแล้ว"

              "เป็นสิบครั้ง  แต่เราก็ไม่เจอเรื่องผิดปกติใดๆ"

              "แสดงว่าคุณไม่เชื่อเรื่องอาถรรพ์สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า?"

              "ก็ไม่มีเหตุผลให้ผมต้องเชื่อนี่ครับ"

              พวกเขาสัมภาษณ์กันอีกสักพัก  เพื่อให้คลิปมีความยาวเพียงพอ  กัปตันแนะนำเรื่องแผงควบคุม  และอาชีพของเขา  เผื่อคนจะสนใจ  ซัมเมอร์รู้ว่าบางเรื่องก็น่าเบื่อ  แต่เธอก็จะนำไปตัดออกอีกที

              ทันใดนั้นเอง  เข็มทิศเริ่มแปรปรวน  หน้าปัดหมุนไม่หยุด  อุปกรณ์บนเรือใช้งานไม่ได้ดังเดิม  กัปตันใช้สัญชาตญาณหันหัวเรือออกนอกสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า  เสียงเครื่องยนต์ดังอย่างน่ากลัว  เพราะใช้ความเร็วสูง  ลูกเรือมีสีหน้าตื่นตระหนก 

              ในความรู้สึกทุกคน  ราวกับว่าเวลาผ่านไปราวชั่วโมงหนึ่ง  แต่เมื่อแพ่งดูนาฬิกาอีกที  เวลาผ่านไปแค่สิบห้านาทีเท่านั้น  และด้วยความว่องไวของกัปตันเรือ  ทำให้สถานการณ์ต่างๆ ค่อยๆ ปกติ  และพวกเขาก็หนีออกจากโลกอาถรรพ์ได้

              ตามดาวบีบมือซัมเมอร์อย่างหวาดกลัว  หญิงเท่ลูบแขนอดีตคนรักเพื่อปลอบประโลม  จูเลียทำท่าเหมือนจะอาเจียน  เพราะการเคลื่อนที่ของเรือกระทันหัน  ส่วนปาร์คยังคงถ่ายภาพได้อย่างมืออาชีพ  และโฮปติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด

              พวกเขาโล่งใจเหมือนเอาของรกรุงรังออกจากอก  ตกลงกันภายหลังว่าจะไม่ทำอะไรเสี่ยงตายกันแบบนี้อีกแล้ว