บทที่ 18

มุมมองของเอเดน

โรซาลีโทรมาหาผมในเย็นวันพฤหัสบดี

ผมอยู่ในห้องพักสวีทของโรงแรม กำลังอ่านทบทวนสัญญาที่มาร์คัส หุ้นส่วนของผมส่งมาให้ มันต้องใช้ลายเซ็นและความใส่ใจทั้งหมดของผม แต่ผมไม่มีสมาธิทำมันเลยสักอย่าง ผมจ้องมองย่อหน้าเดิมซ้ำๆ มายี่สิบนาทีแล้ว

วินาทีที่โทรศัพท์มือถือสั่นและผมเห็นชื่อของโรซาลีปรากฏบนหน้าจอ ผมก็วางสัญญานั้นทิ้งไว้ทันที

"ฉันจะไปพบคุณ" เธอพูดโดยไม่มีการทักทายหรือเกริ่นนำใดๆ ทั้งสิ้น "แค่ครั้งเดียว เพื่อคุยเรื่องจดหมายและสิ่งที่ต้องจัดการหลังจากนี้ แค่นั้นพอ"

"ตกลง"

"ฉันจะเป็นคนเลือกสถานที่เอง"

"ตกลง"

มีความเงียบเว้นช่วงไปชั่วขณะ ราวกับว่าเธอคาดหวังว่าจะเจอแรงต้านมากกว่านี้และกำลังตั้งหลักใหม่

"พรุ่งนี้ สิบเอ็ดโมงเช้า มีร้านกาแฟชื่อเบิร์ชอยู่บนถนนคลีเมนต์ คุณรู้จักไหม?"

ผมไม่รู้จัก ผมเลยเปิดค้นหาดูในตอนที่เธอยังถือสายอยู่ มันเป็นร้านกาแฟเล็กๆ ที่ได้รีวิวดีเยี่ยม ตั้งอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของเธอแค่สี่บล็อก ตามที่อยู่จากรายงานของนักสืบ

อยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ของเธอแค่สี่บล็อกเท่านั้น

เธอเลือกสถานที่ที่สามารถเดินมาเองได้ และสามารถเดินจากไปได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

"ผมจะไปที่นั่น" ผมตอบ

แล้วเธอก็ตัดสายทิ้งไป

ผมไปถึงก่อนเวลานัดยี่สิบนาที

ผมสั่งกาแฟดำหนึ่งแก้วแล้วเลือกนั่งโต๊ะมุมห้องที่มองเห็นทางเข้าได้ถนัดตา มันเป็นความคุ้นชินจากสัญชาตญาณ ผมไม่ได้นั่งหันหลังให้ประตูมาตั้งแต่การออกปฏิบัติการครั้งแรก และผมก็จะไม่เริ่มต้นทำมันตอนนี้แน่ๆ

ผมคอยจับตาดูที่ประตู และเธอมาถึงตอน 11:03 น. เธอสวมกางเกงยีนส์เข้ม สวมเสื้อแจ็กเกตสีเขียวทับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ปล่อยผมยาวสลวย แตกต่างจากครั้งอื่นๆ ที่ผมเจอเธอในสัปดาห์นี้ ซึ่งมักจะรวบผมไว้สำหรับทำงาน

เธอสังเกตเห็นผมได้ทันที

เธอดูเหน็ดเหนื่อยไม่ต่างจากตอนที่อยู่ในห้องประชุม รอยหมองคล้ำใต้ดวงตาของเธอดูกลบเกลื่อนได้ยากขึ้นในตอนนี้ เธอพักผ่อนน้อยเกินไปและใช้พลังงานเกินขีดจำกัด ทว่าคางของเธอก็ยังเชิดขึ้นและแผ่นหลังตั้งตรงเช่นเดิม

ภาพนั้นทำให้บางสิ่งในอกของผมบีบรัดเข้าหากัน

เธองดงามมาโดยตลอด แต่เธอไม่ใช่เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่ผมจำได้อีกต่อไปแล้ว ในตอนนั้น ความงามส่วนใหญ่ของเธอมาจากความอ่อนเยาว์และความสดใสบริสุทธิ์ที่เธอพกติดตัวมา

แต่ตอนนี้มันคือบางสิ่ง... บางสิ่งที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและประสบการณ์

มีความมั่นใจสะท้อนอยู่ในทุกย่างก้าว ความมั่นคง และความหนักแน่นเงียบงันของผู้คนที่ผ่านพ้นเรื่องราวหนักหนาสสาหัสมาได้โดยไม่แหลกสลาย และตระหนักรู้ถึงสิ่งนั้นเป็นอย่างดี

เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม วางกระเป๋าถือไว้บนเก้าอี้ตัวข้างๆ วางฝ่ามือทั้งสองข้างราบลงบนโต๊ะ เป็นท่าทางเดียวกับตอนที่อยู่ในห้องประชุมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เป็นความตั้งใจทำราวกับต้องการยึดเหนี่ยวตัวเองให้มั่นคง

"ไง... โรซี่"

"ฉันไม่ได้มาคุยเรื่องไร้สาระนะ" เธอเอ่ย "ฉันคุยกับทนายความมาแล้ว และฉันต้องการจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ลงไปกว่านี้"

"ตกลง"

"ฉันมีเงื่อนไข"

เธอจ้องมองสบตาผม

"และมันต่อรองไม่ได้"

"ว่ามาสิ"

"ห้ามเข้าใกล้หรือติดต่อลูซีโดยไม่มีข้อตกลงที่เป็นลายลักษณ์อักษร ห้ามเยี่ยม ห้ามเข้าหา แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณมีตัวตนอยู่บนโลกนี้"

"ตกลง"

เธอขยับเปลือกตาปริบๆ

"ห้ามมาเซอร์ไพรส์กะทันหัน ไม่ว่าจะที่โรงเรียน ที่อพาร์ตเมนต์ หรือที่ไหนก็ตามโดยที่ฉันไม่อนุญาตอย่างชัดแจ้ง"

"ตกลง"

"แล้วก็นักสืบนั่น..."

น้ำเสียงของเธอกระด้างขึ้น

"เลิกสะกดรอยตามได้แล้ว เลิกถ่ายรูปลูกสาวของฉันเสียที ถ้าคุณต้องการข้อมูลอะไร ให้ติดต่อมาที่ฉันโดยตรง"

"เรื่องนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ" ผมบอก "ผมสั่งยกเลิกไปหมดแล้ว"

เธอพินิจพิเคราะห์ผมอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามประเมินว่าผมกำลังพูดความจริงอยู่หรือเปล่า จากนั้นก็ขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกประหม่าปนฉงนจากการที่ไม่เจอแรงต้านทานใดๆ

"คุณยอมตกลงเร็วผิดปกตินะเนี่ย"

"เพราะมันเป็นเงื่อนไขที่สมเหตุสมผล"

"คุณดูไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่ตอนอยู่ในห้องประชุมนะ"

"ผมพูดตรงไปตรงมาต่างหาก นั่นไม่ใช่เรื่องเดียวกันเสียหน่อย"

ผมกระชับมือรอบแก้วกาแฟ

"ผมไม่ได้อยากมาทะเลาะกับคุณนะโรซี่ ผมแค่อยากหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับลูซี"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า "ฉันไม่เชื่อคุณหรอก"

"ผมรู้"

เธอยยกแก้วกาแฟที่ผมสั่งไว้ให้ขึ้นมาดื่มโดยที่ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจ ปล่อยให้ปลายนิ้วกำรอบแก้วแน่น

"แล้วทำไมคุณถึงส่งเงินมาให้ล่ะ?"

"เพราะลูกสาวของฉันต้องการรองเท้าคู่ใหม่ และเธอก็ใกล้จะโดนขับไล่ออกจากห้องพักแล้ว"

สันกรามของเธอเกร็งแน่น

"เงินพวกนั้นไม่ได้เปลี่ยนอะไรระหว่างเราหรอกนะ"

"ผมรู้"

เธอนิ่งจ้องมองโต๊ะอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมอีกครั้ง

"ทำไมคุณถึงมาด้วยตัวเองล่ะ? คุณน่าจะมอบหมายให้คนอื่นจัดการแทนทั้งหมดก็ได้นี่นา"

ผมเคยถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกันนั้นมาแล้ว

"เพราะผมติดค้างเธอยต่างหากล่ะ" ผมตอบ "ไม่ว่าเรื่องของลูซีจะลงเอยอย่างไร เธอก็สมควรที่จะได้ยินมันจากปากของผมเอง ไม่ใช่จากทนายความ และไม่ใช่ผ่านจดหมาย"

ผมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ

"ผมติดค้างในสิ่งที่ไม่มีวันชดใช้คืนให้ได้ แต่เรื่องนี้... อย่างน้อยผมก็ทำมันได้"

เธอมองหน้าผมนิ่งนาน

"ทำไมคุณถึงเดินจากไป?" ผมเป็นฝ่ายเอ่ยถามบ้าง

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนรอยร้าวที่ค่อยๆ แยกตัวออก

"คุณก็รู้ว่าทำไม" เธอก่าว

"บอกผมสิ"

เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง

จากนั้นจึงเอ่ยว่า "ฉันเห็นข่าวประกาศหมั้นของคุณกับเอเลนา รูปถ่ายพวกนั้น แหวนวงนั้น" น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบสนิท "ฉันมารู้ว่าตัวเองท้องหลังจากที่คุณไปแล้วสองสัปดาห์ และในตอนที่กำลังพยายามคิดว่าจะบอกเรื่องนี้กับคุณยังไง ฉันก็มารู้ว่าคุณหมั้นหมายไปเรียบร้อยแล้ว"

ผมวางแก้วกาแฟลง

"คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้วตอนที่คุณจูบฉัน" เธอกล่าวต่อ "ฉันเป็นแค่ทางแวะพักข้างทาง... ฉันก็เลยเลือกที่จะเดินจากมา"

"โรซี่..."

"ฉันกับเอเลนามีการหมั้นหมายกันไว้ก่อนที่ผมจะกลับมาซะอีก" ผมอธิบาย "มันเป็นความผิดพลาดในอดีต และผมก็ยังคงดึงดันปล่อยให้มันค้างคาเพราะคิดว่าการบอกเลิกมันยากเย็นกว่าการทำตัวซื่อสัตย์"

สีหน้าของเธอไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนไปเลย

"ผมถอนหมั้นในสัปดาห์หลังจากที่คุณหายตัวไป สัปดาห์ที่ผมกลับมาบ้านแล้วตระหนักได้ว่าคุณจากไปแล้วต่างหาก"

ผมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธอ

"ผมไม่เคยแต่งงานกับเธอ และผมไม่ได้คบกับใครเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา การหมั้นหมายนั้นมันจบลงเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เพราะผมตระหนักได้ว่าผมไม่สามารถกลับไปสู่ความว่างเปล่าแบบเดิมได้อีก หลังจากที่ได้สัมผัสกับความจริงแท้ที่มีตัวตน"

โรซาลีนั่งเงียบงันอยู่นานแสนนาน

บรรยากาศรอบตัวในร้านกาแฟยังคงคึกคัก เสียงโทรศัพท์ของใครบางคนดังขึ้นที่โต๊ะใกล้ๆ เสียงเครื่องชงเอสเพรสโซส่งเสียงฟู่ มันคือเสียงสามัญธรรมดาของเช้าวันอันแสนธรรมดา

"มันไม่สำคัญหรอกค่ะ" ในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอไม่ได้โหดร้าย แต่มันคือการตัดสินใจเด็ดขาด

"เอเดน ไม่ว่าความจริงเรื่องเอเลนาจะเป็นอย่างไร หรือไม่ว่าเหตุผลของคุณคืออะไร ตอนนั้นฉันอายุแค่สิบเก้าปี อยู่ตัวคนเดียว และกำลังตั้งท้อง ฉันเลือกตัดสินใจในสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่ข้อมูลในตอนนั้นจะเอื้ออำนวยให้ทำได้"

เธอจงใจเบือนสายตาหนีจากผม

"เรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราไม่ใช่เหตุผลที่ฉันมานั่งอยู่ตรงนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องลูซี นั่นคือเหตุผลเดียวเท่านั้น งั้นเรามาคุยเรื่องของแกกันดีกว่าไหมคะ?"

ผมมองหน้าเธอ มองผู้หญิงที่เคยเดินจากไปเพราะผมไม่ได้มอบเหตุผลมากพอที่จะทำให้เธออยู่ต่อ... และผู้หญิงที่ใช้เวลาเจ็ดปีที่ผ่านมากลายมาเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การเหนี่ยวรั้งไว้ให้อยู่ด้วยกัน

"ได้สิ" ผมเอ่ย

"เรามาคุยเรื่องลูซีกันเถอะ"