เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 22
บทล่าสุด
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 30
มุมมองของโรซาลีเบอร์โทรศัพท์แสดงผลเป็น ไม่ระบุสาย ในเย็นวันพฤหัสบดีฉันเกือบจะปล่อยให้มันตัดเข้าสู่วอยซ์เมลแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันติดนิสัยไม่รับสายจากเบอร์แปลก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความระมัดระวัง... ความระมัดระวังในแบบที่เกิดจากการใช้เวลาเจ็ดปีทำตัวให้เป็นคนที่ค้นหาตัวได้ยาก ส่วนอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเบอร์แปลกๆ มักจะเป็นสายที่โทรผิดหรือไม่ก็พวกขายของ และฉันก็ไม่มีพลังงานเหลือพอสำหรับเรื่องพวกนั้นเลยสักนิดแต่ฉันกดรับสายในการสั่นเรียกครั้งที่สี่เพราะมีบางอย่างสั่งให้ทำ... ฉันตอบไม่ได้เหมือนกันว่าคืออะไร มันเป็นสัญชาตญาณที่ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น"โรซี่..."ยามที่ได้ยินเสียงนั้น โลกของฉันพลันหมุนเวียนเอียงวูบ... ฉันนั่งลง ไม่ใช่เพราะเลือกที่จะนั่งหรอกนะขาของฉันทำการตัดสินใจแทนฉัน และจู่ๆ ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว โทรศัพท์แนบติดหู ทุกเส้นประสาทในร่างกายสั่นพริ้วไปด้วยบางสิ่งที่ฉันไม่สามารถระบุชื่อได้มันคือเสียงของพี่ชายฉัน... เจ็ดปีแล้วสินะ... เจ็ดปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงนี้ในเวลาจริงฉันเคยคุยกับพ่อแค่ครั้งเดียว สั้นๆ คงสักสิบแปดเดือนหลังจากที่ฉันเดินจากมา
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 29
มุมมองของเอเดนผมพักอยู่ที่แกรนด์วิวมาหกสัปดาห์แล้วคืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทตลอดหกสัปดาห์เป็นจำนวนเงินที่ไม่คณามือเลยในทางปฏิบัติ แต่กลับมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในทุกๆ ทางผมไม่ได้มีความจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราอะไรเลยผมเติบโตมาในอพาร์ตเมนต์สองห้องที่มีรอยคราบน้ำบนเพดาน กับพ่อที่ใช้เงินค่าเช่าบ้านหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันถึงวันที่หนึ่งของเดือนตอนนี้ผมมีเงินก็เพราะผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ผ่านการทำงานหนักและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคนที่จำได้แม่นยำว่า ความรู้สึกของการ 'มีไม่พอ' มันเป็นอย่างไรแต่ผมไม่เคยสับสนระหว่างความสุขสบายกับความหมายของชีวิตอพาร์ตเมนต์บนถนนแอดดิสันอยู่ห่างจากอาคารของโรซี่โดยใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาทีมันมีสามห้องนอน ห้องครัวขนาดกำลังดี และเป็นอาคารที่มีลิฟต์ทำงานได้ตามปกติเรื่องนั้นมีความหมายกับผมมาก...ลิฟต์ในอาคารของโรซี่เสียมาตั้งแต่ก่อนผมจะเดินทางมาถึง และเธอต้องเดินขึ้นบันไดสี่ชั้นทุกวัน พร้อมกับแบกรับข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูเด็กวัยหกขวบอีกหนึ่งคนผมไม่ได้บอกเธอเรื่องอพาร์ตเมนต์ในทันทีจริงอยู
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 28
มุมมองของเอเดนมาร์คัสโทรมาในเช้าวันอังคาร ตอนที่ผมกำลังลงนามในสัญญาเช่าห้องพักผมปล่อยให้โทรศัพท์ส่งเสียงสั่นไปเรื่อยๆเขาโทรมาอีกครั้งตอนที่ผมกำลังยกกล่องใบแรกจากรถขนส่งขึ้นไปยังชั้นสามของอาคารบนถนนแอดดิสัน และผมก็เมินเฉยใส่สายนั้นอีกเช่นกันจนกระทั่งยามที่พนักงานขนย้ายนำของที่เหลือขึ้นมาส่งจนครบ ทั้งโครงเตียง โซฟาดีๆ สักตัว และโต๊ะกินข้าวในครัวที่พอจะใช้งานได้... ผมก็มียอดสายที่ไม่ได้รับสี่สาย พร้อมกับข้อความที่ส่งมาว่า: [ฉันรู้นะว่าแกยังอยู่ที่เมืองนั้น แกอยู่ที่นั่นมาหกสัปดาห์แล้วนะเว้ย เรามีประชุมทบทวนสัญญาจ้างงานด้านความมั่นคงในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า แล้วลูกค้ารายใหญ่สองเจ้าก็กำลังถามหาแกอยู่เนี่ย โทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะขึ้นเครื่องบินไปตามแกถึงที่]ผมโทรกลับหาเขามาร์คัส เชส เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมมาสี่ปีแล้วเราพบกันในช่วงเวลาที่ผมกำลังปรับเปลี่ยนเงินลงทุนไปสู่ธุรกิจที่มีระบบระเบียบมากขึ้นเขามีความรอบคอบสุขุมในแบบที่ผมไม่มี ส่วนผมก็มีคอนเนกชันทางทหารที่เขาต้องการ ข้อตกลงระหว่างเราทำงานได้ราบรื่นเสียจนไม่มีใครรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยุ่
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 27
"หนูขอชุดใหญ่เลยได้ไหมคะ?" ลูซีเอ่ยถามแกกำลังถือกล่องสีน้ำที่มีถึงยี่สิบสี่สีอยู่ในมือ"หนูเลือกอันที่อยากได้ได้เลย" เอเดนบอกลูซีหย่อนกล่องสีน้ำลงในตะกร้าใบเล็กที่เขาถือไว้ให้ แล้วเดินดุ่มๆ ไปยังล็อกถัดไปฉันกำลังยืนพิจารณาชั้นวางพู่กันหัวกลมแบบไม่ได้มีความตั้งใจจะซื้อพวกมันเลยแม้แต่น้อยตอนที่ได้ยินคำถามนั้นน้ำเสียงของแกใสแจ๋วและตรงไปตรงมา เหมือนกับเวลาที่แกใช้ถามคำถามอื่นๆ ส่วนใหญ่"กัปตันเอเดนคะ" แกเอ่ย "คุณจะมาเป็นพ่อของหนูหรือเปล่าคะ?"ไม่ใช่ว่าร้านจะเงียบกริบลงจริงๆ เสียหน่อยเสียงรอบข้างยังคงดำเนินต่อไป มีใครบางคนกำลังคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เสียงดนตรีแว่วมาจากลำโพงตัวเล็กใกล้ประตูทางเข้า เสียงพรือพำสามัญของร้านค้าที่กำลังดำเนินกิจวัตรไปตามปกติแต่บางสิ่งบางอย่างในโลกส่วนตัวของฉันกลับหยุดชะงักลงฉันไม่ได้หันกลับไปมองฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมหน้าชั้นวางพู่กัน ในมือถือพู่กันหัวกลมเบอร์หกไว้โดยไม่ได้มองมันจริงๆ เลยสักนิด แล้วยืนรอคอยฉันได้ยินเสียงเอเดนส่งเสียงเบาๆ ออกมาไม่ใช่คำตอบเป็นเสียงลมหายใจช้าและลึกจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ ยามท
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 26
มุมมองของโรซาลีการเยี่ยมเยียนได้กลายเป็นจังหวะชีวิตประจำสัปดาห์ไปแล้ว... เหมือนกับเรื่องอื่นๆ ในชีวิตบ่ายวันพุธและเช้าวันเสาร์ถูกทำเครื่องหมายไว้บนปฏิทินติดตู้เย็น ด้วยปากกาสีน้ำเงินด้ามเดียวกับที่ฉันใช้จดนัดพาหมอฟันของลูซี วันถ่ายรูปนักเรียน และวันกำหนดส่งคืนหนังสือที่ห้องสมุดช่วงสองสามครั้งแรก การพบกันจัดขึ้นที่สวนสาธารณะจากนั้นวันเสาร์หนึ่ง เอเดนก็เสนอให้พาไปพิพิธภัณฑ์เด็ก และฉันก็ตกลง เพราะลูซีเอ่ยปากรบเร้าอยากไปมาสองเดือนแล้ว ฉันคอยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอดเพราะค่าเข้าชมราคาตั้งสิบเจ็ดดอลลาร์ต่อคน และยามที่การเงินรัดตัวขนาดนี้ เงินห้าร้อยหกสิบบาทก็นับเป็นความฟุ่มเฟือยแล้วดังนั้นเราจึงไปกันลูซีใช้เวลาสี่สิบห้านาทีเต็มอยู่ในโซนวิทยาศาสตร์ ทำการทดลองเกี่ยวกับสายน้ำและท่อน้ำ ผลลัพธ์คือแกเปียกปอนนิดหน่อย... แต่พึงพอใจขั้นสุดเอเดนจ่ายค่าเข้าชมและค่าอาหารกลางวัน ณ คาเฟ่ของพิพิธภัณฑ์โดยไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร และฉันก็ปล่อยให้เขาจัดการไป หลังจากผ่านเรื่องค่าเช่าห้องมา ฉันก็ตัดสินใจว่าการสู้รบบางศึกก็ต้องแลกด้วยพลังงานที่แพงเกินกว่าความคุ้มค่านั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง...
ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย บทที่ 25
มุมมองของโรซาลีฉันกำลังโกรธจัดฉันกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว ถือใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องที่ระบุว่าบัญชีของฉันชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว และฉันก็กำลังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนึ่ง... ความรู้สึกที่ฉันเกือบจะลืมเลือนสัมผัสของมันไปแล้ว มันคือความรู้สึกทางกายภาพอันแปลกประหลาดของการยกยกภาระอันหนักอึ้งออกจากอก... ภาระที่คุณแบกรับมันมาเนิ่นนานเสียจนคุณเลิกสังเกตไปแล้วว่ามันเคยตั้งอยู่ตรงนั้นเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นสี่พันแปดร้อยบาท... ในอีกหกเดือนข้างหน้า ฉันไม่ต้องนั่งคำนวณตัวเลขปวดหัวตอนสิ้นเดือนอีกต่อไป ไม่ต้องคอยตรวจเช็กยอดเงินคงเหลือในธนาคารก่อนจะซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกลางวันให้ลูซี ไม่ต้องเลือกระหว่างการจ่ายค่าบริการร่วมรักษาฟันกับการซื้อของกินของใช้เข้าบ้านอีกแล้วฉันอยากจะเขวี้ยงใบแจ้งยอดนั่นไปให้พ้นๆ ห้องเหลือเกินแต่ฉันกลับนั่งนิ่งสนิท"เรื่องนี้ไม่ได้ช่วยเปลี่ยนอะไรระหว่างเราหรอกนะ" ฉันเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์"ฉันรู้" เขาตอบ "ฉันไม่ได้จะเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ เพียงเพราะคุณจ่ายค่าเช่าห้องให้หรอกนะ""ฉันเข้าใจ""ฉันต้องการให้เธอเข้าใจเรื่องนั้นจริงๆ นี่ไม่ใช่จุ
บางทีคุณอาจจะชอบ
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.3K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว185.5K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K viewsห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น309 viewsเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา207 viewsกลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY19 viewsหย่า…มารักฉันเลย
เบลล่า28.1K views
