บทที่ 7

เฉินหย่งเล่อที่นั่งอยู่บนรถม้าในตอนนี้รู้สึกอยากจะอาเจียนและเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก นางคิดเพียงว่าที่เกิดอาการเช่นนี้อาจจะเป็นเพราะบนรถม้าที่นางนั่งอยู่ตอนนี้โครงเคลงไปมา สาวใช้ที่เห็นสีหน้าของนางไม่ดีนักก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ฮูหยิน"

"ข้าไม่เป็นอะไร"

แม้จะพูดแบบนั้นแต่สีหน้าของเฉินหย่งเล่อกลับต่างจากคำพูดของนาง ตอนนี้นางกำลังเดินทางโดยไม่รู้จุดหมายเพราะเมื่อสองชั่วยามที่แล้วนางยังนอนอยู่ในห้องบนเตียงที่นุ่มสบาย แต่สามีตัวร้ายของนางจู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในห้องพร้อมกับสาวใช้พลางเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่าให้เตรียมตัวต้องเดินทางคืนนี้  

เฉินหย่งเล่อซบหน้าลงกับพรมขนสัตว์ข้างตัว นางในตอนนี้มึนหัวจนแทบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วทำได้เพียงหลับตาลงบอกตัวเองว่าอีกไม่นานความลำบากที่พบเจอจะผ่านพ้นไป แค่นางหลับไปก็จะได้ไม่ต้องทนกับความลำบากนี้แล้ว

"เจ้าไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพขอพักก่อนได้หรือไม่ ฮูหยินในตอนนี้ไม่ไหวแล้ว"

สาวใช้เปิดผ้าม่านหน้าต่างบอกแก่ทหารที่เดินอยู่ข้าง ๆ ไม่นานรถม้าก็หยุดลงเฉินเทียนอี้เดินขึ้นมาบนรถม้าด้วยสีหน้าไม่พอใจเขาปรายตามองเฉินหย่งเล่อที่หน้าซีดเผือด

"จะต่อว่าอะไรข้าก็พูดมาเถอะ ข้าไม่มีแรงจะโต้เถียงท่านแล้ว"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยท่าทางอ่อนแรงเฉินเทียนอี้ไม่ได้พูดอะไรทำเพียงเดินออกไปจากรถม้า เฉินหย่งเล่อรู้สึกแปลกใจเพราะปกติเขาควรจะด่าทอนางที่ทำให้ล่าช้าแบบนี้สิ

"ฮูหยิน ท่านแม่ทัพให้ข้ามาแจ้งว่าคืนนี้จะตั้งกระโจมที่นี่ขอรับ"

"อืม"

เฉินหย่งเล่อขานรับออกไปนางฟุบหน้าลงด้วยความเพลีย อย่างน้อยก็ถือว่ายังพอมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่บ้างสินะ โชคดีที่เขาไม่คิดรังแกคนป่วยเช่นข้า...

หลายชั่วยามต่อมา

"หย่งเล่อ!!!"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อนางก็สะดุ้งตื่นทันที นางมองเฉินเทียนอี้ที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือข้างหนึ่งของเขาถือกระบี่ที่เต็มไปด้วยเลือดเช่นเดียวกัน

ส่วนอีกมืออีกข้างกำลังจับที่ข้อมือนางแน่นนี่เขาจะสังหารนางหรอ!! ที่พานางออกมาข้างนอกกลางดึกเพราะสิ่งนี้หรือ!!

"จะ...เจ้าจะทำอะไร"

"ไม่มีเวลาแล้ว ตามข้ามา"

เฉินเทียนอี้กระชากแขนเฉินหย่งเล่อให้รีบออกมาจากรถม้า เขาต้องรีบพานางออกไปจากที่นี่หากพวกมันกลับมาเกรงว่าเขาคนเดียวคงจะรับมือไม่ไหวหากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ข้าคงไม่สั่งให้หยวนอิงล่วงหน้าไปก่อน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

เฉินหย่งเล่อมองศพที่นอนเกลื่อนนางในตอนนี้แทบก้าวขาไม่ออกกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว เฉินเทียนอี้ที่เห็นสตรีด้านหลังไม่ตามมาก็หันไปมองพบว่านางตอนนี้มีอาการสั่นกลัวพลางถอนหายใจด้วยความรำคาญ

พรึบ!!

เฉินเทียนอี้เข้าไปอุ้มเฉินหย่งเล่อขึ้นก่อนจะรีบออกมาจากตรงนั้นทันที เขาก้มมองนางที่ตอนนี้เหม่อลอยเหมือนคนไม่มีสติความคิดที่อยากทิ้งนางไว้ก็แล่นเข้ามาในหัวแต่เฉินเทียนอี้ก็สลัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปทันที

ข้าไม่ได้ชั่วถึงขนาดทิ้งสตรีเพื่อเอาตัวรอดเช่นนี้

"ทะ...เทียนอี้....พวกเขาตาย.....ตายหมดเลย"

"ใช่แล้วหากเจ้ายังเป็นตัวถ่วงอยู่แบบนี้ พวกเราก็จะตายไปด้วย"

คำพูดของเฉินเทียนอี้ทำให้เฉินหย่งเล่อคืนสติ นางมองไปที่ไหล่ของเฉินเทียนอี้ที่มีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

เขาบาดเจ็บงั้นหรอ?

"หามันให้เจอ!! องค์รัชทายาททรงรับสั่งว่าสตรีที่อยู่บนรถม้าเมื่อครู่ให้จับตัวไว้ส่วนผู้อื่นสังหารได้ทันที!!"

เสียงกลุ่มคนจากด้านหลัง ทำให้เฉินหย่งเล่อรู้ว่าสิ่งที่พวกมันต้องการจับตัวนางและสังหารเฉินเทียนอี้ 

"เทียนอี้เจ้า...."

เฉินเทียนอี้ก้มลงมองเฉินหย่งเล่อที่จับเสื้อของเขาแน่น สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลริมฝีปากบางขยับเล็กน้อยราวกับต้องการพูดบางอย่าง

คงจะบอกว่าอย่าทอดทิ้งนางสินะแม้จะทำใจได้ยากที่จะไม่เห็นแก่ตัว แต่จะให้เขาทิ้งนางแล้วเอาตัวรอดตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ที่ได้มาคงได้ถูกหัวเราะที่ใช้สตรีบังหน้าเพื่อเอาชีวิตรอดเป็นแน่

"ไม่ต้องกลัว แม้ข้าจะรังเกียจเจ้าแค่ไหนแต่ข้าไม่ทิ้งสตรีแล้วเอาตัวรอดหรอก"

"ไม่ ข้าจะบอกว่าทิ้งข้าไว้แล้วเจ้าหนีไปเถอะ..."

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะในความคิดของนางหากนางเดาไม่ผิดผู้ที่ส่งมือสังหารมาก็คือองค์รัชทายาทเพราะเมื่อครู่นางได้ยินพวกเขาเผลอพูดออกมานั่นหมายความว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายนาง

เฉินเทียนอี้ตอนนี้บาดเจ็บอีกทั้งยังมีนางเป็นตัวถ่วงการที่จะหนีรอดไปจากที่นี่นั้นเป็นเรื่องยาก แต่หากเขาทิ้งนางไว้และหนีไปคนเดียวไม่แน่ว่าเขาก็อาจจะรอดไปได้ ถึงอย่างไรก็ตั้งมั่นไว้แล้วว่าภายในสามปีนี้จะช่วยชีวิตเขาให้ได้ทำเช่นนี้ถูกต้องแล้ว

"พูดอะไรของเจ้า"

"นี่เป็นทางเดียวที่เราจะรอดไม่ใช่หรอ"

"ใช่เวลามาเสแสร้งเป็นคนดีหรือ รู้หรือไม่พวกมันเป็นนักฆ่าหากมันเจอเจ้าจะทำอะไรกับเจ้าบ้าง ไม่ใช่แค่ไร้สติแต่ไร้สมองด้วยสินะ"

ไอ้..... แม้อยากจะด่าออกไปแต่เฉินหย่งเล่อก็เลือกที่จะเงียบ เฉินเทียนอี้หยุดวิ่งเขามองไปรอบ ๆ ให้ตายสิเพราะไม่รู้ทางพวกเราเลยมาหยุดอยู่ที่หน้าผาสูง หากมองไปเบื้องล่างก็คือแม่น้ำ

"แม่ทัพเฉินผู้มีสติและสมอง วางข้าลงเถอะ"

เฉินหย่งเล่อที่เห็นว่าไม่มีทางไปแล้วก็พูดออกมา เฉินเทียนอี้ขมวดคิ้วแต่ก็ยอมวางนางลงให้ยืนข้าง ๆ

"นี่.."

"อะไร"

"ต้องหนีไปให้ได้นะเข้าใจไหม ท่านต้องมีชีวิตรอดให้ได้"

เฉินหย่งเล่อพูดจบก็วิ่งออกไปทางกลุ่มนักฆ่าทันที นางไม่ได้เสียสละแต่นี่เป็นทางรอดเดียวของพวกเราหากเฉินเทียนอี้ตายในตอนนี้นางที่รอดชีวิตก็ต้องตกไปเป็นสตรีขององค์รัชทายาทสวะนั่น แบบนั้นมันต่างอะไรกับอยู่ในนรก 

"คิดว่าตัวเองมีค่าพอให้มาปกป้องชีวิตข้าหรือไง"

เฉินเทียนอี้จับแขนเฉินหย่งเล่อที่กำลังวิ่งออกไป แววตาของเขาตอนนี้มองนางด้วยความสับสนและเต็มไปด้วยความกังวล

"อะไรของเจ้า ทำสีหน้าเช่นนั้นเป็นด้วยหรือไง"

เฉินเทียนอี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาลากนางมาที่หน้าผาอีกครั้งก่อนจะก้มลงมองแม่น้ำที่อยู่ด้านล่าง เฉินหย่งเล่อที่มองการกระทำของเขาก็รู้สึกไม่ดีในใจ

"เจ้าจะทำอะไร กรี๊ดดดดด"

ตูม ตูม!!!

ร่างของเฉินเทียนอี้และเฉินหย่งเล่อกลืนหายไปในแม่น้ำราวกับพวกเขาไม่เคยกระโดดลงไป นักฆ่าที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของสตรีรีบวิ่งมาทางหน้าผาทันที แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าเขาก้มลงมองแม่น้ำที่อยู่เบื้องล่างก่อนขมวดคิ้ว

"พี่ใหญ่พวกมันหายไปไหน เมื่อครู่ข้ายังได้ยินเสียงนางอยู่เลย"

"หาให้ทั่ว!! นางคงซ่อนตัวอยู่แถวนี้"

"รับคำสั่ง!!!"