บทที่ 8

"หากข้ายอมถูกจับไป ไม่แน่ว่าอาจจะสบายกว่านี้"

เฉินหย่งเล่อบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะปรายตาไปมองเฉินเทียนอี้ที่นั่งอยู่ตรงข้าม ใช่นางและเขารอดมาได้แต่สภาพนั้นแทบดูไม่ได้ เสื้อผ้าของพวกเราเปียกหมด ยังดีที่เจอถ้ำและเฉินเทียนอี้ก็ก่อกองไฟได้ไม่เช่นนั้นคงหนาวตาย

"ท่านว่าจะมีคนมาช่วยเราหรือไม่"

"........"

"อย่างน้อยหยวนอิงที่ได้ข่าวของพวกเราก็คงต้องมาออกมาตามหาพวกเราใช่ไหม"

"........."

"เฉินเทียนอี้เจ้าจะเงียบอีกนานไหม!!!"

ตุบ!!!

ร่างของเฉินเทียนอี้ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนอนกับพื้น เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็เบิกตากว้างรีบวิ่งเข้าไปประคองเขาขึ้นทันที เขาปรือตามองนางก่อนจะพยายามผลักเฉินหย่งเล่อออกห่างจากตัว เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

"เจ้ากับข้าสงบศึกชั่วคราวก่อนเถอะ แม้จะเกลียดข้ามากมายแต่ที่นี่ตอนนี้ข้าเป็นคนเดียวที่อยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ฟังแม้อยากจะเถียงออกไปแต่ก็แทบไม่มีแรง เขารู้สาเหตุดีว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะอะไร

ธนูนั่นมีพิษสินะ...

ข้าต้องมาตายในอ้อมกอดของสตรีที่ข้าเกลียดหรือ ช่างน่าขำเสียจริง...

"เลือด!! ให้ตายสิข้าลืมไปได้ยังไงว่าเจ้าบาดเจ็บ ไหนข้าขอดูแผลหน่อย"

เฉินหย่งเล่อพยายามจะเปิดเสื้อของเฉินเทียนอี้ออก เป็นเขาที่จับมือห้ามนางไว้พรางส่ายหัวเบาเบา

"อะไรของเจ้า นี่ยังคิดว่าข้าจะฉวยโอกาสอีกหรือข้าจะทำแผลให้"

"มันมีพิษ......ไปซะ...ทิ้งข้าไว้เดินตามแม่น้ำไปจะมีหมู่บ้านอยู่จงซ่อนตัวอยู่นอกหมู่บ้านจนแน่ใจว่านักฆ่าพวกนั้นจะไม่ย้อนกลับมาตามหาเจ้าที่นั่น รอ...หยวนอิงที่นั่น.....เขาจะถามหา....จะ...เจ้า"

เฉินเทียนอี้พูดจบภาพตรงหน้าก็ดับวูบไป เฉินหย่งเล่อมองเขาก่อนจะถอนหายใจออกมานางมองแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในถ่ำพบว่าตอนนี้ก็เช้าแล้ว ก่อนจะก้มมองเลือดที่ไหลจากบาดแผลของเฉินเทียนอี้ที่ตอนนี้มีเป็นสีดำไหลออกมาเป็นจำนวนมาก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น

"ไม่ เจ้าจะตายไม่ได้ ข้าไม่มีทางยินยอมใช้ชีวิตเช่นหย่งเล่อในนิยายเจ้าเองก็ห้ามตายก่อนข้าได้ยินไหม"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงสั่นนางน้ำตาคลอรู้สึกสงสารโชคชะตาของตัวเอง นางใช้แรงทั้งหมดที่มีตัดสินใจแบกเฉินเทียนอี้ขึ้นบนหลังก่อนจะฉีกชุดของตัวเองมัดร่างของเขาไว้กับนาง สองมือของนางมีท่อนไม้ขนาดเหมาะมือสองท่อนใช้เป็นไม้ค้ำเดินออกจากถ้ำ

หากจะพูดว่าแบกก็คงไม่ใช่ต้องเรียกว่าลากมากกว่า เฉินหย่งเล่อเดินไปตามลำธารนางหอบหายใจด้วยความเหนื่อย แม้อยากจะหยุดเพียงใดแต่ก็ทำไม่ได้เพราะกลัวว่าเฉินเทียนอี้ที่โดนพิษจะเป็นอะไรไป

"หากยังไม่พ้นสามปีเจ้าอย่าได้คิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตาย!!"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาก่อนจะกัดฟันเดินต่อไป ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะมาถึงเรี่ยวแรงทั้งของเฉินหย่งเล่อตอนนี้แทบจะไม่เหลือ นางมองไปที่ป้ายทางเข้าของหมู่บ้านด้วยความชั่งใจ คำสั่งของเฉินเทียนอี้ก่อนที่เขาจะสลบไปนางล้วนจำได้ดีแต่หากทำตามที่เขาบอกไม่แน่ว่าพิษอาจจะกระจายไปทั่วร่างจนช่วยชีวิตเขาไม่ทัน

"เทียนอี้ ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าให้ได้"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้านาง เฉินหย่งเล่อพยายามก้าวขาต่อไปแต่ดูเหมือนร่างกายของนางเองก็ไม่ไหวเช่นเดียวกัน ภาพหมู่บ้านในตอนนี้พร่ามัวแรงทรงตัวของนางเองก็หายไป

ตุบ!!!

"ไม่ได้นะ อีกนิดเดียวก็จะ......ถึง....แล้ว"

ภาพสุดท้ายที่เฉินหย่งเล่อเห็นมีคือคนกำลังวิ่งเข้ามาหานาง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป...

3 วันต่อมา

"เหตุใดนางยังไม่ฟื้น"

เสียงดังของใครบางคนปลุกให้เฉินหย่งเล่อที่นอนไม่ได้สติอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นนางกลอกตามองไปรอบ ๆ ด้วยความไม่คุ้นกลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วทำเอานางต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก

"นางฟื้นแล้ว"

"แม่นาง เจ้าฟื้นแล้ว"

เฉินหย่งเล่อมองไปทางหญิงสาวที่ยิ้มอยู่ไม่ไกล นางยันกายลุกขึ้นนั่งมองชายวัยกลางคนที่เดินเข้ามาหานางด้วยท่าทางร้อนรนก่อนจะปลายตามองกำยานที่อยู่ข้างกายต้นเหตุที่ทำให้กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วห้อง

ยา??? จริงสิเทียนอี้!! เขาโดนพิษนี่นา

จำได้ว่านางทั้งแบกทั้งลากเขามาจนถึงหน้าหมู่บ้าน หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว...

"เทียนอี้ล่ะ สามีข้าที่ข้าพามาด้วย"

"ตายแล้ว"

"ว่าไงนะ!!!!"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยความตกใจ ตายแล้ว ตายแล้วงั้นหรอ นางทำได้ไม่ดีงั้นหรอ นางมาช้าไปใช่ไหม เฉินหย่งเล่อคิดเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมานางรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องตาย อีกทั้งชีวิตที่นางวาดฝันไว้ก็พังลงนางต้องกลายเป็นสตรีของสวะนั่นจริงจริงหรือ...

"หย่งเล่อ"

เสียงที่คุ้นหู เฉินหย่งเล่อรีบเงยหน้าขึ้นทันทีพบเฉินเทียนอี้ที่ยืนมองนางอยู่ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเช่นเดิม แต่แววตาของเขาสั่นไหวและดูสับสน

"พี่ชายดูท่าทางภรรยาเจ้าจะรักเจ้ามาก ข้าแค่ล้อเล่นกับนางว่าเจ้าตายนางถึงกับร้องไห้เพื่อเจ้า"

"........"

เฉินเทียนอี้ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงเดินเข้ามาหาเฉินหย่งเล่อก่อนจะส่งถ้วยยาให้นาง

"ยาของเจ้า"

"อะไรกันเหตุใดพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นนั้น จริงสิทำไมเจ้าไม่ป้อนยานางเหมือนที่เจ้าเคยทำนี่คนงามรู้หรือไม่สามีเจ้าป้อนยาเจ้าเช่นไร เขาใช้ปากของเขาปะ..."

เฉินเทียนอี้รีบเอามือปิดปากผู้ชายข้าง ๆ ทันทีเฉินหย่งเล่อไม่เข้าใจที่ชายคนนั้นพูดมากนัก แต่นางก็รู้ว่าตอนที่นางไม่ได้สติเป็นเฉินเทียนอี้ที่คอยป้อนยานาง เหลือเชื่อจริง ๆ ข้าฝันอยู่หรือไม่นะ

"สามีเจ้าห่วงเจ้ามากนะ"

"ทะ...ทำท่านเป็นห่วงแล้ว"

เฉินหย่งเล่อหันไปสบตากับเฉินเทียนอี้นางรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเป็นเช่นนั้นแน่ ที่เฝ้าดูแลนางตอนป่วยไม่แน่ว่าอาจจะเพราะตอบแทนที่นางลากเขาออกมาจากถ้ำมากกว่า

"ข้าขอคุยกับสามีได้หรือไม่"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ชายที่ยืนข้าเฉินเทียนอี้มองเขาตาเป็นประกายก่อนพวกเขารีบบอกลาสตรีป่วยที่นั่งอยู่แล้วออกไปทันที ทำให้ทั้งห้องตอนนี้เหลือเพียงนางและเฉินเทียนอี้ เฉินหย่งเล่อถอนหายใจออกมาพลางเงยหน้ามองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าแต่ที่ทำนางแปลกใจคือแววตาของเขามันไม่ได้เรียบเฉยหรือเย็นชาเช่นทุกที แต่กลับมองนางด้วยแววตาสับสนและกังวล

"ถ้าจะขอบคุณละกะ...."

"เจ้าตกน้ำจนบ้าไปแล้วสินะ"

เหอะ ดูไอ้คนไม่รู้จักบุญคุณคนนี่สิที่ดูแลข้าเพราะต้องการลบล้างบุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเขาไว้จริง ๆ สินะ

"เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้เอาชีวิตของเจ้ามาช่วยข้าอีกทั้งยังเข้ามาในหมู่บ้านเลยทั้งที่ข้าสั่งให้รอดูท่าทีมือสังหารก่อน หากมือสังหารมาตามหาเจ้าแล้วพบเจ้าที่หมู่บ้านรู้หรือไม่จะเป็นเช่นไร"

"........."

หมดคำจะพูดจริง ๆ หากเป็นผู้อื่นพูดคงจะคิดได้ว่าเป็นห่วงนางที่พูดออกมาเช่นนั้น แต่พอมาเป็นเฉินเทียนอี้ตัวร้ายที่ไม่เคยเป็นห่วงใครโดยเฉพาะเฉินหย่งเล่อยิ่งไม่มีทาง ตีความได้เพียงอย่างเดียวเขาโมโหที่นางไม่ทำตามคำสั่งสินะ..

"ในตอนนั้นข้าเพียงกลัวว่าเจ้าจะตาย กลัวว่าหากข้าแวะพักระหว่างทางหรือเฝ้ารออยู่ด้านนอกหมู่บ้านตามที่เจ้าสั่งเจ้าที่โดนพิษจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก"

"........."

"จะต่อว่าข้าอะไรก็พูดมาเถอะ แต่หากย้อนกลับไปอีกครั้งข้าจะทำทุกทางขอเพียงช่วยชีวิตเจ้าได้"

"หย่งเล่อ เจ้านี่มัน...."