บทที่ 9

"หย่งเล่อ เจ้าลองชิมเนื้อกวางนี่ดูสิ"

เฉินหย่งเล่อมองอาหารที่อยู่ตรงหน้านางก่อนจะยกยิ้มออกมา นางและเฉินเทียนอี้ต้องอาศัยอยู่ที่บ้านของอันฉีระหว่างรอหยวนอิงมารับซึ่งได้ส่งข่าวผ่านนกสื่อสารไปแล้วว่าพวกเขาอยู่ที่นี่

"กวางตัวนี้ข้าล่ามาเองกับมือ"

"เนื้ออร่อยมาก ข้าพึ่งเคยกินเป็นครั้งแรกเลย"

เฉินเทียนอี้มองสตรีตรงหน้าที่พูดคุยกับอันฉีด้วยท่าทางสนิทสนม เขากลอกตามองบนเมื่อเห็นนางเอาแต่ชมผู้อื่นก็แค่เนื้อกวางจวนเฉินไม่ได้ยากจนถึงขนาดหาให้เจ้ากินไม่ได้ เหตุใดต้องทำหน้าดีใจถึงเพียงนั้น

"หย่งเล่อรู้หรือไม่ เนื้อกวางหากกินคู่กับสุราจะยิ่งรสชาติดี"

อันฉีส่งจอกสุราให้เฉินหย่งเล่อด้วยรอยยิ้ม นางรับมาดื่มด้วยรอยยิ้มชาติที่แล้วเพราะต้องทำงานเขียนนิยายอย่างหนักไม่มีแม้แต่เวลาจะพักการที่จะออกไปดื่มเลยไม่ต้องพูดถึง ครั้งนี้มีโอกาสข้าก็ควรจะต้องดื่มดำเสียหน่อย

"ดื่มไม่ได้ นางพึ่งฟื้นตัว"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ พลางปรายตาเฉินหย่งเล่อที่กำลังจะดื่มสุรา

"หย่งเล่อเจ้าช่างน่าอิจฉาที่มีสามีห่วงใยเจ้าเช่นนี้"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็แสร้งยิ้มออกมา นางหันไปมองเฉินเทียนอี้ที่มองมาที่นางไม่วางตาเหอะห่วงใยหรือจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร บุรุษเช่นเขาห่วงสิ่งเดียวคืออำนาจจะมาห่วงข้าได้อย่างไร

นางตัดสินใจไม่ฟังคำร้องห้ามของเฉินเทียนอี้ยกจอกสุราขึ้นดื่มทีเดียวหมดจอก ทันทีที่สุราเข้าปากรสชาติแรกที่ได้ชิมคือหวานและอร่อย เฉินหย่งเล่อหันไปมองอันฉีตาเป็นประกาย

"อร่อยใช่หรือไม่"

เฉินหย่งเล่อพยักหน้ารัว ๆ เหมือนน้ำผลไม้เลย อันฉีที่เห็นท่าทางน่าเอ็นดูของนางก็หัวเราะออกมา เขาปรายตามองไปที่เฉินเทียนอี้ที่ทำสีหน้าไม่พอใจ

"พี่ชายจะลองสักหน่อยหรือไม่ สุราข้าหมักเองรับรองรสชาติไม่เหมือนที่ใด"

"ข้าไม่ดื่มสุรา"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ อันฉีที่เห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าเขาและเฉินหย่งเล่อร่วมดื่มสุราอยู่หลายชั่วยามในตอนนี้เป็นเฉินหย่งเล่อที่เมามายแทบไม่มีสติเฉินเทียนอี้นั่งก็มองการกระทำของนางไม่วางตา

"อันฉีเจ้าดีต่อข้าถึงเพียงนี้อีกทั้งยังช่วยรักษาข้า เจ้ากับข้ามาเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันดีหรือไม่"

"รักษาหรือข้าไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ อีกอย่างข้าเพียงแค่ให้เจ้านอนพักและต้มยาบำรุงให้เท่านั้น"

"ถึงอย่างไรข้าก็ได้ยินว่าท่านเรียกท่านหมอมารักษาสามีข้า อย่าถ่อมตัวเลย"

เฉินหย่งเล่อที่ตอนนี้เมาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ นางดึงมือของอันฉีมากุมไว้ก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าเป็นพี่ใหญ่ ข้าเป็นน้องเล็ก ดีหรือไม่"

อันฉีปรายตาไปมองเฉินเทียนอี้อีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาดูไม่พอใจ อันฉีก็แสร้งหัวเราะออกมาก่อนจะดึงมือออกจากนางเขาเทสุราลงจอกก่อนจะส่งให้นาง

"สุรามงคลหรือ"

"........"

"สุรามงคล เพราะวันนี้เป็นวันมงคลที่ข้ามีพี่ใหญ่สินะ ดื่ม ดื่ม"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม นางกำลังจะยกสุราดื่มแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจอกสุราอันล้ำค่าของนางถูกแย่งไปเมื่อเงยหน้าขึ้นพบว่าเป็นเฉินเทียนอี้  

"เทียนอี้เอามาให้ข้า"

"อันฉี ภรรยาข้าเมามากแล้วข้าขอพานางกลับห้อง"

"ไปเถอะ ๆ"

เฉินเทียนอี้วางจอกเหล้าลง เฉินหย่งเล่อในตอนนี้ไม่ได้สนใจสิ่งใดนางเอาแต่กอดกาสุราเหมือนเป็นของรักของหวงของนาง เฉินเทียนอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหัวก่อนจะอุ้มนางกลับห้องทันที อันฉีมองการกระทำของคนทั้งคู่ที่เดินออกไปก็ยกยิ้มขึ้นมา

"พี่ชายห่วงใยนางถึงเพียงนั้น เหตุใดเอาแต่เงียบกัน"

"นอนได้แล้ว เอากาสุรามาให้ข้า"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ มองสตรีที่นั่งกอดกาสุราอยู่บนเตียงราวกับเป็นสมบัติที่นางหวงแหน

"ของข้า ของข้าจริง ๆ นะ"

เฉินหย่งเล่อกอดกาสุราแน่นนางมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน เฉินเทียนอี้ที่เห็นการกระทำของนางก็คิดว่าคงพูดไม่รู้เรื่องเขาเลยยื่นมือออกไปหมายจะแย่งกาสุรามา

"อย่าบีบคอข้าเลยนะ!!!!"

เฉินเทียนอี้ชะงักมือ เขามองเฉินหย่งเล่อที่ตัวสั่นด้วยความกลัวคิ้วทั้งสองของเขาขมวดเข้าหากันก่อนจะถอนหายใจออกมา

"กลัวข้าหรือไง"

เฉินหย่งเล่อเงยหน้ามองเฉินเทียนอี้ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ภาพในวันนั้นที่เขาบีบคอนางจนเกือบตายนางยังคงจำความรู้สึกนั้นได้ดี

"หากกลัวข้าถึงขนาดนั้นเหตุใดไม่ปล่อยให้ข้าตายไปซะ เจ้าวางแผนอะไรอยู่กันแน่"

เฉินเทียนอี้พูดในสิ่งที่เขาอยากถามนางออกมา แม้จะรู้ว่านางรักเขาแต่เฉินหย่งเล่อผู้นี้สิ่งที่รักที่สุดก็คือตัวเองเหตุใดเขาจะไม่รู้ มันเชื่อได้ยากที่นางจะยอมเสียสละชีวิตช่วยเขาโดยไม่หวังอะไรตอบแทน

"ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้าตาย"

".........."

"ความตายมันน่ากลัวมากนะ"

จู่ ๆ เฉินหย่งเล่อก็ร้องไห้ออกมา นางนึกถึงเหตุการณ์ในวันที่เกิดอุบัติเหตุในตอนนั้นนางเจ็บปวดและสิ้นหวังมากปากเอาแต่ร้องขอความช่วยเหลือเวลาล่วงเลยหลายชั่วโมงกว่าจะมีคนพบนาง

แม้นางจะบอกว่าไม่กลัวที่จะตายในอีกสามปีแต่ลึกลึกในใจนางก็ยังกังวลและหวาดกลัวอยากให้ฝันร้ายของนางจบไปได้แล้ว

พรึบ!!

"ทะ....เทียนอี้"

เฉินหย่งเล่อเงยหน้ามองเฉินเทียนอี้ที่ลูบหัวนางเบา ๆ เขาไม่ได้พูดอะไรทำเพียงมองนางด้วยสายตาสับสน พลางคิดในใจว่าที่นางร้องไห้เช่นนี้เพราะห่วงข้าหรือ เช่นนั้นที่ผ่านมาข้าทำกับนางเกินไปหรือไม่...

"อยากดื่มสุราอีกหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อพยักหน้าเบา ๆ เฉินเทียนอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็เดินไปหยิบแก้วสุราส่งให้นาง

"เช่นนั้นก็ดื่มเถอะข้าจะเฝ้าเจ้าเอง"

หลังจากนั้นเฉินหย่งเล่อก็ดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่า นางพูดเรื่องต่าง ๆ ของนางมากมายด้วยรอยยิ้ม เฉินเทียนอี้เองแม้จะไม่เข้าใจก็พยักหน้ารับฟังนาง เฉินหย่งเล่อมองทอดไปนอกหน้าต่างเห็นดวงจันทร์นางก็หันไปมองบุรุษที่นั่งข้าง ๆ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา

"บางทีข้าก็คิด ว่าอยากขอร้องเจ้าให้ทิ้งข้าไว้ที่นี่และบอกทุกคนว่าข้าถูกนักฆ่าสังหารแล้ว"

"เจ้าคิดวางแผนอะไรอีก"

เฉินหย่งเล่อยกยิ้มออกมาก่อนจะคว้าแขนของบุรุษที่นั่งอขู่ข้างกายมากอดไว้  เฉินเทียนอี้เองได้แต่กุมขมับเพราะไม่รู้จะห้ามนางอย่างไร เขาได้ทำทุกวิถีทางแล้วจริง ๆ แต่ก็ยังคงทำเช่นนี้คงเหลือแต่จับนางมัดแล้ว

หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ข้าไม่น่าใจอ่อนให้นางดื่มสุราเลยจริง ๆ

"ข้าแค่เหนื่อยที่จะต้องอยู่ที่นั่น หากข้าอยู่ที่นี่ข้าจะกลายเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่ใช่องค์หญิงหรือฮูหยินเฉิน ข้าอาจจะสร้างครอบครัวแต่งงานกับบุรุษที่รักข้าเฝ้าดูแปลงผักที่ข้าและสามีตั้งใจปลูกขึ้นมา"

"เหอะ แต่งงาน? เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าสามีหรือ"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเต็มไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เฉินหย่งเล่อเงยหน้ามองใบหน้าของเฉินเทียนอี้แม้หน้าเขาจะดูดุจนน่ากลัว แต่ดูเหมือนนางจะไม่เกรงกลัวมือบางจับแก้มของเขาก่อนจะยิ้มออกมา

"แม้จะดูน่ากลัว แต่ข้ากับชอบใบหน้าของเจ้ายิ่งนักช่างน่าเสียดายจริง ๆ ที่ไม่ใช่ของข้า"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมา เพราะที่พูดมาล้วนเป็นความจริงในนิยายนางตั้งใจบรรยายใบหน้าของตัวร้ายในแบบที่นางชื่นชอบไม่แปลกที่นางจะพอใจใบหน้าของคนตรงหน้า เฉินหย่งเล่อปล่อยมือจากเทียนอี้ก่อนจะยกสุราดื่ม

"จะไม่ใช่ของเจ้าได้อย่างไร ข้าคือสามีเจ้า"

"สิ่งที่เจ้ารักมีเพียงอำนาจ บุรุษที่ไม่รักข้าจะเป็นของข้าได้อย่างไร"

"............"

"สำหรับเจ้าข้ารู้ตัวดีว่าข้าเป็นเพียงเบี้ยบนกระดานหมากเท่านั้น"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบนางดื่มสุราปรายตามองไปที่ดวงจันทร์ด้วยสายตาว่างเปล่า ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้งเฉินเทียนอี้ขมวดคิ้วมองสตรีที่ดื่มสุราด้วยท่าทางเมามาย แววตาของนางนั่นเต็มไปด้วยความเศร้า

"อำนาจในมือของเจ้ามันมีมากมายเกินไป จนทำให้พวกเขาหวาดกลัวในตัวเจ้า"

"ก็เลยส่งเจ้ามาเพื่อสืบข้อมูลในจวนข้าเพื่อหาจุดอ่อนควบคุมข้าสินะ"

"ผิดแล้ว พวกเขาส่งข้ามาเพื่อสังหารเจ้าต่างหาก"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยแววตาเศร้ามองดวงจันทร์ที่อยู่ด้านบนพลางนึกถึงเรื่องราวในนิยายเฉินหย่งเล่อเองก็ไม่มีทางเลือกเช่นเดียวกันนางเองก็แค่อยากมีชีวิตรอด หากเลือกได้นางก็คงอยากเป็นเพียงสตรีธรรมดาเท่านั้น 

"ในเมื่อพวกเขาส่งเจ้ามาสังหารข้า เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าไว้ทำไม"

"ข้าเปลี่ยนไปแล้ว สิ่งเดียวที่ข้าตั้งใจทำจนกว่าจะตายคือปกป้องชีวิตของเจ้า"

"........"

สุราจอกสุดท้ายถูกยกดื่มจนหมดก่อนที่เฉินหย่งเล่อจะฟุบหลับลงไปกับโต๊ะ เฉินเทียนอี้มองสตรีที่หลับไม่ได้สติอยู่ตรงหน้าความคิดต่าง ๆ มีมากมายในหัวของเขา

ปกป้องหรือ...

"บนโลกใบนี้ผู้เดียวที่คิดว่าต้องปกป้องชีวิตข้า คงมีเพียงคนโง่เขลาเช่นเจ้าหย่งเล่อ"