เข้าสู่ระบบแชร์
32
วันที่เผยแพร่:
2026-08-13 13:54:09“มะรืนพี่กลับมานะ หวังว่าจะเจอแม่ครัวคนสวยทำกับข้าวรอพี่ที่ห้องนะครับ”
เสน่ห์จันทร์ย่นจมูกน้อยๆ พลางเอ่ยเสียงหวาน
“ไม่แน่ใจค่ะ ว่าจะไปรอพี่ปริ้นซ์ที่ห้องไหม พี่ปริ้นซ์จะกลับก็ค่อยมาหาหนูที่นี่ก็ได้ หนูคิดถึงน้องไปอยู่กับพี่ปริ้นซ์ตั้งสองวันแล้ว”
“เฮ้อ...”
ทำหน้างอใส่น้อง ปากอดบ่นเบาๆ ไม่ได้
“รักแต่น้องไม่รักพี่บ้างเลย”
“จ้อย ยัยจ้อย มาแล้วเหรอ”
เสียงทักดังขึ้นด้านหลังเสน่ห์จันทร์ เธอหันขวับไปทันที นิสานั่นเอง หญิงสาวลงมาจ่ายตลาดกับทองทัตน้องชายของเสน่ห์จันทร์ ทั้งสองหอบข้าวของเต็มมือ
“ยัยเจี๊ยบ ไปซื้ออะไรกันมา”
“เย็นนี้จะทำสุกี้น่ะ พี่ปริ้นซ์ขึ้นไปกินด้วยกันไหมคะ?”
เธอชวนคนที่อยู่ในรถ ปภพโบกมือให้เพื่อนสนิทของเสน่ห์จันทร์ก่อนจะสั่นหน้า
“วันนี้พี่ต้องไปนอนที่บ้านน่ะครับ ไว้โอกาสหน้า ฝากดูแลจ้อยให้พี่ด้วยนะ อย่าพากันไปซนที่ไหนล่ะ”
“ค่ะ...รับทราบดูแลให้อย่างดีค่ะเจ้านาย”
เธอตะเบ๊ะให้กับชายหนุ่ม เสน่ห์จันทร์อดค้อนเพื่อนไม่ได้ นิสานั้นเป็นลูกจ้างของปภพไปแล้ว รักษาตำแหน่งดูแลน้องๆ ให้กับเสน่ห์จันทร์ และเชียร์อัปเขาไปด้วยในตัว ไอ้ตำแหน่งหลังนั้น นิสาจัดให้เอง เพราะอยากให้เพื่อนกับปภพลงเอยกันเสียที
จะว่าตอนนี้ลงเอยกันไหม? ขนาดไปนอนค้างด้วยกัน เขามาดูแลน้องสาวน้องชายของเสน่ห์จันทร์ ให้อาชีพเพื่อนของเธอ ลงทุนให้ทำ เสน่ห์จันทร์ตอนนี้ไม่ลำบากเรื่องการเงินอีกแล้ว เพราะมีส่วนแบ่งมาจากโรงงานของลภัสที่หุ้นกันให้มาทุกเดือน เห็นเงินหลักแสน...น้องๆ ได้เรียนมีอนาคต ยัยจ้อยก็ดูเหมือนจะไม่อยากเอาตัวไปใกล้เขา และไม่เคยพูดว่าพี่ปริ้นซ์เป็นสามี ไม่เคยอยากอวดสถานะเพื่อนของเธอนี่ก็แปลก...
เธอก็ลุ้นแหละ อยากให้เพื่อนมีอนาคตอันมั่นคงกับผู้ชายดีๆ
“มะรืนวันเกิดเจ้าดาวกับเจ้าเดือน ฉันอยากทำเค้กเซอร์ไพรส์ให้น้อง น้องไม่เคยได้รับการจัดงานวันเกิด แต่ปีนี้จะเป็นปีแรกที่ฉันจะทำให้ และจะทำให้ครบทุกคนด้วย”
ขณะที่พูดปรึกษากับเพื่อนไป รอยยิ้มก็ปรากฏอยู่ที่ริมฝีปากของเสน่ห์จันทร์ไปด้วย
ถ้ายายยังอยู่ก็ต้องมีความสุขไปกับเธอแน่ๆ ยายจ๋า...หนูทำได้ หนูมีงาน มีเงิน มีอนาคตให้น้องๆ แล้วนะ
“ผ่านมาครึ่งปีนี้ชีวิตแกเปลี่ยนไปเลยนะ ยัยจ้อย เปลี่ยนไปตั้งแต่มีพี่ปริ้นซ์เข้ามา เขาเหมือนเจ้าชายเลยนะ”
“แหม...”
เธอหันไปมองหน้าเพื่อน สองสาวนอนห้องเดียวกัน มีเจ้าจิ๋วนอนด้วย ตอนนี้น้องเล็กสุดของบ้านหลับในเตียงคอกของแก ที่คอนโดเป็นเพนท์เฮ้าส์หรูหราไม่แพ้ที่เขาอยู่ ห้องนี้มีสามห้องนอน ดาราทอง ดาวล้อมเดือน เรไรนอนด้วยกันห้องหนึ่ง ทองทัต ทองเอกและทองนพคุณนอนห้องหนึ่ง ไม่ได้เบียดเสียดกันเหมือนเดิม บางวันแปดพี่น้องก็รำลึกความหลังครั้งเคยอยู่มา ก็มานอนเบียดกันตรงห้องโถง เอาหมอนมาวางเรียงกัน นอนดูทีวีด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน เหมือนตอนที่เคยอยู่บ้านเดิม
“พูดผิดตรงไหนยะ พี่เขาเหมือนเจ้าชายจริงๆ มาปลุกแกจากความยากจน ชีวิตปากกัดตีนถีบที่มีภาระน้องเจ็ดคนน่ะ”
“ก็จริงนั่นแหละ แต่ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงนะเจี๊ยบ ฉัน...ไม่เหมาะกับพี่ปริ้นซ์หรอก”
“อะไรไม่เหมาะ ถามจริงจ้อยแกกลัวอะไร แกกับพี่ปริ้นซ์น่ะ เป็นผัวเมียกันแล้วไหม?”
“หุ้นส่วนไม่ใช่ผัวเมียเสียหน่อย”
พูดไปแล้วก็รู้สึกโหวงในใจ หุ้นส่วน เอาตัวเองไว้แค่นี้พอแล้วยัยจ้อย
“หุ้นส่วน หุ้นส่วนอะไรก่อนยัยจ้อย หุ้นส่วนเขาไม่เข้าๆ ออกๆ กันนะยะ”
“อื้อ ยัยลามก”
“แหม...พูดความจริงทำมาเขิน เอาจริงๆ เอาความจริง แกติดอะไรกับพี่เขา ถึงได้ชอบทำหนีเขาแบบนี้ เป็นฉันไม่ได้ ผัวทั้งหล่อ รวย หอมขนาดนั้น นี่ค่ะจะขี่หลังเป็นผีจูออน สิงตามไปทุกที่ค่ะ”
“บ้า”
คิดภาพตัวเองเกาะคอเขาแบบนั้น ก็หัวเราะขำออกมาได้ นิสาถอนใจ มองเพื่อนรักที่พอซาหัวเราะก็หน้าหมองอีกแล้ว
“ยังไงไหนเล่า? เล่ามาสิคะ พี่ปริ้นซ์เขาโสดเขาไม่ได้เหมือนเฮีย...ทำไมแกถึงจะถอยละจ้อย”
“เขากับฉันไม่เหมาะกันสักนิดนะเจี๊ยบ”
“อะไรคือคำว่าเหมาะไม่เหมาะ”
นิสากอดอก มองเพื่อนที่นั่งหน้าหมองด้วยสายตาจริงจัง ถึงจะอายุแค่นี้แต่เธอก็ผ่านอะไรมามากมาย ประสบการณ์ชีวิตมีเพียบ บางอย่างรู้มากกว่าคนอายุมากกว่าเธอเสียอีก
“เขา...เป็นคนอีกสังคมหนึ่งนะยัยเจี๊ยบ เราเป็นคนอีกสังคมหนึ่ง นามสกุลเขาน่ะ ฉันไม่มีสิทธิ์ได้ใช้หรอก”
“ตลก แกอะตลก ดูหนังละครมากหรือไง นั่นผัวแกค่ะ ผัวคือผัว มาหุ้นส่งหุ้นส่วนอะไร แล้วอะไรคือความเหมาะสม พี่เขาโสด แกไม่ผิดศีล พอแล้วยัยจ้อย ถ้าเกิดว่าแกมองว่าพี่เขาอยู่สังคมหนึ่งแกอีกสังคมหนึ่ง ตอนนี้เราก็อยู่สังคมเดียวกับพี่เขา อะ ไม่ถึงกับเท่าเขาหรอก ใกล้ๆ แล้วล่ะ แกทำงานมีเงิน มีอาชีพ เป็นหุ้นส่วนโรงงานอีกต่างหาก อนาคตเห็นอยู่ว่ามันจะต้องสวยงามแน่ล่ะ เพราะมีคนช่วยแก มีน้องๆ ที่พร้อมจะเดินตามพี่สาว พร้อมจะเป็นแขนเป็นขาให้แก อย่ามาเจียมตัวไม่เข้าที ทำเป็นน้อยใจไม่เข้าท่า ยัยจ้อย ต้องแบบดิฉันค่ะ ที่ควรจะคิดมากคิดหนัก ฉันไม่เห็นจะคิดมากเลย นี่...เฮียมาขอเลิกส่งเสีย ฉันยังไม่คิดมากเลย”
“เอ๊ะ? อะไรนะ”
เธอตกข่าวอะไรไป เพื่อนเธอกับเฮียนี่นะ
“เอ่อ เอาเป็นว่าฉันละมั้ง ที่ขอระยะห่างก่อน ฉันบอกว่ามีงานแล้วก็เลยไม่อยากไปหาเฮียอีกแล้ว บ้านก็คืนให้ รถก็คืนให้ แต่...สมบัติอื่นขอไว้เลย เฮียก็ใจดีนะบอกว่ายกให้ทั้งหมด เดี๋ยวโอนลอยมาให้ ฉันเห็นว่าพี่ปริ้นซ์จ้างฉัน ฉันมีงานทำ แล้วก็มีที่อยู่ได้อยู่กับแก กับน้องๆ แก มันสนุกดีเพลินดี กว่าไปทำงานกับเจ๊เปรี้ยว มีความสุขกว่าอยู่กับเฮียเลยขอคุยกับเฮียว่าเราห่างกันสักพักอะ ปรากฏว่าเฮียขอเลิกเลย เลิกก็เลิก ผัวหาใหม่ได้”
“เจี๊ยบ เอ่อ แกเสียใจไหม? อยู่กับเขามาหลายปี”
“แหม...นิดหนึ่ง แต่ดูแล้วยิ่งนานจะยิ่งเสียใจกว่า ฉันทำใจได้ตั้งแต่ที่แกพูดเตือนสติ ตอนที่ฉันคิดจะมีลูกล่ะยัยจ้อย มาทำงานทางสุจริตที่สามีของเพื่อนประทานให้ดีกว่า สบายใจ สบายตัว”
“ฉันกับพี่ปริ้นซ์ไม่ได้เป็น...”
“เป็นค่ะ เป็นสามีภรรยา เป็นแน่นอนไม่ได้เป็นหุ้นส่วน นี่จ้อย มาจับเข่าคุยกันดีๆ แกอะรู้สึกยังไงกับพี่เขา”
“...”
หน้าแดงเลยล่ะ ใจก็เต้นแรง ทั้งสุขและเศร้าปนกันเมื่อนึกถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา สุขเพราะมีเขา แต่เศร้าเพราะมีเขา...เฮ้อ...
“รักเขา?”
“ก็...”
“รักเขาแหละยัยจ้อย รักก็รักไป แกกลัวอะไร”
“ฉันกลัวเสียใจ กลัว...ไม่อยากรักเขา แต่ก็รักไปแล้ว”
น้ำตาคลอเมื่อยอมรับความจริงในที่สุด นิสาดึงเพื่อนเข้ามากอด เธอเข้าใจเพราะผ่านอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ของแบบนี้มันเรื่องความรู้สึก มันห้ามได้ที่ไหนกัน
“รักเขาไปแล้ว ทำไมแกไม่รักษาเขาไว้กับแกละ ยัยจ้อย ผลักไสเขาทำไม พี่เขาก็รักแกมากไม่อย่างนั้นไม่ทำอะไรให้แกเยอะแยะขนาดนี้หรอก ยัยจ้อย แกมีน้องรุงรังตั้งเจ็ดคนนะ มีแกเท่ากับมีภาระคูณไปเจ็ดเท่า พี่เขายังกล้าเข้ามาในชีวิตแกเลย ไม่รักษาพี่เขาไว้ แกจะหาใครได้อีกล่ะ ที่จะซัปพอร์ตแกได้ขนาดนี้”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ รักก็ต้องรักษา เชื่อเพื่อน ระหว่างแกกับพี่ปริ้นซ์ไม่มีเรื่องต้องห้ามอะไรสักอย่าง แกเป็นคนดี เป็นคนเก่ง หยิบจับอะไรก็เอามาต่อยอดได้ มีมรดกทางปัญญาวิชาทำขนมทำอาหารจากยายของแก มูลค่ามันมหาศาลจะยัยจ้อยอย่าไปมองตัวเองว่าไม่มีราคาสิ แกมีค่า มีมูลค่ามากนะ ไม่อย่างนั้นเขาจะกล้าลงทุนทำโรงงานให้แกเหรอ พี่ปริ้นซ์ก็ต้องเห็นข้อนี้ของแกเขาเป็นนักธุรกิจนะ เขาไม่ลงทุนหรอกถ้าเห็นว่ามันจะเสียหายน่ะ”
“แล้วฉันควรทำยังไงนะ เจี๊ยบ”
“รักก็บอกพี่เขาว่ารัก กล้าๆ หน่อยที่จะรัก อย่าถอยนะจ้อย ของๆ เราก็คือของๆ เรา พี่ปริ้นซ์น่ะเป็นของแกค่ะ เพื่อน”
เสน่ห์จันทร์อมยิ้ม คำพูดของนิสาทำให้เธอมีพลังขึ้นมาอย่างประหลาด นั่นสิ...เขาเป็นของเธอ เหลืออย่างเดียวคือเธอต้องกล้าที่จะรัก
แบบนี้จ้อยจะรักพี่หมดตัวหมดใจแล้วนะคะ จะพยายามทำให้ตัวเองคู่ควรกับพี่ และจะไม่กลัวกับทุกอุปสรรคที่จะเข้ามา
เธอตกลงแล้วว่าเธอจะไม่ถอยจากเขาอีกแล้ว
คืนนั้นสองสาวนอนคุยกัน ปรึกษากัน เกี่ยวกับงานวันเกิดของน้องแฝด นิสาบอกให้เธอบอกกับปภพด้วย ต้องบอก เพราะเขาคือสามี น้องของเธอก็เหมือนน้องของเขาด้วย เสน่ห์จันทร์ถึงได้ส่งไลน์ไปบอกกับเขา เขาโทรกลับมาเลยในทันที
“ดาวกับเดือนเกิดวันมะรืนนี้หรือครับ วันเสาร์พอดีเลย พาเด็กๆ ไปฉลองที่สวนสนุกไหม? น้องๆ น่าจะชอบ”
“ก็ดีค่ะ หนูว่าจะทำเค้กเซอร์ไพรส์น้อง พรุ่งนี้จะไปขอให้พี่พัดสอนทำค่ะ”
“พี่อาจจะไปไม่ทันงานวันเกิดเด็กๆ แต่จะส่งรถไปรับเด็กๆ ให้เลขาพาไปนะครับ”
“เสียดายจังเลยค่ะ น้องน่าจะอยากให้พี่ปริ้นซ์ฉลองกับเราด้วย นี่เป็นงานวันเกิดแรกที่หนูจัดให้กับครอบครัว ปรกติเราไม่เคยจัดงานค่ะ”
“ปีนี้พลาด ปีหน้ายังมีโอกาสให้พี่แน่ละ เพราะพี่จะอยู่กับครอบครัวจ้อยไปตลอด”
“ตลอดไปหรือคะ?”
“ก็ตลอดไปสิคะ”
คนแอบฟังอมยิ้มสะกิดเพื่อนยิกๆ ให้เพื่อนพูดหวานๆ ให้สามีใจฟู
“หนูไปนอนก่อนนะคะ ง่วงมากแล้ว พี่ปริ้นซ์ก็เข้านอนได้แล้วค่ะ นอนดึกไม่ดีนะคะ”
“น่าจะนอนดึกค่ะ เพราะนอนไม่หลับง่ายแน่ ไม่ได้กอดจ้อย”
เขาหยอดทิ้งท้าย นิสาฟังแล้วเอาหน้าซุกหมอนกรี๊ดแบบไม่มีเสียงเพราะเขินแทนเพื่อน
“ฝันดีค่ะ กลับมาหนูจะให้กอด”
“จ...”
ไม่ทันฟังหรอกว่าเขาพูดอะไรเธอวางสาย แล้วกดปิดโทรศัพท์เอาดื้อๆ เขินนั่นแหละเลยทำอะไรแบบนั้น
นิสามองเพื่อนแล้วกลอกตา เสน่ห์จันทร์ค้อนใส่
“ทำหน้าแบบนั้นทำไม”
“ฉันเป็นพี่ปริ้นซ์คงงงแย่...พูดหวานอ่อยผัวเสร็จแล้ววางสายซะ เอ๊อแกนี่”
“มันเขิน ไม่ชิน สวดมนต์นอนดีกว่า”
ว่าแล้วก็พนมมือตั้งท่าสวดมนต์จริงจัง นิสาส่ายหน้าน้อยๆ
ยัยจ้อยนะยัยจ้อย ชักจะสงสารพี่ปริ้นซ์มีเมียสายซึน...แบบนี้ เหนื่อยหน่อยนะพี่ปริ้นซ์ขา...
บทล่าสุด
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ บทส่งท้าย
เสน่ห์จันทร์เรียนไม่จบจนได้เพราะเธอท้องตอนเรียนปี 2 เลยต้องดร็อปเรียนไว้ก่อ สามีของเธอบางทีก็ขี้หึงเกินไป ไม่ชอบหนุ่มๆ ที่มาวนเวียนใกล้จ้อยของเขา ไม่ต้องเรียนจบก็ได้เพราะประสบการณ์ชีวิตน้องเยอะแล้ว เขานี่แหละจะเป็นครูในชีวิตจริงให้เธอคุณปณิตาไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะอยากให้สะใภ้เรียนต่อยอด ปภพบอกว่างั้นเขาจะเรียนด้วยพร้อมกับเธอ เอากับพ่อสิ หวงเมียเบอร์หนึ่งเลยพ่อคนนี้ และพอเสน่ห์จันทร์คลอดงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นตามที่ได้สัญญากับเธอไว้ ว่าจะจัดงานให้เขาก็ทำให้เธอจริงๆ ในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง การเปิดตัวของเจ้าสาวของปภพ ลูกสะใภ้คนแรกของคุณปณิตากับสังคม ไม่มีใครดูแคลน มีแต่คนชื่นชมเมื่อรู้ประวัติความเป็นมาของเธอและครอบครัว ส่วนมากทึ่งในความเป็นคนเก่ง มีความรับผิดชอบ และความรักในครอบครัวของเสน่ห์จันทร์เสน่ห์จันทร์ได้ลูกสาวน่ารักน่าฟัด คือ เด็กหญิงจรัสจันทร์ หรือ ณจันทร์ อีกสี่ปีต่อมาก็คลอดเด็กหญิงจรัสดารินทร์ หรือ ณดาว เธอกับปภพแยกบ้านไปอยู่อีกหลังหนึ่งอยู่ในบริเวณรั้วเดียวกับบ้านใหญ่ ส่วนปพลนั้นก็กลับไปคืนดีกับทยิดาที่มีลูกสาวคือ นะนาย ที่ซ่อนแอบไว้ ความจริงปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำลายเ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 37
บ้านเจนธรรมดีถูกสร้างใหม่จนเรียบร้อย ครอบครัวของเสน่ห์จันทร์ทั้งแปดคนและนิสา กลับไปยังบ้านหลังเดิมอีกครั้ง และอย่างที่ปภพสัญญาทุกคนจะได้ห้องส่วนตัว...ต้องเรียกว่าตึกมากกว่าบ้าน เพราะมีความสูงถึงห้าชั้นและมีชั้นดาดฟ้า ใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เด็กๆ ดีใจมากๆ กับบ้านหลังใหม่ นิสาเองตอนนี้มาอยู่กับเพื่อนเกือบจะถาวรแล้วเพราะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลย ก็มีห้องของตัวเองด้วยที่บ้านหลังนี้ห้องของเสน่ห์จันทร์ มีข้าวของของปภพไปอยู่ในนั้นด้วย อย่างเป็นเจ้าของห้องอีกคน เหมือนกับที่คอนโดของเขา และ...ห้องของเขาที่บ้านด้วยเขาพาเสน่ห์จันทร์ไปนอนค้างที่บ้านมารดาทุกศุกร์-เสาร์ก่อน รอให้น้องเรียนมหาวิทยาลัยค่อยขยับเป็นมานอนทุกวันให้กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ และมารดาให้พื้นที่ว่างที่ตอนนี้ใช้เป็นพื้นที่สวน ให้เขาปลูกบ้านเพื่อจะเป็นเรือนหอในอนาคต คุณ ปณิตาตอนแรกก็วางท่ากับว่าที่สะใภ้สาวน้อย หลังๆ มาท่านก็แพ้กับความน่ารักของเสน่ห์จันทร์ แพ้เสน่ห์ปลายจวักของเธอด้วย ถ้าวันไหนอยู่นอนค้างที่บ้านวัชระโชติ วันนั้นเธอก็จะรับหน้าที่แม่ครัวทำอาหารขึ้นโต๊ะเอง ปพลเองก็ชอบฝีมือของเสน่ห์จันทร์มากเช่นกัน และนึ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 36
“ตาปริ้นซ์กับเด็กนั่น แกคบกับเขามากี่เดือนแล้ว” มารดาถามขึ้น ท่านสั่งให้เขามานั่งคุยในห้องนอน เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว ปพลขยิบตาให้กับพี่ชายเมื่อเขาเดินตามท่านขึ้นมายังชั้นสอง พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วบอกใบ้ว่าสู้ตายนะครับพี่“ห้าหกเดือนแล้วครับ”“แม่คงไม่ต้องถามล่ะมั้งว่า...เรากับเขาถึงขั้นไหนกันแล้ว”ท่านทำสีหน้ารู้ทัน ขณะที่ชายหนุ่มกระแอม ท่านถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอ่ยลอยๆ“ดีนะไม่สิบเจ็ด ถ้าสิบเจ็ดนี่แกติดคุกแน่ตาปริ้นซ์ เจอกันที่ตลาดของแม่หรือยังไงกัน”“ก็อะไรแบบนั้นครับ”เล่าไม่ได้หรอกว่าเจอน้องที่ไหน ขืนเล่าคงเรื่องใหญ่ เขานี่แหละจะโดนบ่นว่า ส่วนน้อง...ท่านคงจะมองว่าเด็กคนนี้มันแสบและเอาตัวรอดเก่งมาก ถ้าเขาไม่กลับไปซ้อนแผนก็คงจะไม่ได้น้องแน่นอนละ เขาพึ่งรู้จากนิสาว่า การที่เสน่ห์จันทร์กลับไปรับงานตกหลุมเขาได้ เพราะน้องชายประสบอุบัติเหตุเลยต้องใช้เงินด่วนเขาจะต้องขอบคุณทั้งทองเอกและทองนพคุณมากๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง จนเสน่ห์จันทร์ยอมรับงานอีกหน“เป็นคนที่เก่งนะ เก่งมากด้วย” ท่านพึมพำ จะว่าเกลียดก็ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะเด็กมันไม่น่ารังเกียจอะไร น่าทึ่งด้วยซ้ำไป ตัวแค่นั้นดูแลน้อ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 35
คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียวปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขาไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”“สิบเก้าค่ะ”โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ“ตาปริ้นซ์” ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 34
ปภพโผล่ไปที่ห้องของครอบครัวเจนธรรมดีในเวลาเกือบสามทุ่มของอีกวันต่อมา เขามีตุ๊กตากระต่ายสีขาวสองตัวขนาดใหญ่ผูกโบเป็นของขวัญผูกโบให้น้องแฝด ดาวล้อมเดือนกับดาราทองดีใจมาก กับของขวัญของ พี่ปริ้นซ์ เด็กๆ ไหว้ขอบคุณเขา ดีใจกับวันเกิดครบอายุ 11 ปีมาก เพราะปีนี้ได้ทั้งจัดวันเกิด ไปเที่ยวสวนสนุก และเป็นวันที่ได้ของขวัญมากที่สุดตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นตั้งแต่ที่มีปภพก้าวเข้ามาในบ้าน ทุกคนไม่ต้องเครียด กินอิ่มนอนหลับ มีเวลาคิดเรื่องเรียน ไม่ต้องเห็นพี่จ้อยแอบซึม ถ้าพี่จ้อยคือเสาหลัก เปรียบเป็นบ้านหลังหนึ่ง พวกเธอน้องๆ ก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง บางคนเป็นประตู บางคนเป็นหน้าต่าง พื้นบ้าน เสริมให้บ้านหลังนี้แข็งแรงไม่ล้มครืน วันนี้เป็นวันที่เห็นพี่น้องหัวเราะเสียงดัง มีความสุขกับเครื่องเล่น ไปกันครบหน้าทั้งแปดคน เจ้าจิ๋วที่กำลังซนเริ่มหัดเดินก็ไปกับเขาด้วย เสร็จแล้วพากันไปดูบ้านหลังเดิมแวะซื้อของฝากให้ ยายสมพร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่บ้านเดิมกันพักนี้ พี่จ้อยบอกว่าจะสร้างใหม่ เห็นเขากำลังก่อสร้างเริ่มขึ้นโครงร่างแล้ว ครอบครัวจับมือกันและมองบ้านที่เริ่มก่อสร้างอีกหนด้วยสายตาปลาบปลื้
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 33
“พักนี้อยู่บ้านได้แหะ”ปภพเอ่ยหยอกน้องชาย ปพลยิ้มน้อยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้ารับประทานอาหารตรงหน้า ถ้าเขาไม่มีเรื่องในใจ คงจะสังเกตว่าพักนี้น้องชายดูซึมๆ แปลกไปไม่เหมือนเดิม อาหารเย็นวันนี้เขารับประทานมาแล้วกับวรวงศ์แวะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศมาก่อนเข้าบ้าน“น้องอยู่บ้านได้ แต่แกออกบ้านบ่อยนะตาปริ้นซ์” มารดาเอ่ยมาเสียงนิ่ง มองจ้องลูกคนโตเขม็ง คนเล็กก็อย่าง คนโตก็อย่างไม่ได้ดั่งใจสักคน คนเล็กมีเรื่องให้นางต้องเคลียร์ไปสิบล้าน แถมนึกโมโห อีกอย่างแอบรู้สึกบาป ถ้าเกิดว่าเด็กนั่นมีหลานนางจริงๆ แล้วต้องไปทำแท้ง ต่อให้เรื่องไม่จริงก็รู้สึกไม่ดี คุณปณิตาหนีไปบวชมาเจ็ดวันถึงจิตใจสงบลง นางไม่คุยกับปพลเลย ลูกชายนั้นกลับบ้านทุกวัน พยายามคุยกับท่าน และไม่ไปค้างที่คอนโดอีก ส่วนแม่ทยิดานั่นก็ออกไปแบบทิ้งงาน ก็วุ่นวายกันอยู่บ้าง เพราะงานเอกสารต้องกลับมาต่อ มาเคลียร์กัน ต้องหาคนมาช่วย ตอนนี้ก็มีความวุ่นวายนิดหน่อยในออฟฟิศ เลขาของท่านเลยต้องไปช่วยเคลียร์งานฝั่งของปพลด้วย ให้ยืมไปใช้นั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีเลขา ให้หาคนให้อยู่แน่นอนว่าหนนี้ท่านจะคัดเลือกด้วยตัวเอง ไม่ไว้ใจปพลอีกแล้ว“ก็งานมันยุ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.5K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat183.9K viewsรอยร้าวรัก
Sitha75.8K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด180.8K viewsเซอร์วิส รัก Service Love
เหนือ กว่าความคาดหมาย48 viewsผู้หญิงอีกคนของเขา... คือแฟนของฉัน
Selenex142 viewsท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา256 viewsสัญญาระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ้านายของฉัน
Marghie60 views
