ตอนที่ 3/2

“หื๊อ ไม่ต้องไปขอบคุณมันหรอก มันไม่รู้” เขาปัดมือไปมาจนป้าหลานเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน

“อ้าววววว”

“แบบนี้เขาจะไม่ว่าเอาเหรอคะ ตำแหน่งเขาก็สูงพอสมควร” พัชสิกาอยากให้แน่ใจ ทำอะไรไม่บอกเจ้าตัวแบบนี้คนที่ซวยจะเป็นเธอหรือเปล่า

“ไม่หรอก มันกำลังจะหาเลขาคนใหม่อยู่พอดี ลุงก็เลยมาทาบทามหนูไว้ก่อน” ทิพวรรณหันมาส่งยิ้มดีใจให้หลานสาวพร้อมเขย่าแขนเป็นการคะยั้นคะยอ

“เอาน่า อย่าคิดมากเลย ลุงเป็นประธานบริษัทมันไม่กล้าขัดใจลุงหรอก ลุงน่ะต้องการให้เราไปช่วยงานมันหน่อย งานมันยุ่งมากเลยช่วงนี้” กฤษพูดด้วยความมุ่งมั่นและให้เห็นว่าต้องการตัวพัชสิกาจริงๆ

“ไปเถอะลูก บริษัทดีๆแบบนี้หายากนะ จะได้มีเงินมาช่วยป้าอย่างที่ตั้งใจไว้ไง” ทิพวรรณผู้ไม่มีทั้งสามีและลูก รักและเอ็นดูพัชสิกาเหมือนลูกสาวมาตลอด วันนี้ที่กฤษมาทาบทามให้ไปทำงานในตำแหน่งดีๆก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่ควรคว้าเอาไว้

“ขอบคุณคุณลุงอีกครั้งนะคะ พัชจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดค่ะ”

********************************************

หลังจากผ่านวันรับปริญญามาได้หนึ่งวันกฤษก็ได้ส่งอีเมลมานัดวันเริ่มงานในทันที ซึ่งระยะเวลาก็ไม่ได้นานมากถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่จะได้มีเงินไปช่วยดูแลผู้เป็นป้าเร็วๆ

พัชสิกาเดินทางมาจนถึงบริษัทเบื้องหน้าจะเป็นตึกสูงหลายสิบชั้น หรูหรา หมาเห่ามาก หญิงสาวแหงนขึ้นมองได้สักพักก็ตัดสินใจรีบเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้องท่านรองฯ ตามที่กฤษได้บอกไว้ทันที

เมื่อเดินออกมาจากลิฟต์แล้ว พัชสิกาก็กวาดสายตามองหาชื่อห้องตามกฤษได้แจ้งไว้

‘ห้าศูนย์หก ท่านรองฯ คิมหันต์ บริพัฒน์สาธร’

เมื่อเจอห้องตามที่ต้องการเธอก็รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย เมื่อทุกอย่างโอเคแล้วเธอก็ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอกทำให้คิมหันต์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้ม ก่อนหน้านั้นพ่อได้แจ้งไว้แล้วว่าจะมีเลขาสาว รุ่นใหม่ ไฟแรงมาเริ่มงานเป็นวันแรก เขาจึงไม่รอช้าที่จะอนุญาตให้เข้ามาข้างในได้

“เข้ามาได้” จากนั้นก็ก้มลงจัดการกับเอกสารต่อ

“สวัสดีค่ะ” พัชสิกายกมือไหว้ทั้งๆที่ยังไม่เห็นหน้าเขาจริงๆจังๆ แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมามองเท่านั้นแหละ

‘ฉิบหาย!’

ผู้หญิงที่เคยมีเรื่องกับเขาในวันนั้นเขาไม่เคยลืมแถมยังจำได้ขึ้นใจมาจนถึงทุกวันนี้ ชายหนุ่มเลื่อนสายตาตั้งแต่เท้าขึ้นมาจนถึงศีรษะ ใบหน้าบึ้งตึงราวกับจะขย่ำเธอให้แหลกคามือให้ได้

 “ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่” คิมหันต์ลุกขึ้นยืนแสยะยิ้มมองเธอ พัชสิการับรู้ว่าเขาก็คงเจ็บแค้นต่อคำพูดของเธอในวันนั้น แต่ถึงอย่างไรเธอก็อยากจะให้ต่างฝ่ายต่างแยกแยะเรื่องงานก่อน

ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นเขาเธอก็คงไม่มาตั้งแต่แรกหรอก

“ฉันก็ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่เหมือนกัน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากวันนั้นจนคิมหันต์นึกหมั่นไส้

“ไม่เห็นเก่งเหมือนวันนั้นเลยนะ”

“ฉันไม่ได้เก่งค่ะ แค่ไม่ยอมคน” เธอพูดและมองหน้าเขานิ่งๆ ภาวนาขอให้เขา ‘ไล่เธอกลับไปเอง’ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้จงใจหักหน้ากฤษกลางคัน

“นั่นไง มาเป็นเลขาฉันไม่ทันไรก็พูดจากวน...ฉันแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อฉันไปหาผู้หญิงอย่างเธอมาจากทวีปไหนถึงได้ปากร้ายแบบนี้” คิมหันต์ต่อว่าพัชสิกาโดยไม่ดูตัวเองเลย ทั้งๆที่ตัวเองก็ปากร้ายไม่ต่างจากหมาบ้าเลย

“สรุปจะให้ฉันเริ่มงานได้ยังคะ” เธอตัดเข้าเรื่องงานเพราะเริ่มรำคาญผู้ชายอย่างเขา แต่ถ้าเขาไม่โอเคก็ไล่เธอไปสิ พร้อมไปได้เสมอนั่นแหละ

“กลับไปเถอะ คนอย่างเธอไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้” แค่คำพูดที่ใช้กับเขาก็ไม่ผ่านแล้วอย่าหวังว่าจะได้มาทำงานที่บริษัทนี้ พัชสิกาถอนหายใจพร้อมหมุนตัวกลับไปอย่างว่าง่ายแต่ดันมีกฤษเดินเข้ามาขวางไว้สะก่อน

“รู้จักกันแล้วใช่ไหม” ประธานใหญ่ชี้นิ้วไปที่คิมหันต์สลับกับชี้มาทางเธอ ใบหน้าระรื่นอย่างกับเจอข่าวดี

“ไม่ผ่าน!”

“อ้าว” จากใบหน้าระรื่นพลันหุบยิ้มแทบไม่ทัน “ไม่ผ่านอะไรของแก”

“น้ำเสียง วาจา ท่าทาง ไม่ผ่าน! ผมไม่รับ!” เขาจ้องมาที่ดวงตาคู่สวยซึ่งพัชสิกาก็รีบหลุบลงต่ำราวกับเจอสิ่งที่น่ากลัว

“แกจะให้เขาดีถึงขนาดก้มกราบแกเลยหรือไงหะ หนูพัชเนี่ย เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเลยนะ นี่ๆ ฉันว่าแกน่าจะให้โอกาสเขาสักหน่อยรับรองว่าไม่ผิดหวังชัวร์ๆ” ไม่รู้ว่าอะไรทำให้กฤษมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น แต่พัชสิกาที่ไม่ได้ยินดียินร้ายต่อคำชมรู้สึกอายอย่างไรก็ไม่รู้

เธอไม่กล้าอวดอ้างคุณสมบัติของตัวเองเอาสะเลย กลัวว่าจะโดนเข้าแกล้งเอาได้ ยิ่งมีปัญหากันมาก่อนอีกด้วย

“คุณลุงคะ ถ้าเขาไม่รับก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนอย่างพัชมีคนต้องการอีกเยอะ” เธอเชิ่ดหน้าไปทางอื่น

หมั่นไส้!