บทที่ 5

ม่านอี้หลันซดข้าวต้มไก่ของชายหมดหมดไปสองถ้วยใหญ่เพราะปกติเธอเป็นคนกินเยอะอยู่แล้ว ดูเหมือนร่างนี้จะไม่ค่อยได้กินอะไรดีๆมานานมากจึงต้องการพลังงานดีๆเข้ามาซ่อมแซมร่างกายให้เยอะที่สุด ก่อนจะดื่มน้ำล้างปากนิดหน่อยเพราะตอนนี้ถ้วยยามารอตรงหน้าของเธอแล้ว  ล้วนแต่เป็นชายหนุ่มยกมาให้ทั้งหมดเธอมองเขาแล้วขอบคุณเขาไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"จะดื่มยาไหวไหมนี้ทานข้าวไปเยอะเลยทีเดียวนะเรา คงจะหิวมาก คงเพราะตอนเช้าได้ซาลาเปาลูกเดียวเอง"

"อืมขอบคุณค่ะพี่เหวินซานรอให้หายร้อนอีกนิดหนึ่งนะคะเหมือนจะขมมากเลยนะคะพี่"  เธอทำหน้าเหยเกออกมา

ตายแน่ๆแกนังจันทร์เจ้าต้องมาดื่มยาต้มยุคปู่ย่าตายายเคยได้ยินเรื่องเล่ามา คนสมัยก่อนดื่มยาต้มเป็นส่วนมาก แล้วยาลูกกลอนเม็ดใหญ่มากๆด้วย ไหนๆก็ได้รับความโชคดีมาเกิดใหม่ทั้งทีมีอะไรให้กินฉันจะซัดมันทุกอย่างเลยขมขื่นหัวใจจริงๆเลยเราลูกเมียน้อยพระเจ้าหรือไรนะ เธอชอบใช้คำนี้กับเพื่อนจนติดปากในภพเก่าของตัวเอง

ธีรดนมองดูเด็กสาวตรงหน้าก็ให้สงสารอายุสิบเจ็ดแต่ตัวเล็กมากเหมือนขาดสารอาหารอย่างหนักคงต้องขุนให้มีเนื้อหนังมากว่านี้ ค่อยว่ากันเรื่องอนาค ต่อไปถ้าหากเธอสามารถช่วยตัวเองหรือยืนได้ด้วยตัวคนเดียวหรือเจอคนพอจะร่วมชีวิตใหม่ได้ เขาก็จะให้เธอตัดสินใจอีกทีถึงไม่อยากให้ไปไหนเขาก็สามารถเลี้ยงดูเธอได้ จะว่าไปเด็กหนุ่มสาวสองคนนี้คงมีชะตากรรมร่วมกันมาเพราะคนใจทรามวางแผนทำร้ายลับหลังพวกเขาทีเผลอ

ม่านอี้หลันกลั้นใจยกถ้วยยาขึ้นดื่มจนหมด กลัวอะไรน้ำใบบัวบกเธอก็ปั่นกินมาแล้วหวานเป็นลมขมเป็นยาเธอคิดในใจ

"นั่งให้อาหารย่อยก่อนไหมหรือจะเข้านอนพักเลยไปนอนห้องเมื่อคืนก่อนก็ได้ พี่จะทำความสะอาดห้องติดกันนี้นอนเองเธอจะได้ทำตัวสะดวกไม่ต้องเกรงใจพี่"

"ได้ค่ะขอบคุณพี่มากนะคะและขอโทษพี่ต้องมาช่วยดูแลฉันอีกในตอนนี้ รอให้ฉันหายดีก่อนนะคะจะช่วยพี่ทำงานบ้านทำอาหารเองค่ะ"

"อืมได้สิพี่จะรอกินอาหารฝีมือเธอนะเธอไปนอนพักก่อนเถอะ ที่เหลือพี่จัดการเอง"

พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปหาไม้กวาดมาทำความสะอาดห้องข้างกัน โชคดีบ้านหลังนี้มีสองห้องถึงมันจะเล็กแต่ก็ดีกว่าไม่มีที่นอน ส่วนม่านอี้หลันเดินเข้าห้องเก่าของชายหนุ่มปิดประตูแต่ไม่ลงกลอนเผื่อชายหนุ่มอยากได้อะไรในห้อง ของใช้ส่วนตัวของเขา ส่วนของเธอนั้นได้ไปเอากลับมาหลังจากได้เงินครบแล้ว ชาวบ้านกับลุงผู้ใหญ่บ้านและพี่เหวินซานพาไปเอามามีแต่ห่อเสื้อผ้ากับรูปของพ่อแม่เพียงเท่านั้น เงินนะเหรอเธอไม่เคยได้เห็นมันเลยตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตไป เงินในวันนี้เธอจึงเก็บเองกับตัวพร้อมห่อผ้าเก่าๆ ตัวไหนดีตอนไปอยู่บ้านย่าโดนแย่งไปจนหมดจากครอบครัวใจหมาหมดทั้งบ้าน

โจวเหวินซานทำความสะอาดห้องเรียบร้อยจึงไปอาบน้ำแม่น้ำหลังบ้านเขาไปไม่ไกลก่อนจะกลับมาล้มตัวนอนพักผ่อน เพราะเขาเริ่มปวดหัวจึงดื่มยาหม้อเดียวกับม่านอี้หลัน แล้วเข้านอนอีกห้อง มีเตียงเตาเขาทำเองจากการสอนของอาจารย์จึงทำให้มีเตียงเตาทั้งสองห้องมันใช้ได้ดีกับหน้าหนาว เพราะมีหิมะตกในหน้าหนาวตามความทรงจำของร่างเดิม

ม่านอี้หลันหลับไปเธอฝันถึงบ้านร้านกาแฟร้านอาหารของตัวเองทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิมเธอดีใจมากวิ่งเข้าห้องนั้นออกห้องนี้ ชงเครื่องดื่มกินแล้วเดินทานขนมจนอิ่มก่อนจะแวะเข้าไปในบ้าน หน้าห้องมีตู้ยาสามัญประจำบ้านอยู่แล้ว  อือเราป่วยนี้นากินยาไข้แก้อักเสพดีกว่า เอาออกไปด้วยได้ก็ดีสินะเธอคิดคนเดียวเดินเข้าห้องนอนเปิดแอร์มองดูอะไรก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่างแปลกตรงที่มันไม่มีคนมาใช้บริการในร้านให้เห็นเพียงเท่านั้นเอง

ฟากฝั่งของธีรดนเองก็ไม่ต่างกันเขาฝันว่าได้กลับไปบ้านพักนั้นบนดอยซึ่งมีทุกสิ่งทุกอย่างบนเนื้อที่สิบไร่ชายหนุ่มลงทุนซื้อที่ดินปลูกบ้านเพราะเขาคิดจะใช้ชีวิตบนดอยกับเด็กชาวเขากำพร้าซึ่งเขารับมาดูแลสามคนพ่อแม่ตายหมด ด้วยความสงสารจึงเลี้ยงดูให้ความรู้สอนการทำมาหากินให้ทุกอย่างในไร่บนดอย จึงมีบ้านไม้หลังเล็กสี่หลังตั้งห่างกันบนที่ดิน เขาแบ่งให้เป็นสัดส่วนทำบ้านกับทำไร่ทำนาคนละสองไร่ คือให้มีทุกอย่างซึ่งนำมากินได้ในครอบครัว สอนให้ช่วยเหลือแบ่งบันคนด้อยโอกาสปกติเด็กนั้นมีที่ดินของพ่อแม่อยู่แล้ว แต่ธีระดนเลือกให้คนเช่าโดยหัวหน้าหมู่บ้านจัดการรวมถึงที่ดินบ้านเก่าของพ่อแม่เด็กด้วย  เด็กชายสองคนเด็กหญิงหนึ่งคนเขาเป็นพี่น้องคลานตามกันมาพ่อแม่เดียวกัน แต่ธีระดนต้องแบ่งสรรให้พวกเขารู้จักช่วยเหลือตัวเองได้ทุกคน ตอนนี้คนโตสิบหกไล่กันมาสิบสี่สิบสามเขาจึงทำบ้านให้คนละหลังให้ได้อยู่ใกล้กันแต่ทำอาหารกินร่วมกัน แต่บ้านทุกหลังมีครัวทำกินอยู่แล้ว เขาทำเผื่อพวกเขามีครอบครัวจึงทำให้สะดวกต่อเด็กทุกคนแม้แต่ค่าเช่าที่ดินพ่อแม่เด็กจะหารสามให้เด็กสามคนเท่าๆกัน

ชายหนุ่มเดินสำรวจที่ดินในส่วนของเขาจำนวนสี่ไร่แล้วเดินขึ้นบ้านพักของตัวเองจึงเปิดประตูเข้าบ้าน เปิดตู้เย็นดื่มน้ำสะอาดผลไม้แล้วเดินไปหยิบยามากินลดไข้กับแก้อักเสพแล้วเดินไปล้มตัวลงนอนอากาศบนดอยนั้นเย็นสบายอยู่แล้วเพราะป่านั้นยังอุดมสมบรูณ์จึงไม่กลัวว่าจะร้อนตับแตกเหมือนคนในเมืองใหญ่

เขาฝันเห็นเด็กสามคนพากันร่ำให้พากันนำร่างของเขามาทำพิธีทางศาสนา แล้วหน่วยงานรัฐออกมามอบเงินให้เด็กสามคนซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมอย่างถูกต้องพร้อมพนัยกรรมของธีระดน เขาจึงหมดห่วงต่ออนาคตของเด็กทั้งสามคน 

แว่วมีเสียงกระซิบข้างหูบอกเขาว่านี้คือมิติของเขามันจะติดตามมีทุกอย่างที่เป็นของเขาทุกอย่าง เพียงแค่คิดจะเข้าจะออกเท่านั้นนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาได้ทุกอย่างข้าวของจะไม่มีวันเน่าเสีย ทำให้ธีรดนดีใจมากแล้วหลับไปด้วยความยินดีกับของวิเศษของตัวเอง

จันทร์เจ้าเองก็ฝันดีไม่ต่างกันเธอเห็นพ่อแม่ร่างนี้มาลารวมถึงเด็กสาวเจ้าของร่างนี้ว่าหมดห่วงแล้วจะไปอยู่กับพ่อแม่มารับตัวเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วพ่อแม่จริงๆของเธอเองก็มาลาพร้อมมอบมิติมรดกในภพเก่าให้เธอเข้าออกได้เพียงแค่คิด ม่านอี้หลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด ลองเข้าออกในมิติจนมั่นใจ แล้วอาการไข้ของเธอก็หายไปแล้วด้วยเพราะได้กินยาไปแล้วตอนเข้ามิติในความฝัน ฉันรอดแล้วขอบคุณนะคะพ่อแม่ช่างน่ารักกับลูกสาวคนนี้เหลือเกิน