บทที่ 6

ตื่นมาตอนค่ำพอดีไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีอะไรทำในยุคนี้เพราะมีมิติให้เข้าไปในร้านอาหารตัวเอง จะนำออกไปก็กลัวว่าที่สามีจะสงสัยต้องหาทางคุยกันเรื่องอาหารการกิน ถ้าเรายังไม่แข็งแรงจะไม่ลงทำงานในแปลงนาไปก่อนสักพักให้ร่างกายนี้แข็งแรงเสียก่อนม่านอี้หลันคิดในใจ

อืมเราคงต้องออกไปจากในห้องแล้วล่ะนี้ก็ค่ำแล้วป่านนี้พี่เหวินซานคงจะทำอาหารรอแล้ว เอาไว้ค่อยเข้ามาในมิติกินก่อนจะนอนก็ได้เพราะในมิตินั้นสว่างทั้งวันแต่ในบ้านเปิดไฟปิดเองได้ตามปกติช่างวิเศษเสียจริง ก่อนจะเดินออกมาจากในห้องนอนสอดส่องสายตาหาคนร่วมบ้านอีกหนึ่งคน สงสัยจะอยู่ในครัวเธอคิดในใจ

"ตื่นแล้วเหรอครับหิวหรือยังปวดหัวอยู่ไหมตอนนี้"  โจวเหวินซานถามเด็กสาวพอเห็นเธอเดินออกจากในห้องมา เขานั้นตื่นมานานแล้วสำรวจมิติของตัวเองจนพอใจจึงนำผักบางอย่างออกมาทำอาหาร รวมถึงไข่ไก่เนื้อปลาใส่ข้าวต้มเพิ่มเพื่อบำรุงเด็กสาวให้ร่างกายแข็งแรง

"ไปล้างมือมาทานข้าวก่อนแล้วค่อยคุยกันครับ"

"ได้ค่ะ"  ม่านอี้หลันตอบแล้วเดินไปล้างมือมานั่งโต๊ะกินข้าวหลังบ้านมีถ้วยข้าวต้มร้อนๆหอมฉุยรอให้เธอมากินมัน

อืมอร่อยมากสงสัยว่าพี่เหวินซานคงจะหาปลามาใส่ข้าวต้มให้แถมมีไข่ด้วย ถึงจะสัยเธอไม่คิดจะถามให้ชายหนุ่มลำบากใจแค่เขาต้องมารับผิดชอบชีวิตให้อาศัยในบ้านด้วยก็ดีมากแล้ว มีแต่จะหาทางนำอาหารออกมาให้เขาได้กินอร่อยเหมือนกันกับเธอซึ่งได้กินอาหารอร่อยในมิติของตัวเอง

โจวเหวินซานเองนั่งกินข้าวต้มในถ้วยของตัวเองเงียบๆพร้อมทั้งคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะถามหรือสงสัยและไรไหม ว่าได้กินข้าวต้มทั้งเนื้อไก่เนื้อปลาและไช่ต้มอีกเป็นฟองเลยวันนี้

เอาไว้ให้ทุกอย่างลงตัวหรือเขามั่นใจก่อนความลับนี้จึงยังไม่เปิดเผยออกไปในตอนนี้

"ทานเยอะๆนะในหม้อยังมีอีกมากไม่ต้องกลัวว่าจะไม่อิ่ม"   เหวินซานบอกเด็กสาวนั่งกินข้าวต้มด้วยความอร่อย

"ขอบคุณค่ะพี่เหวินซานเอ่อฉันขอเพิ่มอีกถ้วยนะคะต่อไปฉันขอทำอาหารให้พี่ทานเองนะคะ ถ้าฉันจะขอไปซื้อของสหกรณ์ในอำเภอมาทำอาหารหรือของใช้บางส่วนที่ฉันไม่มีนะคะ"

"อืมได้สิเกวียนหน้าหมู่บ้านพี่มีคูปองเดี๋ยวจะเอามาให้เธอคงจะไม่มีเพราะบ้านต้วนยึดไปหมดแล้ว"

"ขอบคุณค่ะพี่เหวินซาน" เราจะได้หาทางนำของกินออกมาบำรุงพี่เหวินซานได้บ้างเพื่อตอบแทนชายหนุ่ม

"แล้วเรื่องลงทำงานส่วนรวมพี่ว่าเธอพักรักษาตัวให้หายดีก่อน มีอีกเรื่องคือพี่จะลางานไปพร้อมเธอเลยดีกว่าเพราะเราสองคนต้องจดทะเบียนสมรสกันเพราะชาวบ้านรู้เรื่องเรานอนด้วยกันหมดแล้ว เราค่อยซื้อของมาทำพิธีแต่งแบบง่ายๆให้ลุงหัวหน้าเป็นผู้ใหญ่ให้ในวันหยุด พี่คุยกับท่านเอาไว้แล้วถ้าลงทำงานไม่ไหหวไม่ต้องฝืนร่างกายตัวเอง เสร็จงานพี่จะขึ้นเขาไปหาดูของป่าแล้ววางกับดักวางไว้หลายที่ คงจะมีเนื้อให้พวกเราได้กินไม่อดอยาก ถึงแม้ว่าข้าวเราจะไม่เยอะรอแบ่งส่วนในการเก็บเกี่ยวครั้งนี้คงจะพอให้ได้เยอะกว่ารอบก่อนเพราะน้ำดีกว่าปีก่อนมากครับ"

"ฉันว่าจะซื้อข้าวมาเพิ่มค่ะตอนนี้ได้เงินมาแล้วฉันไม่กลัวว่าจะอดแล้วค่ะ ในเมื่อในสหกรณ์นั้นมีขายเหมือนกันฉันจะตรวจดูในครัวของพี่ว่ามีอะไรขาดบ้างนะคะพี่ไม่ต้องห้ามฉันนะ เพราะฉันต้องอยู่กับพี่ไปอีกนานถ้าเราจดทะเบียนสมรสกัน ะแยกกันอยู่ก็ไม่ใช่เร็วๆนี้ ส่วนบ้านพ่อกับแม่ฉันอยากจะซ่อมส่วนที่มันพุพังแล้วค่อยว่ากันว่าใครเหมาะสมจะเช่าต่อค่ะพี่จะว่าอะไรหมคะ"

"อืมได้สิเดี๋ยวพี่จะพาไปดูบ้านให้พวกเขาย้ายออกก่อนแล้วค่อยหาช่างมาซ่อมแซม ส่วนบ้านหลังนี้พี่เองก็จะให้ช่างซ่อมเสริมไม้เข้าไป หลังคาจะได้แข็งแรงถ้าหิมะตกจะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะหักลงมาทับพวกเราได้ พี่พอมีเงินเก็บจากการขายของในตลาดมืดเหมือนกันครับ"

"ถ้าเงินพี่ไม่พอก็เอาที่ฉันก่อนนะคะถึงอย่างไรเราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้วฉันต้องตอบแทนพี่คืนเช่นเดียวกัน และมีอีกอย่างพอฉันได้รับบาดเจ็บตื่นขึ้นมาแล้วนิสัยของฉันก็เปลี่ยนไปกลายเป็นว่าฉันไม่กลัวคนเหมือนเมื่อก่อนแล้วพี่คงจะเห็นแล้วว่าเมื่อเช้าฉันสู้ตายเพราะผ่านความเป็นความตายมาจากการทุบหัวฉันหรือเปล่าคะ ตอนนั้นฉันคิดเพียงแค่ว่าต้องออกจากบ้านนรกนั้นให้ได้ก่อนจึงขอร้องให้พี่ช่วยเหลือทุกอย่างค่ะ"

"อืมพี่ก็รู้สึกเหมือนกันกับเธอนะถ้าพี่มีอะไรแปลกๆไปเธอไม่ต้องสงสัยนะพี่รู้สึกว่าจะปากกล้าและไม่กลัวใครเหมือนกัน คงเพราะเราโดนทุบหัวเมื่อคืนนี้ละมังครับ"

"จริงเหรอคะแบบนี้ก็ดีนะสิฉันจะไม่สงสัยในตัวพี่หรอก เพราะฉันเองคงจะทำตัวแปลกๆไม่ต่างกันกับพี่ค่ะ"

หรือว่าพี่เหวินซานจะมีคนมาสวมร่างเหมือนกันนะอย่าบอกนะว่า! เราจากภพเดียวกันรอดูไปก่อนก็แล้วกันจันรท์เจ้าคิดในใจอย่างตื่นเต้นและรอคอยดูชายหนุ่ม

เหวินซานยกยิ้มมุมปากหรือเธอจะมาสวมร่างเหมือนกับเรานะน่าสนใจเสียแล้วสิ รอดูไปก่อนก็แล้วกันไม่แน่เธอเองคงจะมีความลับเรื่องมิติเหมือนกันถ้าเป็นแบบที่เราคิด

"อืมเดี๋ยวพี่จะไปอาบน้ำด้านหลังบ้านแม่น้ำที่ชาวบ้านทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านใช้นี้แหละ เธอก็อาบในห้องน้ำนั้นมีน้ำให้อาบเต็มตุ่มพี่ตักใส่ไม่เคยขาดครับ"

"ขอบคุณค่ะเอาไว้ให้ฉันแข็งแรงก่อนนะคะจะได้แบ่งเบาช่วยงานพี่ได้แล้วฉันยังอยากปลูกผักเอาไว้กินเองด้วย ถ้าพี่ขึ้นเขาฉันเองก็อยากไปหาผักป่าเหมือนกันพี่คงไม่ว่าฉันนะคะ เผื่อจะได้อะไรมาทำอาหารให้เราได้กินเพิ่มได้ด้วย"

"อืมได้สิแต่อย่าขึ้นไปสูงมากมันมีผักป่าชาวบ้านขึ้นไปหากันเป็นประจำอยู่แล้วถ้าขึ้นเขาเข้าไปลึกมากจะรกมาก  บางที่ถ้าไม่ชินทางจะพลัดตกเขาได้ ป่าด้านบนก็พอมีให้หากินไม่อดอยากหรอกแต่ชาวบ้านส่วนมากจะทำงานในส่วนรวมก่อน หรือเลิกจากงานแล้วจึงขึ้นไปหาอาหารป่ากันบ้างมีให้เห็นตลอดบนเขาทุกวันครับในช่วงนี้"

"ถ้าพี่ขึ้นไปเก็บกับดักฉันขอไปด้วยได้ไหมคะจะเก็บผักรอพี่คงจะไม่อันตรายมาก เพราะพี่ขึ้นเขาเป็นประจำอยู่แล้ว ฉันเองก็อยากไปหาในส่วนของป่าอีกทาง ซึ่งชาวบ้านไม่ค่อยไปเพราะตามตีนเขาฉันเคยขึ้นไปเก็บผักขึ้นไม่ทันคนเก็บเลยค่ะ เพราะว่าไม่มีใครขึ้นเขาไปสูงเหมือนพี่เหวินซานมังคะ"   หรือคนล่าสัตว์จะเข้าไปลึกกว่าพวกผู้หญิงชาวบ้านมาก

"อืมได้สิแล้วพี่จะพาอี้หลันไปทางพี่ไปวางกับดักก็มีเห็ดป่าผักป่าออกเยอะเหมือนกันพี่จะไปอีกทางไม่เข้าไปกับคนในหมู่บ้านหรอก พี่จึงมีผักป่ากินตลอดแต่เดินไกลหน่อยต้องข้ามไปเขาอีกลูกเธอจะเดินไหวไหมล่ะ ทานข้าวเยอะๆนะจะได้มีแรงเดินถ้าอยากไปกับพี่"

"ได้ค่ะพี่ไม่ต้องล้างถ้วยนะคะฉันจะทำเองฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ พี่ไปอาบน้ำได้เลยถ้าพี่จ้างช่างมาช่วยทำห้องอาบน้ำให้ฉันได้ไหมคะฉันจะออกเงินเองก็ได้ค่ะ"

"อืมได้สิพี่จะทำให้และห้องน้ำพี่จะให้ช่างทำใหม่ด้วยเหมือนกันครับ"

เหวินซานตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินไปในห้องหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่เดินออกไปทางหลังบ้านเพื่อจะอาบน้ำแม่น้ำหลังบ้านเช่นทุกวัน