คำสั่ง

          “ทำตัวไม่สมเป็นแกเลยนะ” สวี่หยางเหยียดยิ้มบอก

          “เธอน่ารำคาญชะมัด ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าแกจะเคยคบกับยายนั่นมาตั้งนาน” บอกด้วยเสียงหงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนของเขาถึงได้ให้เธอมาทำหน้าที่นี้ด้วย ลูกคุณหนูอย่างเหม่ยซินที่ไม่เคยต้องลำบากลำบนทำอะไรเอง แต่กลับอยากมาเป็นผู้ช่วยเลขาเนี่ยนะ ยิ่งคิดยิ่งไม่อยากจะเชื่อ

          “อดทนหน่อยเถอะน่า ที่ฉันรับเธอเข้าทำงานก็เพราะว่าเห็นเธอบอกว่าอยากหาประสบการณ์ใหม่ ๆ”

          “ไม่ใช่ว่านายอยากจะรื้อฟื้นความหลังหรอกนะ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเหม่ยซินเป็นคนยังไง” ซูฉีพูดดัก ทำไมเขาจะไม่รู้นิสัยเพื่อนตัวเอง ถึงแม้จะแต่งงานมาหลายปีแต่ยังคงห่างเหินกับภรรยาตัวเองราวกับคนแปลกหน้าแบบนี้ มีใครบ้างที่จะไม่รู้ว่าเขายังลืมคนรักเก่าไม่ได้

          “ถ้าฉันบอกว่าอยากหย่า แกคิดว่ายังไง”

          “หย่างั้นเหรอ”

          “ใช่ ตั้งแต่แต่งงานมาฉันไม่เคยลืมเหม่ยซินได้เลย อย่าว่าแต่มีลูกเลย แม้แต่ตัวเธอฉันก็ไม่เคยแตะต้อง”

          “นี่อย่าบอกนะ...” สวี่หยางพยักหน้าเป็นคำตอบ เป็นอันรู้กันว่าเขากับลี่จวินเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายเท่านั้น

          “แล้วจะบอกแม่แกว่ายังไง แกรู้ดีไม่ใช่หรือไงว่าแม่ตัวเองชอบคุณลี่จวินมากขนาดไหน”

          “ฉันรู้ ฉันถึงได้ยอมแต่งงานกับเธอยังไงเล่า”

          “ลองเก็บไปคิดดูอีกทีเถอะ ภรรยาแกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด มิหนำซ้ำยังนิสัยดีอีก ไม่เหมือนแฟนเก่าแก”

          “ฉันไม่รู้ว่าเหม่ยซินไปทำอะไรให้แก แกถึงไม่ชอบขี้หน้าเธอมากขนาดนี้”

          “หึ มีเยอะเลยล่ะ ถ้าแกจะพูดแบบนี้ ฉันขอถามกลับบ้าง แล้วคุณลี่จวินไปทำอะไรให้แก แกถึงได้รังเกียจรังงอนเธอนัก”

          “ยุ่งน่า” เขาไม่ได้ตอบเพื่อนสนิท มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้ไม่ใช่ชอบหญิงสาวคือ เป็นเพราะเธอทำให้เขาต้องมาแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักเธอด้วยซ้ำ

          หลังจากเลขาซูออกไป เขาเอาแต่นั่งจ้องกล่องอาหารกลางวันอย่างใช้ความคิด สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่กินอาหารที่ภรรยานำมาให้

          ลี่จวินยังคงทำหน้าที่ภรรยาเหมือนเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้แตกต่างจากปกติ เพราะเห็นร่างสูงเดินผิวปากลงมาที่โต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดี

          “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือคะ” ถามขณะตักข้าวใส่จาน

          “เปล่านี่” เขาปฏิเสธแล้วตีหน้าขรึม

          “ก็เห็นเดินผิวปากมาแต่ไกล” เธอบ่นอุบ

          “ฉันจะเดินผิวปากหรือจะทำหน้าตาบูดบึ้งก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ”

          “จะไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะคะ ก็เราเป็นสามีภรรยากัน”

          “จะไม่กินข้าวรึไง มัวแต่พูดจาพร่ำเพรื่ออยู่ได้”

          เมื่อได้ยังคำพูดของเขา ทำให้ลี่จวินเงียบปากแล้วนั่งลงกินข้าวเงียบ ๆ ปากเสียไม่มีใครเกินสามีเธอ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาหลายปีตอนนี้เธอเริ่มชินเสียแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนคงแอบไปร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ

          ช่วงบ่ายมารดาสามีโทรมาหาเธอ ทำให้อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ปกติแล้วเป็นเธอเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายโทรไป

          “คุณแม่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

          “ลี่จวิน อยากไปทำงานไหม” จู่ ๆ ปลายสายได้ถามขึ้นมาทำให้เธอยิ่งแปลกใจ เพราะตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ช่วงกำลังจะเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย เธอเคยคิดอยากจะหาอาชีพเสริม แต่คุณนายสวี่ไม่ยอมให้เธอทำ โดยให้เหตุผลว่าอยากให้เธอทุ่มเทให้กับการเรียนเพียงอย่างเดียว ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เธอจะเป็นคนออกเอง          แม้ลี่จวินพยายามคัดค้านด้วยความเกรงใจ แต่สือจิ่วเหรินยังคงยืนยันหนักแน่นว่าลูกสาวของเพื่อนสนิทก็เหมือนลูกสาวของเธอ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้คิดอยากให้เธอไปทำงานกัน

          “อยากสิคะ ตอนนี้หนูเรียนจบมาแล้วถึงสามปีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้ความรู้ในสิ่งที่เรียนมาเลย หากมีโอกาสได้ใช้ก็คงจะดีไม่น้อย”

          “แล้วเราสะดวกเริ่มงานเมื่อไหร่ แม่จะได้โทรไปบอกฝ่ายบุคคลที่บริษัทให้”

          “วันมะรืนค่ะ” ร่างเล็กเอ่ยตอบ พรุ่งนี้เธอจะได้มีเวลาออกไปซื้อชุดที่จะใส่ไปทำงาน

           “ถ้างั้นก็เอาตามนี้”

          “ว่าแต่จะให้หนูไปทำงานที่บริษัทไหนคะ” เธอถาม เพราะตระกูลสวี่มีหลายบริษัทที่เป็นเจ้าของ ยังไม่รวมที่เข้าไปถือหุ้นในบริษัทอื่นอีก

          “ก็บริษัทที่สามีเรานั่งทำงานนั่นแหละ”

          “คุณแม่บอกเรื่องนี้กับพี่สวี่หยางรึยังคะ”

          “แม่คุยกับเราเสร็จก็จะโทรไปบอก ว่าแต่ช่วงนี้อากาศที่นั่นเป็นยังไงบ้าง แม่ไม่ได้กลับไปที่ปักกิ่งนานแล้ว มีอะไรเปลี่ยนไปมากไหม”

          “ช่วงนี้อากาศกำลังดีเลยค่ะ ถ้าคุณแม่พอมีเวลาก็กลับมาที่นี่บ้างนะคะ”

          “นั่นสินะ ไว้แม่จะหาเวลาว่างกลับไปเยี่ยมพวกเธอสองคนก็แล้วกัน”

          ทางด้านของสวี่หยางที่อยู่ระหว่างเดินทางกลับจากบริษัทของลูกค้า จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

          “ฮัลโหล” เขากรอกเสียงลงไป โดยที่ไม่ได้มองที่หน้าจอว่าใครเป็นคนโทรมา

          “วันมะรืนนี้ แม่จะให้เมียแกเข้าไปทำงานที่บริษัท”

          “ที่แม่พูดหมายความว่ายังไงครับ”

          “นี่แกหูตึงหรือยังไง ฉันไม่ชอบพูดย้ำหลายครั้ง” น้ำเสียงหงุดหงิดของผู้เป็นแม่ดังลอดออกมา เมื่อคิดว่าลูกชายตัวดีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

          “แล้วจะให้เธอมาทำงานตำแหน่งอะไร ตอนนี้ที่บริษัทของเราไม่ได้เปิดรับรับพนักงานใหม่สักหน่อยนี่ครับ”

         “เธอเรียนจบอะไรมาก็ให้ทำตำแหน่งนั้นแหละ”

        “ลี่จวินโทรไปขอร้องเหรอครับ ทำไมอยู่ ๆ ถึงคิดจะให้เธอมาทำงาน”

          “แม่แค่เสียดายความสามารถของลี่จวิน อุตส่าห์อดทนเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แทนที่จะได้ทำงานแต่กลับต้องมากลายเป็นแม่บ้าน”

          “อย่าบอกนะครับว่าแม่เพิ่งจะคิดได้ ตอนที่เธอแต่งงานมาแล้วสามปีน่ะ ถึงตอนนี้แม่คิดจะให้เธอมาทำงานที่บริษัทเดียวกับผมก็สายไปแล้วล่ะครับ เพราะผมไม่ยอมแน่”

          “หึ ฉันไม่ได้มาขออนุญาตแก อีกอย่างอย่าลืมว่าฉันถือหุ้นเยอะที่สุดในบริษัท”

          “ถ้าอย่างนั้นแม่ก็โอนหุ้นมาให้ผมสิครับ แม่จะได้ไม่ต้องมาลำบากทำงานตอนแก่แบบนี้”

          “ฝันไปเถอะ ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้เห็นหน้าหลาน อย่าหวังเลยว่าฉันจะยกหุ้นส่วนที่เหลือให้” พูดจบก็ตัดสายไปทันที สวี่หยางได้แต่ถอนหายใจ แม่เขายังคงมีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เหอะ! อยากอุ้มหลานงั้นเหรอ อย่าได้หวังเลยครับคุณแม่ เขาจะไม่มีทางมีลูกกับผู้หญิงที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเป็นอันขาด!