Raindaja323
Dalawampu’t dalawang taong gulang na si Mia Santos, at sa buong buhay niya, laging nandiyan si Ethan Reyes. Tatlumpung taong gulang, matalik na kaibigan ng kaniyang ama, at ninong niya sa binyag. “Kuya” ang tawag niya rito nang mag-isa lang sila, “Ninong” naman kapag may ibang nakikinig. Siya ang nagturo kay Mia magbisikleta, siya ang nagbibigay ng regalo tuwing Pasko — ang matanda at maaasahang gabay na itinuturing niyang parang kapatid.
Ngunit walong taon ding nawala si Ethan sa ibang bansa, at nang bumalik siya, wala na ang dating kilala ni Mia. Iba na ang kaniyang mga mata — mas seryoso, mas malalim, at may nakatagong init na hindi niya maipaliwanag. Tahimik at maingat na siya kumilos, pero ang bawat tingin kay Mia ay tila may ibang kahulugan, matindi at mapanganib.
“Hindi ka na bata, Mia,” bulong nito. “Pero para sa akin, lagi kang magiging akin.”
Nagulo ang mundo ni Mia. Ang pamilya nila ay mariing tumutol — bawal ito, mali, at labag sa dapat. Ninong at inaanak sila; magkaibang mundo at tungkulin ang nag-uugnay sa kanila. Gayunpaman, sa tuwing hahawakan ni Ethan ang kaniyang kamay, tila humihinto ang lahat at nawawala sa isip niya ang bawat pagbabawal.
Habang nilalabanan ni Mia ang kaniyang puso, unti-unting nahahayag ang katotohanan sa likod ng pagbabalik ni Ethan. Isang pangakong binitawan noon, isang lihim na kasalanan ng nakaraan, at dahilan kung bakit handa siyang harapin ang lahat — kahit ang galit ng lahat — makasama lang at maprotektahan siya.
Ngayon ay nasa harap siya ng matinding pasya: Tatalikuran ba niya ang lahat ng paniniwala at utos ng iba para sa taong ipinagbabawal niyang mahalin? O pipiliin ba niya ang lalaking mula pa sa simula, siya lang at siya pa rin ang tanging nilalaman ng puso at pagmamahal?