luneveil
Nagising si Liza Reyes at natuklasang nawawala ang limang taon ng kanyang alaala.
Sa kanyang harapan ay isang cute na bata na mahiyain siyang tinatawag na “Mommy.” At sa tabi nito, isang lalaking may malamig at mabigat na presensya ang walang emosyong nag-uutos na dalhin niya ang bata para magpa-blood transfusion sa kanyang stepsister.
Doon niya unti-unting natuklasan ang nakakagimbal na katotohanan—sa loob ng limang taon na hindi niya naaalala, ikinasal siya sa fiancé ng kanyang stepsister. At mas masahol pa, ginamit ng lalaking iyon ang kasal bilang kapalit para puwersahin siyang pumirma sa isang makapal at hindi patas na kontrata.
Galit na napasuntok si Liza Reyes sa mesa.
“Hayop ka! Kung sino man ang gustong maging Mrs. Hugo, sa kanila na! Akin ang bata, kukunin ko ang kalahati ng ari-arian, at ikaw… ipakakain kita sa mga aso!”
Hindi niya maintindihan kung paano naging ganoon kababa ang kanyang “future self”—isang babaeng sunod-sunuran at madaling tapakan. Dahil kung ang dati niyang sarili ang tatanungin, hinding-hindi niya hahayaan ang ganitong kapalaran.
Mula noon, muling binuo ni Liza ang sarili niya.
Pinanday niya ang kanyang pangalan, nagtayo ng sariling brand company, at unti-unting sinakop ang merkado hanggang sa umabot siya sa tuktok ng tagumpay.
Samantala, si Hugo Yañez, ang lalaking malamig at laging walang pakialam… ay tila unang beses na nakakita ng tunay na Liza Reyes.
Habang pinagmamasdan niya ang babaeng ngayon ay hinahabol ng mga lalaki sa buong lungsod, unti-unting sumiklab sa kanya ang matinding selos—hanggang sa mapilit siyang lunurin ang sarili sa alak gabi-gabi.
At sa wakas, sa boses na puno ng pagmamay-ari at hindi mapigilang damdamin, sinabi niya:
“Asawa ko… hindi tayo maghihiwalay. Ang pera sa’yo… at ako, sa’yo rin.”