Yza D. C
Matapos mawala ang kanilang mga magulang, ang kuya ni Bianca ang naging sandigan niya—siya ang nagpaaral at gumabay sa kanya hanggang sa makapag-aral siya sa ibang bansa.
Si Ethan ay kaibigan ng kanyang kuya—isang lalaking sampung taon ang tanda sa kanya at matagal na niyang nakasanayang tawagin bilang Ninong, kahit hindi naman talaga ito ang kanyang ninong. Habang lumalaki si Bianca, hindi niya napansin kung kailan nagbago ang paghanga at pagkagiliw niya rito tungo sa isang damdaming mas malalim at mas mapanganib.
Sa edad na dalawampu’t apat, isang katotohanan tungkol kay Ethan ang nagtulak kay Bianca na lumayo. Pinili niyang mag-aral sa ibang bansa, umaasang sa paglipas ng panahon ay tuluyan niyang makakalimutan ang damdaming hindi niya kailanman dapat naramdaman.
Sinubukan ni Bianca na kalimutan ang lalaking minsan niyang itinuring na pinakamahalagang tao sa kanyang buhay.
Siyam na taon ang lumipas bago siya muling nagbalik sa Pilipinas. Akala ni Bianca, tapos na ang lahat.
Ngunit sa unang pagkikita nila ni Ethan matapos ang mahabang panahon, napagtanto niyang may mga damdaming hindi kayang burahin ng distansya, panahon, o kahit anong pagtatangka niyang kalimutan.
Ngunit sa halip na hayaan siyang lumapit, siya mismo ang nagbabala kay Bianca na huwag siyang mahulog sa kanya. Para kay Ethan, may mga hangganang hindi dapat tawirin at mga damdaming mas mabuting manatiling lihim.
Kaya sinubukan ni Bianca na umiwas. Ngunit habang mas lumalayo siya, mas lalo namang lumalapit si Ethan.
Sa pagitan ng mga matang hindi makapagsinungaling, mga sandaling puno ng tensiyon, at damdaming matagal nilang pinipigilan, unti-unting nabubura ang hangganang matagal nilang pinanghawakan.
Hanggang sa isang pagkakataon, tuluyan nilang ginawa ang bagay na pareho nilang alam na hindi nila dapat ginawa.
Ngayon, kailangan nilang harapin ang isang pag-ibig na nagsimula sa maling pagkakaintindi, lumalim sa katahimikan, at muling nabuhay matapos ang siyam na taon.
117