ระบบ Short Stories & Novels

วันที่สามของการทำภารกิจพิชิตใจเสิ่นจือหาน เธอก็เป็นฝ่ายสารภาพรักกับผม แต่ค่าความรู้สึกดีบนหัวของเธอ มันเป็น 0 ชัด ๆ! หลังจากตกลงคบกัน เธอก็ยิ่งตามใจผมจนเหลิง ในวันครบรอบปีที่หก เธอจัดเซอร์ไพรส์ขอผมแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ ขณะที่ผมกำลังพยักหน้าตอบรับทั้งน้ำตา จู่ ๆ ก็มีข้อความคอมเมนต์ลอยผ่านหน้าไป [นางรองแสดงละครเหนื่อยแย่เลย เพื่อปกป้องพระเอกถึงกับต้องทนฝืนใจเล่นละครตบตากับตัวร้ายชายมาตั้ง 6 ปี!] [ตัวแทนคนนี้อินกับบทซะจริง ขำชะมัด!] เลือดในกายผมเย็นเฉียบขึ้นมาทันที มิน่าล่ะ ตัวเลขนั้นถึงไม่เคยขยับไปไหนเลยตลอดหกปี ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนอันเย็นเยียบของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัว “เข้าสู่ช่วงสุดท้าย นับถอยหลังภารกิจพิชิตใจ: สิบวัน” “หากล้มเหลว คุณจะถูกลบหายไปตลอดกาล” ผมยิ้มพร้อมกับดันแหวนของเธอออกไป แล้วเช็ดน้ำตา “ขอโทษนะ แต่เกมพิชิตใจนี้ ผมเล่นจนเบื่อแล้ว”

ภารกิจล้มเหลว ระบบจึงส่งฉันกลับสู่โลกยุคปัจจุบัน พร้อมทั้งพรากความรู้สึกทั้งหมดของฉันไป แต่สามปีต่อมา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนในหัวฉันราวกับคลุ้มคลั่ง ระบบบอกว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นหลาน ผู้ที่ฉันทำภารกิจพิชิตใจไม่สำเร็จ บ้าคลั่งไปแล้ว เขาสังหารผู้คนในราชสำนักจนเลือดนอง คิดจะลากทั้งแผ่นดินต้าเหลียงลงนรก โดยมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียว คือการได้พบฉันอีกสักครั้ง ฉันปฏิเสธทันที เขาทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว มีสิทธิ์อะไรจะให้ฉันกลับไปช่วยเขา? ระบบร้อนใจจนข้อมูลเพี้ยน สุดท้ายจึงทำสัญญาเลือดกับฉัน ขอแค่ฉันยอมกลับไป บทลงโทษทั้งหมดจะถูกยกเลิก แถมยังมอบเงินก้อนโตให้ฉัน มากพอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉันก็ตกลง แต่เมื่อฉันในสภาพที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นหลานอีกครั้ง ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทั่วหล้า กลับคุกเข่าลงแทบเท้าฉัน

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก

พระชายาที่ผู้สำเร็จราชการรักใคร่มาถึงสิบปี ระยะนี้ป่วยเป็นโรคประหลาด เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ผู้สำเร็จราชการผิดนัดวันครบรอบแต่งงานสิบปีเพื่อไปดูแลซ่งหรูเหยียนที่บังเอิญต้องลมเย็นจนเป็นไข้ พระชายาที่เคยเฝ้ารอเขากลับจวนทุกวันกลับลืมที่จะรอ และเข้าพักผ่อนไปตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อครึ่งเดือนก่อนฝนตกหนัก ผู้สำเร็จราชการลืมไปรับพระชายาที่ไปขอพรยังอารามกลับจวน ทว่ากลับรุดไปงานเลี้ยงเพื่อดื่มสุราแทนซ่งหรูเหยียนจนเมามายไม่ได้สติ พระชายาที่เคยเอาใจใส่สุขภาพของเขาเป็นอันดับแรกกลับลืมต้มน้ำแกงสร่างเมาให้ นางฝ่าพายุฝนกลับจวน เปลี่ยนอาภรณ์และรับสำรับอย่างเงียบสงบ เมื่อสามวันก่อน ผู้สำเร็จราชการรีบร้อนไปดูแลซ่งหรูเหยียนที่ถูกน้ำร้อนลวกมือ ทิ้งพระชายาที่กำลังป่วยเป็นไข้เอาไว้ ลูกชายเองก็คอยเอาใจใส่ปลอบประโลมซ่งหรูเหยียนเป็นอย่างดี ยามบังเอิญพบกันที่โรงหมอ พระชายาที่ปกติมักจะหึงหวงกลับลืมคำสัตย์สาบานรักที่มีต่อเขา ทั้งยังลืมไปว่าลูกชายเคยปวดใจเพียงใดกับความทุกข์ทรมานยามที่นางให้กำเนิดเขา นางทำเพียงรับการฝังเข็มและดื่มยาอย่างสงบ ผู้สำเร็จราชการต้องการรับอนุภรรยา พอเห็นพระชายาหน้าซีดเผือด ก็ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ “จือจือ เราแต่งงานกันมาสิบปีแล้ว เจ้ายกเรื่องที่ว่าถ้าข้ารับอนุภรรยา ระบบจะลบความทรงจำและพาเจ้าจากไป มาหลอกข้าอยู่อีกหรือ?” “เจ้าไปไหนไม่ได้หรอก อีกอย่าง เจ้าตัดใจลงหรือ?” ลูกชายเองก็เอือมระอา “ละครฉากนี้ท่านแม่จะเล่นไปถึงเมื่อใดกัน ข้ามีอี๋เหนียงมาคอยดูแลเพิ่มอีกคนมันไม่ดีตรงไหน?” ข้าที่ความทรงจำขาดหายไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่เรียกหาระบบโดยตรง “นายชนะแล้ว พาฉันกลับบ้านได้ไหม?”

ก้าวเข้าสู่ปีที่สิบแห่งการทะลุมิติมายังโลกปัจจุบันอย่างไม่คาดฝัน ในที่สุดระบบก็ค้นพบว่าตัวข้าคือบั๊ก มันเตรียมส่งข้ากลับสู่ยุคสมัยเดิม โดยมอบเวลาให้ข้าสามวันเพื่อกล่าวคำอำลา วันแรก หลินหว่านชิงบอกให้ข้ายกงานแต่งงานให้แก่เพื่อนสมัยเด็กของนาง ข้าไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เพียงยิ้มรับพลางถอดแหวนแต่งงานคืนให้นาง วันที่สอง นางพาเพื่อนสมัยเด็กผู้นั้นกลับมาที่บ้าน เอ่ยว่าจะมอบครอบครัวให้แก่เขา ข้าตอบรับอย่างเรียบเฉย ยินดีหลีกทางให้ด้วยความเต็มใจ วันที่สาม นางต้องการพาเขาไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่เจียงหนาน สถานที่ซึ่งข้าเฝ้าใฝ่ฝันมาตลอด ข้ายังคงช่วยนางจัดการทุกสิ่งอย่างนุ่มนวล ทว่ายามที่นางก้าวขึ้นรถมุ่งหน้าสู่เจียงหนาน ข้ากลับหมุนตัวเดินไปตามเส้นทางหวนคืนของตนเอง ความฝันตลอดสิบปีนี้ ถึงเวลาต้องตื่นเสียที