10:12 Novels & Stories

Kumatok ako ng tatlong beses sa pinto niya. "Come on in." "Nandito na po, sir." Humihingal na saad ko rito. Nakatingin lang siya sa wall clock na tila ba sinusukat kung malalampasan ko ang pinapagawa niya. It's 9:59, isang segundo na lang para mag-alas 10. Mabuti na lang talaga at umabot ako. "Great. Now, disseminate that to our ten departments. Make sure to be here at exactly 10:15. Pag-uusapan natin ang daily routine mo."

EMERY “You’re late.” Iyon ang unang sinabi ni Zion nang umupo ako sa harap niya. Ni hindi man lang niya ako binati. Walang kahit anong emosyon sa boses niya. Napatingin ako sa wristwatch ko kahit alam kong hindi naman ako ganoon ka-late. 7:01 PM. One minute lang. Pero sa paraan ng pagkakasabi niya, parang ang tagal ko siyang pinaghintay.

Bakit bumalik si Julius dito? I murmured to myself and I left a heavy sigh. Hours ago and it is now quarter to 5 PM pero wala padin si Nate. Suddenly my phone rang and I picked it up. "Hello?" "Where are you?" I heard the voice of Ten and it excites me "At the BGW, you will go home?" "Yes, come to the room and lock your room wait for me!" Ten said rushing on the phone "What is happening?" "Nothing just go and lock the door! FAST!"

“Hindi ko kasalanan kung parang pitong taong nauhaw ang mga mata mo.” “Thadeus.” Babala ko. Natatawa lang siyang nagtaas ng dalawang kamay bilang pagsuko. Pero ang bwisit na ngisi sa labi niya ay hindi man lang nawala. Bago pa ako makapag-isip ng isasagot, nagsalita na si Dad. “It’s already past ten o’clock.” Agad na napunta sa kaniya ang atensyon ng lahat.

"Daniel, binibigyan kita ng 120 segundo upang pag-isipan ito. Upang tanggapin ang hamon o manatiling ordinaryo. "Kailangan mo lang sabihin sa akin oo o hindi. "Magsisimula na akong magbilang ng oras." Inabot ni Thomas upang pindutin ang countdown button sa loob ng 120 segundo. Tick ​​tock! Tick ​​tock! Gumagalaw ang minute hand. Bawat galaw na ginawa nito, malakas ang lakas ng pintig ng puso ni Daniel.

tanong ko dahil hindi ko siya maintindihan. "Nothing. What time is it?" tanong niya at tumingin sa relo ko. "7:43 PM na po." "The rain has stopped, but still, we can't walk to the tent kung wala tayong ilaw. Maliligaw lang tayo."

“Yeah, and?” Lucas paused when he realized what Selene was trying to tell him. Noong matigilan siya at makita niya ang tipid na pagtango ng dalaga, ‘tsaka lamang siya natauhan. Para siyang sinampal ng katotohanan at realisasyon. Whenever the clock strikes twelve, it makes a reverberating sound! “Anong oras na?!” parehong tanong nina Selene at Lucas sa isa’t isa.

nauutal na sabi ko. “Yes, is there a problem with that?” tanong nito. Umiling ako at saka sumagot. “W-wala po. Anong oras po ba ang meeting?” “At exactly 10 o’clock you need to be there,” sabi nito at tinignan ko ang orasan. “Sige po ma’am,” sagot ko at saka binaba ang selpon ko.

PASADO alas diez na ng gabi nang makauwi si Axel at napansin niyang walang ilaw ang buong kabahayan. “Isn’t she still at home?” taking tanong ni Axel sa kanyang sarili at napatigin sa kanyang relo. “It's already past ten o'clock in the evening. Why is she still not at home?” Naglakad papasok ng bahay si Axel at binuksan ang ilaw sa sala nang sandaling siya ay makapasok.

Neither could solve the full problem alone. The timer appeared on the screen. Ten minutes. Aiden looked toward the divider even though he couldn't see Noah. "Don't overthink." From the other side came Noah's voice. "Don't rush." Aiden grinned. "Deal." The timer started.