10:12 Mga Nobela at Kwento

FOURTEEN (14) "Late na nga ako ng 15 minutes tapos ito pa ang aabotan ko." Panimulang sermon ng nagiisang Founder ng clan na si Uno habang palipat-lipat ang tingin sa mga officers na nasa harap niya, "Nono, Otso, hindi niyo ba talaga kayang controlin ang mga members ng wala ako? O napapagod na kayo sa mga posisyon niyo?"

[Anong oras ka umalis ngayong araw? [Alas siyete ng umaga.] [Hindi ba’t ibig sabihin nito ay hindi ka natulog kagabi?] Nag aalala si Zoe. Sumagot si Cordy, [Natulog pa rin ako. Siguraduhin mong kumain ka, okay? May meeting ako mamaya.] [Mahalaga ang kalusugan mo.] Ang sermon ni Zoe. [Alam ko.]

saad ko habang naglalakad papalapit sa kaniya. “What time is it?” tanong niya habang nasa papel na binabasa pa rin ang tingin. Tumingin ako sa aking relo. “I’ts 12:17.” “Hindi ko napansin,” aniya at tiniklop ang kaniyang binabasa. Tumayo siya at lumapit sa akin at humalik sa aking labi. “let’s go.” Ngiti niya. Kaya napangiti nalang din ako.

Tumingin si Doctor Lim sa mga nurse at malungkot siyang tinignan. “She’s... deàd.” Dahan-dahan itong umiling bago tignan ang orasan. “Time of deàth... 12:51 am.”

Agad akong napangiti nang pangalan ni Levi ang rumehistro sa screen nito. “Hey, Batman Lover.” Agad n’yang bati sa kabilang linya. “Hi.” “Lunch time na po. Huwag magpapagutom.” “Tumawag ka ba para sabihin lang ‘yan?” Nangingiti kong tanong. Sumulyap ako sa relo ko, three minutes before twelve noon.

Ang panghuli ay sakay ang magkakaibigan. It was already eleven in the evening. Hindi pa rin umuusad ang red dot kung saan nandoon ang posibleng lokasyon ni Bree. Ang lahat na nasa loob ng kotse ay kabado sa pwdeng mangyari. They all hoped that this night will end the way they want it to end.

"Mr. Sarmiento again. Sabi niya, tanggap na niya ang 10:00 AM schedule bukas." "Salamat," sagot ko bago ko tuluyang pinatay ang intercom.

"But its already quarter to twelve, did you have lunch?" "Not yet sir," saad niya at tiningnan ang kaniyang suot na relo. Bahagya naman siyang nagulat sapagkat hindi niya namalayan ang oras dahil ng tiningnan niya ito kanina ay alas dies pa lamang ng umaga.

Tanong naman nito sa akin. Anong maaga pa eh 10: 30 na kaya ng umaga. Hindi lang kasi namalayan nito ang oras kasi nga ay tuwang tuwa siya sa tubig. Parang bata nga ito kung titignan mo na sabik na sabik eh. "Hon 10:30 na po ha. Hindi mo lang namalayan. Maligo ka lang dyan at mag ihaw lang ako saglit at sasamahan na rin kita dyan maya maya lang." Sagot ko naman dito.

Isa na lang ang malinaw—si Margaux. [Tats will be coming from ten o'clock. Nabura ko na lahat ng footages ninyo mula sa mga CCTV,] Lucille continued to report while triangulating him through their system. [May police mobile na dadaan diyan sa susunod na dalawampung minuto. Four hundred meters from twelve o'clock—]