18:18 Novels & Stories

I demand a monument of me when I die. Nang makapaghugas ako ng kamay ay pumunta ako sa sala para maghintay, sakto namang nakarinig ako ng sasakyang paparating. Tumunog ang pagbukas ng gate kaya nalaman kong nandito na nga siya. It's exactly eight o'clock in the evening.

Nagsalubong ang kanyang mga kilay. Mariin naman siyang tinitigan ni Ashton bago sumagot. "It's already 12:01 in the morning, Amber. Araw na ng martes kaya sinusundo ko na kayo."

Pagkatapos nyang kausapin si Nate ngumiti sya saamin "Sorry pero may pupuntahan kase kami ni Nate so next time nalang girls"pagkatapos nyang sahihin yun dali-dali syang lumabas ng Hazel Restaurant "Tsk sya ang nagyaya pero sya rin itong aalis hmp!Anong oras naba?"Saad ni BenesseTumingin naman ako sa relo ko opss wala pala akong relo "It's 3:30 pm"Tanya said Tumayo naman si Benesse

reklamo nito. Lorraine stilled and glanced at the door. Kumunot din ang noo nya nang mapagtantong ganitong oras dapat ay kahit papaano, hinahatiran sila ng makakain ayon na rin sa utos ni Justin. It’s past 1 o’clock in the afternoon. Natural lamang na magugutom na si Laurence.

Ang ekspresyon ni August ay biglang nagbago. “Meron akong mga kaibigan at minamahal sa pamilya Bowie! Mahal ko sila sa kaibuturan ng puso ko!” “Sinasabi mo ba na sinakripisyo ko sila para iframe ka?!” “Walang hiya ka, Harvey!” “Hindi ito mahalaga. Huwag kang maasar,” Nanlalamig na sinabi ni Harvey. “Hindi pa ako tapos!” “Ang oras ng iyong footage ay sa pagitan ng eleven thirty hanggang twelve o’clock.”

Kumikinang-ina. Siguro naman ngayon e expired na talaga ang kabaitan nya saakin? Busy ako sa pagtingin sa taas nang marinig ko ang boses nya. "Do you know what date today is?" Pasimple kong tiningnan ang oras sa cellphone na hawak ko. 12:01 am. August 28 na. Hindi ako umimik. Naramdaman ko nalang na nasa tabi ko na sya.

Atanasha POV Bigla akong naalimpungatan sa mahimbing na pagkakatulog dahil sa sinag ng araw na dumadampi sa aking mukha. Agad kong hinanap ang aking phone upang tignan ang oras. Natagalan pa ako sa aking paghahanap dahil nahulog pala ito sa ilalim ng aking kama. 8:24 am palang pala, masyado pang maaga.

[Anong oras ka umalis ngayong araw? [Alas siyete ng umaga.] [Hindi ba’t ibig sabihin nito ay hindi ka natulog kagabi?] Nag aalala si Zoe. Sumagot si Cordy, [Natulog pa rin ako. Siguraduhin mong kumain ka, okay? May meeting ako mamaya.] [Mahalaga ang kalusugan mo.] Ang sermon ni Zoe. [Alam ko.]

The game will start now. *** RAMIRO Sunday 7:30 p.m. Bible study na ulit dito sa mansyon at ngayon ay ako na mismo ang nagkusang pumunta. Hindi dahil gusto kong makinig, kundi dahil gusto kong makuha lalo ang loob ni Don Octavio, lalong lalo na si Eleizha.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”