30 Days And 30 Nights Mga Nobela at Kwento

Tinawag akong toxic samantalang hindi naman niya kilala ang pagkatao ko. “Talaga ba? Bibigyan mo ako ng trabaho? Ang bait-bait mo talaga!” pagtalon ko at hinalikan siya sa panga. “Pero palagi pa rin ba tayong nag-aano n’on?” “Ikaw talaga,” pagtawa niya at pinitik ako sa noo. “May we have a deal, a 30-day agreement. Once those 30 days have passed, I shall refrain from any physical contact with you, unless you explicitly desire it. I am wholeheartedly willing to engage in intimate moments with you on a daily basis,” kaswal niyang sagot habang hinahaplos ang collarbone ko. “And I will be glad if you lend your body to me freely,” itinaas-baba pa niya ang kanyang mga kilay at ngumiti ng nakakalok

Bumaling siya sa kanyang mag-ama at napatawa nalang siya ng makitang nahihirapan na si Adrian na magpaliwang kay Zach na noo'y nagpupumilit parin na magpakasal na sila bukas. IT was a beautiful night, puno ng mga nagkikislapang mga bituin sa langit at gaya ng payapang gabi ay napakapayapa rin ng kanyang damdamin. Kanina pa nakaalis si Adrian, tulog na rin si nanay Cely at si Zach pero siya, hindi siya makatulog. She never thought that being this happy can make a person stay awake for hours or maybe the whole night for the matter.

sagot niya. Natahimik si Adrian sandali. “A mistake?” ulit nito sa mababang boses. Tumango si Luna. “We agreed. Just tonight. Walang bukas.” Ilang segundo siyang tinitigan ng lalaki bago ito bahagyang tumango. “Your rules,” sagot nito. “Good,” sabi ni Luna, pilit ngumiti. “Let’s keep it that way.” At hindi na siya lumingon pa.

Deguzman, akala ko pa naman about bussiness ang meeting i-iinvite lang pala si Ice na dumalo sa 30th Wedding Anniversary ng mag asawa. Nakakainspired yung mga pinagdaanan nila bago tuluyang naging masaya, habang nagkukwento si Mrs. Deguzman kung paano siya nabihag ng asawa niya my eyes only on Ice parang nag sslowmo ang lahat kapag napapatitig ako sa mga ngiti niya. "You're free to do what you want, wala narin tayong aasikasuhin.." saad ni Ice out of nowhere.

Chapter 1: The Dark Beauty Isang maka-lumang ringtone ang nagpagising kay Beauty mula sa kanyang mahimbing na tulog. Dinukot niya ang keypad phone niya na Nokia 360 mula sa ilalim ng kaniyang unan. Si Simon ang tumatawag at tarantang ipinapaalala ang pageant na sinalihan niya. "Girl! Ano na? Asan ka na ba?"

What a gentleman, I see! Huminto kami sa tapat ng sasakyan niya but instead of letting my hand go, mas lalo lang niyang hinigpitan ang kapit sa kamay ko bago ako hinila papalapit sa kanya. My whole body bumped onto his frame. Ramdam ko kung papanong umikot ang braso niya sa baywang ko at bahagyang yumuko para maabot ng bibig ang tainga ko. "How about we marry each other for three months and then have an annulment after? Tutal hindi na rin naman magtatagal ang buhay ng Lolo mo," he paused and chortled. "Let's just play his games and make him happy before he leave the world."

Natatamaan ng sinag ng araw ang expose na balat nito, na mas lalong nagpapakinang sa taglay nitong kagandahan. Isang marahas na pagsinghap ang kanyang pinakawalan. Three days and nights na sila dito sa resort ng mga Altamerano ngunit ni isa ay hindi pa siya nakaka-iskor. Hanggang himas at halik lang ang kanyang nagawa.

Sa bundok na puro puno, nahiwalay siya sa grupo. Gabing-gabi, malakas ang hangin at bumabagsak ang malamig na ulan. Akala niya mamamatay na siya sa lamig. Sa gitna ng dilim, may isang boses na paulit-ulit nagsabi sa kanya, “Huwag kang matulog. Stay awake.” Tatlong araw at tatlong gabi siyang hindi iniwan ng boses na iyon. Kalaunan nalaman niyang may nagbuhat sa kanya pababa ng bundok. Tatlong araw at tatlong gabi itong naglakad sa gitna ng ulan.

Hindi ko alam pero kinakabahan ako na may halong at excitement na makita siyang muli. Sabik na sabik na akong mayakap at marinig ang kanyang boses. Tumigil na lamang ako sa tapat ng 302 room, namuhay na lang talaga ang matinding kaba sa aking dibdib na maririnig ko na ang malakas na pag tibok ng aking puso. Nanatili ako doon ng ilang segundo, nag aalangan na tumuloy o umatras na lamang pero nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong pumasok at ituloy ito.

At hindi rin ngumiti si Celeste. “Let’s begin the countdown,” aniya. 30 days. 30 days na kailangang magpanggap. Pero sino ba talaga ang mas mapapahamak sa larong ito? “Thirty days?!” Halos mapasigaw si Celeste habang napaupo sa mismong sofa sa loob ng private lounge sa Velasquez Tower. Tumango si Eliandro, calm pa rin kahit sa tensyonado na ang paligid. “Yes. Thirty days. That’s the time frame ng condition na iniwan ng papa ko sa last amendment ng will niya.”