A Day In The Life นิยาย & เรื่องราว

Bukod doon, si Yvette ay nasa Bagong Daigdig, kaya paano siya makakatulong upang mapanatili ang buhay ng munting diwata? Mayroon lamang siyang isang araw at isang gabi upang mabuhay! Bumagsak na parang ulan ang luha ni Darryl nang maisip niya iyon!

Sa loob ng panahong iyon, unti-unti siyang nasanay, at hindi inaasahang nagustuhan pa ang tahimik at payapang buhay na mag-isa. Today is Saturday. Nagising siya nang tanghali na. Pagkatapos maghilamos at mag-ayos ng sarili, binuksan niya ang kurtina at nasilayan ang araw na sumisikat sa labas ng bintana. Nag-inat siya, diniligan ang kanyang mga halaman, at naghanda ng simpleng almusal na pang-isang tao. Ngunit bago pa man siya makapagsimula, biglang tumunog ang doorbell.

tugon niya. “Good. I'll now describe how I spend each day. Kailangan alam natin kung saan naroon ang isa. Aalis ako ng bahay tuwing alas-siyete ng umaga. Nasa opisina ako hanggang alas-sais ng gabi o depende kung mayroon akong dinner meeting. I’ll make sure to call you if ever na male-late ako. How about you?” Uminom ito ng juice na para bang napagod na sa kanya. “I’m just staying home.”

Kaagad kong iniligpit ang aking mga gamit at tumayo. Sa ganitong paraan tumatakbo ang buhay ko; estudyante sa umaga at waitress ng isang fastfood chain sa hapon hanggang alas-dyes ng gabi. Bale anim na oras ang inilalagi ko sa trabaho at minsan nagkakaroon pa ng overtime.

“Mom, isang linggo lang kami ron bakit hindi niyo na lang ako payagan?” pagpupumilit ni Daylon sa kaniyang ina. Kasama nila ang kaniyang ama na nakaupo sa office chair nito habang silang dalawa ay nakaupo sa harapan ng ama. Nasa opisina sila dahil magpapaalam si Daylon para sa kanilang outing ng isang linggo.

Para kay Alliyah, ang ganitong uri ng panahon ay bago—at minsan, nakakapanibago. Unti-unti siyang nasanay sa normal na takbo ng araw-araw. Gigising siya nang maaga para pumasok sa eskwela. Minsan ay si Gray ang naghahanda ng almusal, minsan naman ay si Rio, at paminsan-minsan ay si Sven na tila laging may sariling eksperimento sa kusina na kadalasang nauuwi sa katawa-tawang lasa. Si Theo ang tahimik na nagbabasa ng dyaryo o tablet sa gilid, si Collin ang madalas magbiro, at si Kade—kahit bihira nang magsalita tungkol sa operasyon—ay palaging may isang tainga sa paligid, literal at figurative.

Hindi ko inakala na mararanasan ko ang ganito kapayapang araw sa buhay ko. Buong buhay ko, puro kaguluhan at pait ang naghihintay sa'kin araw-araw. I was surviving, but barely lived. "Do you have plans today?" Tanong nito habang nag-aasikaso kami ng pang-almusal. "Just sit here, Isla. Mali ang hawak mo sa kutsilyo." He glared at me. We have decided to cook our breakfast instead of eating outside or ordering.

Pero hindi pala ganoon kadali iyon. ONE FINE DAY. The sun was shining brightly and Ann was tending to her garden at the back area of their small house when suddenly, her heart beats fast. Hindi siya mapakali na inikot niya ang buong kabahayan para lang tingnan kung may nalimot ba siya ngunit wala naman.

Nang sa gayon ay mapalaya ko ang aking sarili sa tali na pumipigil sa akin na mamuhay ng normal. Sa pagsapit ng alas singko ng hapon ay nagpaalam sa akin si Kaday na aalis muna siya upang tumulong sa paghahanda ng aming kakainin sa hapunan na aming pagsasaluhan mamaya, kaya habang ako'y naghihintay sa kaniyang pagbabalik ay nilibang ko muna ang aking sarili sa pagsusulat sa talaarawang hawak-hawak ko, nang sa gayon ay may mapagsabihan ako sa mga bagay na ako lamang ang nakakaalam at nakakaunawa. "Binibini, nakapag-ayos ka na ba?Ipinapatawag ka na ng iyong ama upang mag hapunan" Ani ni Kaday na kararating lamang mula sa pagtulong sa iba pang kasambahay

"ANO?! Seryoso ka‽ Jusko, Ara! Ano 'yang pinasok mo?!" Makapag-react 'tong dalawang 'to, mga OA. I'm so frustrated! I combed my hair using my fingers. Tiningnan ko ang aking relo and its already 11:00 wala naman masyadong klase ngayon kasi nga first day. May pa-intoduce yourself pa na walang katapusan.