Novel & Cerita A Night To Remember Meaning

"Tara na? Saan ang unang stop natin?" I hope this last venture of the night will be as memorabld like we had for the entire day. I'm happy.

Napatingin siya kay Keiv. "Yes?" "You're crying." Napangiti siya habang pinupunasan ang gilid ng kanyang mata. "Memories." "Good ones?" "Mostly." Ngumiti si Keiv. "Mine too." Humawak siya sa kamay nito. "Do you remember the first night?" Napatawa nang mahina si Maeve. "How could I forget?" "The wrong bed." "The wrong unit." "The wrong person." Napakunot-noo si Maeve.

giit ko, binawi ko ang kamay ko at tumalikod sa kanya. "Please, stop bringing up that night. I've forgotten about it," sabi ko, mariin akong napapikit, kahit na ang totoo ay hindi ko naman talaga nakakalimutan iyon. Ang bawat haplos at halik niya ay nakaukit sa isipan ko, at madalas na binabalik-balikan ko. Caelus smirked, his eyes glinting with amusement. "If that's the case, I'll remind you of what happened that night," sabi niya, bago ako nakakilos ay binuhat na niya ako.

Sa lumipas na taon, ay tila naibasan na ng sandaling iyon ang pagkalayo nilang dalawa, na ngayon ay pinag isa sila ng pagkakataon. They made their night a memorable one, that they don't want to end it.

“But I can help you forget, even just for tonight.” Napangiti ako nang mapait. “One night to forget everything? That sounds like a good deal.”

Maglasing sa gabi, pumasok sa opisina pagsapit ng umaga at kapag gabi ag inom ulit. And that was all thanks to that fucking woman whom he could't fucking forget.

Halos hindi ko na kayang tumayo nang pinalitan niya ang sheets kaya naman sumampa nalang ako sa likod niya. Bahala kang maghirap! I slept later that night. Masyado akong napagod kaya wala na akong pakialam na wala akong suot. What a night. What a beautiful birthday. Orgasm only lasts overnight, and this will just be a memory. I don't keep memories nor remember and be sentimental about it. Whatever happens, stays to where it happened. There is no need to remember. Parang tatay ko lang. He left. He left us. He never came back. I didn't have the chance to have a father. A lot of people around me sometimes misunderstood me.

Basta ang alam ko, sa titig pa lang niya, alam kong hindi ako ligtas—at hindi ko rin ginusto maging ligtas. “You look like you’ve had a long day,” sabi niya, sabay senyas sa bartender. “Long week,” sagot ko habang nilalaro ang baso sa harapan ko. “Long life, actually.” Ngumiti siya, isang uri ng ngiting hindi ko maipinta—tila puno ng lihim, ng karanasan, at ng panganib. “Sometimes, we need to forget. Even just for one night.” Hindi ko alam kung bakit, pero tinanggap ko ang alok niya. Hindi ako nagtanong ng pangalan niya, at hindi rin siya nagtanong ng sa akin. Parang may silent agreement kami—isang gabi ng pagtakas.

Si Michael naman, gusto mang ungkatin ang naging usapan nila kanina ay hindi na lang ito nagsalita dahil mas pinili ni Klarisse na hindi na magsalita pa. Matapos nitong sabihin ang mga katagang, “T-that n-night. I—I w-want t-to remember t-that night. But i-it k-keeps on h-haunting m-me l-like a ghost in the past,” ay hindi na ito nagsalita pa. Ilang beses siyang nagtanong pero nanatiling tikom ang bibig ni Klarisse.

Pero parang wala siyang naririnig at patuloy ang pagsasalita. "April 12 sa Night Life Bar, you still remember. Sa Holiday Inn." "What are you trying to say?" Galit kong tanong sa kanya, dahil alam ko na kung saan mapupunta ang usapan na 'to. I feel a lot of different emotions right now at hindi ko magawang tingnan o lumapit sa kanya. I know what he's saying. Gusto ko lang ding kumpirmahin kung tama ang iniisip ko.