A One In A Million Novels & Stories

bulalas niya habang nilalaro ang cheque sa pagitan ng daliri, "na ako'y one in a hundred million?" May pera si Carson—marami. Sa ibang tao, ang mga katagang "isa sa isang milyon" ay pangkaraniwan nang metaphor. Pero sa kanya? Dinoble pa talaga. Tipikal. Hindi pa niya nabubuksan ang red envelope na nasa kamay niya, pero dama niyang may kakaiba rito—hindi ito bank card. Mabigat ito, at may kakaibang anyo.

Kung tinanggap mo, baka nakaipon ka pa ng 1 million sa isang gabi. Napaisip si Alana sa nabasa niyang comment. “One million… parang imposible na sa’kin ‘yon.” Just then, si Zoren, na tahimik lang sa background, pinanood lahat ng reactions ni Alana. Napaisip siya ng konting pambibiro, kaya nag-type siya: [Zoren: Sayang. Kakareload ko lang ng 1 million sa Shark.] Alana: “…” “Pambihira, sinadya mo talaga ‘yon eh.”

Mapupunta sa kanya ang three million habang ang one million ay mapupunta naman kay Mamie para sa komisyon. Tuwang-tuwa naman si Mamie dahil sa unang pagkakataon ay nagkaroon siya ng komisyon na umabot ng milyon. Alam nito na kinakabahan si Celeste kaya naman binigyan niya ito ng gamot pampalakas ng loob.

Kahit nasa ibang bansa siya, abot pa rin sa Paris ang inis galing sa Pilipinas. “I’ll fly back tomorrow. I want to meet your wife…”

Bakit ko ba kasi siya sa wolfgang dinala? "Calm down, Sam." I sighed. "Let me put this lightly. Miss Night is basically a match maker for Billionaires na hindi ba nakakahanap ng mapapang asawa for various reasons. Each year, humahanap ang Miss Night ng mga babaeng kailangan ng opportunity para maka ahon sa mahirap na buhay. If the girl accepeted the offer, they have to let a billionaire purchase them. Take note, sobrang hirap ng screening na ginagawa nila para mahanap ang mga babaeng sasali sa Miss Night." "Purchase, you mean, papakasalan?" Tanong niya. Tumango naman ako. "For how much?"

Ang nangyari sa kanila tatlong taon na ang nakalipas. “Nice to meet you, Yana. I’m Max,” saad niya bago ako sunggaban ng halik. I met him earlier. Out of several audiences, his gaze caught my attention while pole dancing. I feel like his eyes are telling me, “You’re mine.” I never met him before. But he offered me a $1.5M kung papayag akong makipagtalik sa kaniya. I immediately agreed knowing that that huge money will help me pay my tuition fee.

Kailangan mawalan din ng trabaho ang asawa para lalong maghirap ang babae. “What if isang milyon, sir?” biro ni Tere. “Then give her one million,” sabi ni Justin. “But I know she won’t dare to ask that amount hindi niya yan kayang bayaran,” Sabi ni Justin. "At kahit piliin niya pa yung isang way ng payment. She won't dare, she knows she is not worth a million anyway.” Bulong na lamang ni Justin sa sarili. Isang maliit na babae ang sumalubong kay Rica pagkatok niya sa pintuan ng dulong bahagi ng 6th floor.

One click, one contract signed by a man she had never even spoken to, and everything—her father’s dream, her years of sacrifice, her sleepless nights drawing blueprints—was gone. “Hindi… hindi puwede,” she whispered, shaking her head as tears burned the corner of her eyes. She scrolled down frantically, hoping, praying that this was a mistake. Pero lahat malinaw, every project she had poured her soul into, the low-cost housing plan for displaced families, the eco-friendly school her father once dreamed of building… all under one name. Adrian Veylen. The world’s first trillionaire. A man who built empires of glass. A man untouchable by laws, governments, and—apparently—dreams that weren’t his

“Magaling po kayong pumili, dahil maganda po ang napili ninyo, alam n’yo po ba na nagkakahalaga ito ng isang million dahil gawa po ito ng isang sikat na designer sa buong mundo. Nakangiting paliwanag ng babae, kumunot ang noo ko dahil hindi ko naunawaan ang ibig sabihin ng isang million. Hindi ko pa kasi nararanasang humawak ng pera o ang makakita man lang nito. “M-million?” Ulit ko sa sinabi nito dahil nais ko na ipaliwanag niya sa akin kung ano ang ibig sabihin niyon. Tila nagulat ang dalawa ng marinig ang tinig ko maging ang pagbigkas ko. “Akala ko hindi siya nakakapagsalita, nakakapagsalita pala siya ngunit pautal-utal.” Narinig kong bulong ng isa sa kasama nito.

Tahimik siyang nag-isip sandali, saka mariing nagsalita: "Animnapung milyon." Pero agad siyang tinapatan, "Animnapu't limang milyon." At muli, walang patumpik-tumpik: "Pitumpung milyon." Napahinto si Luna. Nang marinig niya ito, nagdadalawang-isip na siya. Alam niyang saglit na lang, mawawala na sa kanya ang huling pag-asa. Ika pitumpung taon na kaarawan na ng kanyang lola isang bihirang okasyon. Kung aabot sa walumpung milyon, baka kaya pa niyang ipaglaban.