Novel & Cerita Abandoned In Tagalog

Ang Konprontasyon sa Abandonadong Gusali Matapos ang ilang oras na pakikipaghabulan sa madidilim na eskinita ng Maynila, pansamantala silang nakahanap ng silungan sa isang abandonadong bodega ng tela sa Binondo. Ang amoy ng alikabok at lumang tela ay humahalo sa amoy ng pulbura na kumapit sa kanilang mga damit. Dito, sa gitna ng kadiliman, sumabog ang tensyong kanina pa nagluluto sa pagitan nila.

Mabuti na lang at hindi siya nagigising sa sobrang ingay. "Babangga tayo, Manong!" sigaw nung kung sino man dahil hindi ko na ito tiningnan. Niyakap ko ang kapatid ko hanggang sa maramdaman ko na may yumakap sa amin. "Mama!" Umiiyak na sabi ko at bumangga na nga kami sa hindi ko malaman kung saan at unti unting nawala ang mga sigawan.

CHAPTER 24 " Aba malay ko...inis na inis nga ako sakanya eh..baka kasi palayasin niyo ako ". saad ko " Talaga ". ngisi ni ate " Grabe ka naman ate ". puot ko NANDITO kami nina Ate sa labas ng bahay at umiiyak kasi aalis na ako!..wahh goodbye pelepens!..pero syempre chartt lang.. " Paano ba yan ate..mawawala muna sa bahay ang napakaganda mong kapatid ". kunwaring malumbay na sabi ko

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

Ang importante ay paano ako makakaalis sa mundong ito. "Gusto rin namin na makaalis kana rito ngunit ang portal lang ang nag-iisang daan at sa tingin ko sa nangyari, ngayon ay mas paghihigpitan pa ang pagbabantay do'n at kung hindi naman ay ililipat ito sa ibang lugar para mas lalong walang magtangkang magnakaw at isa lang ang ibig sabihin no'n, mahihirapan tayong nakawin 'yun."

We just need time to be together. Haiist, ang sakit na hindi ko siya nakita bago siya umalis. Di ko man lang siya nayakap, hindi ko man lang siya nasabihan ng harapan na mag-iingat siya. "You really hurting me Angel, how could you leave without saying goodbye to me," bulong ko at hinayaan ko ang luha kong pumapatak sa mga pisngi ko. Kinabukasan... Nagpunta ako sa Park, kung saan ako madalas magpunta after school.

"Para akong mababaliw ng gabing yun. Hindi ko alam kung saan ko dadalhin ang bata. Takot na takot ako. Para sa buhay ko at para sa buhay nung sanggol. Sigurado akong hahanapin ako ng mga kasamahan ko o malala baka pati si Gob 'pag nalaman niyang kasama ako." " Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa sanggol. Wala akong ideya paano siya aalagaan at alam kung hindi ko siya maalagaan. Iyak pa rin ito ng iyak, parehas na kaming basa sa ulan. Hanggang sa may nakita akong abandonadong kubo sa gitna ng masukal na kagubatan. Doon kami sumilong at nagpalipas ng gabi."

Ginawa ko ito dahil napakasakit sa isang babae na pagadudahan na ang sanggol na dinadala niya sa kanyang sinapupunan ay hindi anak ng kanyang asawa. Ngunit tanging Diyos lamang ang nakakaalam na hindi ako nagtaksil sa'yo Andres, ikaw ang una at huling mamahalin ko sa mundong ito. Hanggang sa aking kamatayan. Inay Melinda, bakit ka nagtanim ng pagdududa sa isip ni Andres at pagdudahan ang kalinisan ng pagkababae ko? Hindi ko kalaguyo si Florencio. Inay. Parang kapatid ko lamang siya. At si Andres ang tunay na ama ng batang magtatatlong buwan ko ng dinadala sa aking sinapupunan. Sayang,Inay..di na kita mabibigyan ng apo.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”