Abandoned In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Kabanata 18 : Ang Bangungot Sa hindi malamang dahilan, lagi ko Paring napapaginipan ang nakakatakot na Gubat na iyon O kung Gubat parin ba ang tawag sa lugar na iyon. Kahit pa nandito si Abuela, at alam kung ligtas na ako, hindi parin mapanatag ang puso at damdamin ko.

Tanong ko pero hindi niya ako sinagot "Magbihis ka na, I will take you back to Manila, May emergency raw sa inyo at kailanagan ka talaga" He uttered at mas nauna nang lumabas dumeretso naman ako sa kwarto at buti nalang at lahat ng gamit ko ay nakalagay sa isang maleta

Shocks! “Pero..wala dito sa bahay na ito ang aalagaan mo. Nasa Isla Avanzado siya… “ seryoso nitong wika. “PO..naku, willing po akong magtrabaho kahit saan po ako maasign Mam.” Nakangiti niyang sagot.. Wala eh…lunod sa tuwa ang puso niya at first time niyang nakarinig ng katagang “you’re hired' kaya wala siyang balak na palagpasin ang pagkakataon na ito

sagot ni Aiden, ngunit halos pabulong. "K-Kung ako lang, I don’t want to go back. I want to stay here with you. Pero gusto ko na itong harapin—sila mommy, ang Cervantes. A-Ayoko rin naman na pati kayo mahirapan dahil sa akin—”

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

Nakagapos na ang aking puso. Nakakadena at wala akong balak kumawala pa. END

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

"I'm sorry... but I don't know any horror stories." Sabay namang napalingon sa akin ang kambal. "Mommy!" "You tell us!" Napailing ako. "Sigurado ba kayo?" "Opo!" Tumango ako at bahagyang inayos ang kandilang nasa gitna namin. "Sige, makinig kayo. Noong bata pa ako sa probinsya..." umpisa ko. "May lumang abandonadong bahay malapit sa bukid."