Novel & Cerita Abandoned In Tagalog

Alam ko rin na sumasama na ang loob na sa akin pero kailangan ko itong ilihim hanggat hindi pa ako sigurado. Noong mga panahon na ilang araw ako nawala at araw rin kung saan nalaman nila mommy na buntis si Abby ay pinuntahan namin ang address ng sasakyan na nakita sa CCTV na nag iwan ng package sa labas ng gate ng bahay nila Abby. Nalaman namin na isang abandonadong bahay ang nasa Address at pumunta kami ay wala na kaming nadatnan doon maliban sa mga larawan ng isang batang babae at batang lalaki. Hindi namin matukoy kung sino dahil bukod sa mukhang luma na ay yung iba hindi na klaro.

" How could you say that I am someone special to you when you abandoned me. Is that how you treat someone who mean special to you? Kung totoong mahalaga ako sa 'yo hindi mo ako iniwan. I don't think I am that special to you Mister, because if I am, you should have not left me that night." "Mine please..." "I hope things are clearer now." diretsong kung sabi habang nakatingin sa mga mata niya. "Keep whatever reasons you had. I don't need it anymore. I don't need a man like you in my life. Please give me my peace, you already decided to let go of me." "I can't, Mine..."

MARGA Nanatili pa ring naka gapos ang kamay at paa ko. Isang gabi pa lang ako na naka kulong sa isang masikip at mabahong abandonang lugar ay nakaramdam na agad ako ng labis na kalungkutan. Ngayon ko lang di makikita ng umaga ang aking anak. Kanina pa nila ako pilit na pinapakain kaso wala talaga ako gana at balak na kumain. Ang tanging gusto ko lang talaga ay maka uwi sa pamilya ko. "Miss na miss ko na ang anak ko." usal niya

And I know I have to listen, or else… I’ll be good as a dead meat. “Nasaan ba tayo?” mahinang tanong ko. “Na sa abandonadong school building sa gitna ng kagubatan sa labas ng Manila,” he replied. “Kung gusto mong makaligtas, tumakbo ka pahilaga. May makikita kang sapa roon. May malalaking bato. Pwede kang magtago roon at magpalipas ng gabi.” “P-paano kung hindi ako makarating doon?”

[ kabulaanan - falsehood ] Sapat na ang panloloko nito sa kanya. Sapat na ang lahat ng iyon. Sapat na upang biyakin ang kanyang inihandog ditong tiwala. Mga hakbang. Tinahak niya kahit mabigat sa kanyang kalooban. Tinungo niya ang pintuan. Paalis. Paalis sa lugar na iyon. At wala nang balak na bumalik pa. Mga kahulugan ng mga binanggit na termino:

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Nagising si Abi dahil sa pangangalay ng ulo niya. At ganun na lang ang pagtataka niya nang mapansin na wala na siya sa sasakyan kundi nasa isang abandonadong building. Madilim sa paligid at wala siyang ibang nakikita. Sinubukan niyang tumayo mula sa kinauupuang upuan, ngunit nagulantang siya nang maramdaman na nakatali ang mga paa niya, at ganun din ang mga kamay niya.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”