روايات وقصص ضمن Abandoned In Tagalog

sigaw nito. “Pahiram, emergency lang po! Babalik din po agad ako,” sagot ko bago ako humarurot papunta kay Ahva. ** Pagdating ko sa lugar na iyon, nakita ko ang lumang abandonadong paaralan sa ‘di kalayuan. Tahimik doon, mukhang walang katao-tao. Medyo mali si Ahva na dito siya nagtago at nagtatakbo, bakit sa tahimik na lugar pa?

And I know I have to listen, or else… I’ll be good as a dead meat. “Nasaan ba tayo?” mahinang tanong ko. “Na sa abandonadong school building sa gitna ng kagubatan sa labas ng Manila,” he replied. “Kung gusto mong makaligtas, tumakbo ka pahilaga. May makikita kang sapa roon. May malalaking bato. Pwede kang magtago roon at magpalipas ng gabi.” “P-paano kung hindi ako makarating doon?”

[ kabulaanan - falsehood ] Sapat na ang panloloko nito sa kanya. Sapat na ang lahat ng iyon. Sapat na upang biyakin ang kanyang inihandog ditong tiwala. Mga hakbang. Tinahak niya kahit mabigat sa kanyang kalooban. Tinungo niya ang pintuan. Paalis. Paalis sa lugar na iyon. At wala nang balak na bumalik pa. Mga kahulugan ng mga binanggit na termino:

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Matapos no'n, nanatiling hawak niya ang palad ko. “Noong nasa abandoned house ka, may ininom ka ba?” Hindi ako nakaimik kaagad dahil bigla akong naguluhan. Ano'ng connect ng ininom ko noong nasa abandonadong bahay sa nangyari sakin ngayon?

Nagising si Abi dahil sa pangangalay ng ulo niya. At ganun na lang ang pagtataka niya nang mapansin na wala na siya sa sasakyan kundi nasa isang abandonadong building. Madilim sa paligid at wala siyang ibang nakikita. Sinubukan niyang tumayo mula sa kinauupuang upuan, ngunit nagulantang siya nang maramdaman na nakatali ang mga paa niya, at ganun din ang mga kamay niya.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Masuwerte pa siya kung tutuusin dahil sa balikat at hindi sa dibdib tumagos ang bala. Pinilit niyang gumapang at pumasok sa abandon building upang hanapin ang kanyang mga magulang at si Myla. Nawala na ang tawanan, ang hiyawan at ingay na kanyang naririnig. Dahil napuno na ito ng katahimikan. Paos na tinawag niya ang kanyang inay at itay ngunit kaunting kaluskus ay wala na siyang naririnig.

Wala akong o pakialam sa mga gamit namin dahil ang pamilya ko ang importante sa amin. Kaagad kong hinanap ang aking itay at mga kapatid. Nasa evacuation center pala sila at salamat sa Diyos ay wala namang tinamong pinasala. Nang nakita ako ng itay ay kaagad niya akong sinalubong at niyakap ng mahigpit. "Abak, buti at dumating ka na. Ang bahay natin. Wala na ang bahay natin." umiiyak na sabi ng itay.

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.