Abandoned In Tagalog Novels & Stories

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

See you, lil'sis| I know, it was Margareth. Ano namang kelangan nito nang ganitong kaaga?. The heck. |1 hour later| What's with this girl?. She asked me to go to the abandoned building?. Ano namang gagawen ko doon?. Magkukwentuhan daw kami?. Hindi ko bet mga ganitong eksena. Siguro dapat maging alisto ako. I felt something strage ee. *Beep beep*

'Mahal kita' Ngumisi ako. I don't know how to react "But you left," I said. A tears form in my eyes but I do everything to make it stop. To not make it fall. "Mahal kita pero iniwan mo ko. Bakit babalik ka ngayong may mahal na kong iba?"

"Pwede bang maki-upo?" "Nǐ yǐjīng zuòle." (You are already sitting.) "Boys only lang dito." "Diba dapat kailangan ng boys ng girls?" Malanding tanong nito sabay binalingan ako ng tingin. Inirapan ko muna siya bago binaling ulit ang tingin sa pagka-in ko. "Sorry, pero ang kailangan namin ay laro at hindi babae, kaya umalis ka na bago ka pa namin gawing pulutan este bugbugin."

Tinatagan ko ang sarili dahil ayokong kaawaan niya ko. "Y-you throw us out, you abandoned us, kami, na pamilya niyo rin." I smiled bitterly. "Hindi ko nga lang alam kung pamilya ba ang turing niyo sa amin. Hindi ata. For you, we're a bunch of trash." "N-no, apo... I-I..."

"How? Upos lang ang mangyayari at magkakaroon pa ng bahid ang lungs ko no?" "Am I talking to an eight-year-old girl? This is a metamorphic scenario. Habang nauubos ang nasusunog na sigarilyo, ganoon din dapat ang takot at masamamg ala-ala na nararamdaman mo. You should forget it, lalo na't you are experiencing form abandonment disorder." Napaharap na lang si Maria at nagtataka. "Abandon? Teka 'di mo naman ako kilala paano mo nasabing naabanduna ako?"

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

sagot nito habang pasinok-sinok pa rin. Bumuga s'ya ng marahas, habang nakatingin sa kumot na nakatalukbong sa anak. "Neo, can you tell mommy what is wrong?" "I just want to be with you lang naman, dada is not in and you doesn't want to come with me, I feel abandoned mom. Palagi na lang kayo busy ni dada, hindi n'yo na ba ako mahal?" umiiyak na sagot nito sa kan'ya.

Umayos siya sa pagkaka-upo at humalukipkip. “You impressed me. Marami gustong makalayo sa tahanan nila dahil sa masamang dinaranas nila. But only a few could actually ran away to find peace. Pero ikaw, you ran away without second thoughts. Hindi lahat kayang gawin ang ginawa mo.”

It's located in Manila kung saan ay sobrang layo sa nakagisnan niyang buhay. Hope wouldn't trade her peaceful life in San Gabriel to a dream life in Manila. Nasa probinsiya ang kanyang ina at mga kaibigan. Besides, doon niya gustong magsettle down. "Think it over, Hope," was Sandra's final words before they parted. "Take over the restaurant, Hope." Kassey encouraged habang tinatawagan ang driver nila. "Hindi ako pwedeng mag-stay dito. My mother needs me."