Abomination Of Desolation の小説・ストーリー

"Ano po tunay na pangalan ninyo?" "Bartolome Acusta." Tumango siya. "Salamat." "Aalis na po ako." Hindi na niya ito tinapunan ng tingin at nahiga nang marinig ang paglapat ng pinto. Patayin kaya niya ang dalawa? Pero...anong klaseng parusa iyon kung hindi ni mararamdaman ni Cleo ang sakit na nararamdaman niya ngayon? Death is just an escape, not a punishment.

Napatingin ako sa aking sarili ng sabihin nitong sa kanya ang kwartong ito. Naisip kong baka kung ano na ang ginawa sa akin knowing him mukhang kaya niyang patayin kaming lahat. Parang wala nga sa kanya ang pagpatay. Bagay talaga sa kanya ang tawag na Satanas, isang kampon ng kadiliman ang lalaking ito. Kanina inaappriciate ko ang kwartong ito pero ng sabihin niyang sa kanya naku nawala bigla ang pagka gusto ko dito. Sa demonyo pala ito kaya hindi pwedeng maging maganda.

Tila umulan ng itim at pulang apoy sa buon academy at sa iilang parte ng Oakland. Napuno ng hiyaw at daing ang paligid galing sa mga mamamayan at maging sa mga alagad ng aking ama kasabay ng pagkabalot ng buong paligid ng apoy. "Listen to their scream! Listen to their agony! That is what we are made of. We are born to cause pain, agony, and chaos! We are the children of the God of Havoc!"

Gayunpaman, hindi pa rin niya nahanap ang Desolateness na sinabi sa kanya ni Emperor Jabari. Sa gitna ng mga kalbong bundok, huminto siya upang magpahinga at umupo sa isang itim na bato. “Emperor, napakaraming taon akong naghanap, pero hindi ko pa rin nahanap yung tinatawag na Desolateness. Tama ba ang pagkakabasa mo sa kalatas?” Pinagdududahan na ngayon ni James ang interpretasyon ni Emperor Jabari sa kalatas. O marahil ay wala naman talagang Forsaken Land noong umpisa pa lang at ang kalatas ay pakana lamang ng isang Ancestral God.

manghang sambit ng babae kanina. Tumango si Zion. "According to 1 John 2:16, For all that is in the world --- the lust* of flesh, the lust* of eyes, and the pride of life --- is not of the Father but is of the world. This means that all sin falls into these natures: lus* of flesh, lus* of eyes, pride of life. Whatever sin that is, it always falls into that three." "Yon pala 'yon, brother!" sabi ng isang lalaki. "Yan 'yong nabasa ko sa Bibliya. Ngayon ko lang naintindihan."

Mahirap tanggapin na mauuwi lang pala sa hiwalayan ang lahat. Ang hindi katanggap–tanggap sa lahat ay hindi man lamang ito nag–abalang hingin ang kanyang panig. She simply dumped him like a piece of trash. She decided alone to end their relationship and vanished like a bubble. He was left alone. Yesterday turned him into a different version of himself today. Kahit siya ay hindi na ma–recognize ang sarili. He was totally changed. From being gentle to an ill–tempered son of a bítch, that was how those people who knew him well said. From sociable and amiable, he was now an untouchable motherfúcker.

Ang kaniyang katawan ay matipuno na parang isang kawal sa kalangitan. Napaatras si Astaroth na parang biglang natakot sa kaniyang nakikita. Sa isang iglap ay isang masakit na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi at naging isang itim na usok hanggang sa ito'y naglaho. Kasabay ng paglaho ni Astaroth ay ang pagbagsak ko sa sahig ng simbahan na nagdulot ng maingay na alingawngaw.

Siguro kung mag-aapply siya bilang demonyo baka nga mismong si Satanas na ang aalis sa pwesto sa kasamaan ng ugali niya ngayon. Patuloy pa din siya sa mapang matang tingin sakin kaya hindi ko maiwasang sulyapan siya at tignan ng masama. "I can't focus!" Ibinagsak ko ang hawak kong kutsilyo na ginamit sa paghiwa sa karne, binalingan ko siya ng tingin tsaka pinagtaasan ng kilay. "You can focus if you'll just stop staring and drooling over me." He said smirking.

SA KALAGITNAAN ng gabi, inilabas ni Endemion ang kaniyang itim na pakpak at lumipad papuntang bubungan ng bahay nila. Naroon si Beelzebub sa itaas ng bubungan na alam niyang inis na inis sa mga oras na 'yun. Hanggang ngayon ay hindi parin maunawaan ni Endemion kung bakit nag-uwi ng isang tao si Beelzebub, sa pagkakakilala niya dito ay masyado itong makasarili, mahilig makipagtalo sa ama nito at sa dalawa nitong kapatid, walang pakiealam sa paligid kahit may nasasaktan na ito, at higit sa lahat mabilis umiinit ang ulo ni Beelzebub, na namana nito sa amang hari nito.

Faith said. The room was filled with silence. "But you love each other, right?" Love asked and I nodded. "Corinthians 13:13, Hope," nakangiti niyang sabi. "Love is the greatest. As long as you love each other, you'll be fine. Dalawang taon na lang rin naman at gagraduate ka na. 'Wag lang kayong papahuli, okay?" "Alam mo, ikaw-" Faith wasn't able to continue what she's going to say when she saw Love's face.