Novel & Cerita Academia Outfit

Napapaligiran siya ng hindi mabilang na mga humahanga, at sunod-sunod na dumarating ang mga babaeng nahuhumaling sa kanya. “Professor Montero, maligayang pagdating!” Marami sa mas matatapang na estudyante ang masiglang sumigaw sa tuwa. Nakasuot si Craige ng itim at dominante niyang suit. Ang custom-made na kasuotan ay lalong nagbigay-diin sa kanyang gwapo at marangal na anyo. Habang nakatayo siya sa podium, bawat kilos niya ay naglalabas ng makapangyarihang aura ng isang elite.

Malalim akong bumuntong hininga at inayos ang makapal kong salamin bago bahagyang nilingon ang mga estudyanteng nakatingin sa akin. Nakasuot ako ng skirt na doble ang haba kaysa sa required na sukat. Si Tiya ang may kagustuhan nito kaya wala naman akong nagawa. Isa pa ay nakakatulong din naman ito sa akin. I wore black knee-high socks and flat black shoes—heels were required, but I refused. They made walking unbearable. My outfit mirrored everyone else's. . . a crisp white long-sleeve blouse tucked beneath a fitted black coat, finished off with a neatly tied necktie. Except that my skirt was longer that everyone's. My hair was pulled back into a sleek, perfectly pressed ponytail—so precise,

Light and Shadow 14: Heartfelt Reunion I look at the mirror, the Lumina Academy uniform is a stunning ensemble that exudes elegance. It’s predominantly white, symbolizing purity and light, with intricate gold detailing that evokes the stars’ brilliance and the sun’s warmth. It consists of a crisp white long-sleeved polo shirt paired with a white and gold ribbon tie. The pleated skirt, adorned with intricate gold patterns at the hem, flows gracefully. A tailored blazer, with its gold epaulets and celestial motifs.

She’s our new professor for one of our major subjects. Nag-maternity leave kasi ang original na professor namin para rito dahil malapit na ang kabuwanan. At dahil first-time mom, pinili pala nitong ilipat sa ibang professor ang subject na ‘to para hindi siya gaanong mahirapan sa pagbalanse ng mga loads na hawak pagbalik. I tilted my head as I watched her prepare the presentation for today’s lesson on her laptop. Nakabutones na ang blazer na suot nito, malamang para maitago ang mantsa ng sarsa kanina. Without the visible stain, she looked sophisticated and polished. Hindi mo aakalaing marumi ang suot na damit.

Ito ang una niyang naging kaibigan nang lumipat siya ng course. Nagse-celebrate ng foundation day ang university kaya ngayon ay hindi sila naka-uniform. She was wearing a simple off-shoulder white top and brown skirt. At dahil maglalakad-lakad lang sila sa mga booth, rubber shoes ang pinarter niya sa suot niya. “I’m still me, though.” She shrugged. Kagagaling lang nila ng room nila. Wala ring katao-tao sa building dahil ang lahat ay nasa kani-kanilang booth na naka-set up ngayon sa malawak na lawn sa likod ng main building ng uni.

Wala kang makikitang tao na naka-simpleng polo, spaghetti dress o aesthetic getup. Lahat sila'y nagpatalbugan sa suot nilang mga magagarbong kasuotan—gown sa mga babae at tuxedo naman para sa mga lalaki—gayon din ang mga teachers at staff. Samakatuwid, things went smoothly as planned. Kampante silang hindi magkakaroon ng aberya sa gitna kasiyahan.

May trenta minutos pa syang natitira pero maigi na iyong nasa loob na sya ng akademya. Pagpasok pa lamang ng entrada ay kinunutan na sya ng noo. Pansin niyang pinagtitinginan sya ng mga kapwa niya estudyante tapos sabay magsisipagbulunga. Ang iba nga ay literal talaga na nagtatawanan pa habang nakamasid sa kanya. Sinuri niya ang sarili. Maayos naman ang pagkakasuot niya ng kanyang uniporme. Wala naman kung anong butas o tastas sa suot niyang blusa at palda. Bagong shines at linis rin ang kanyang itim na sapatos. Naligo naman sya bago pumasok kaya imposible na mangamoy ang kili-kili niyang naka deodorant.

Pagkalabas ko ay saktong bumukas din ang pinto, niluwa nito ang bagong ligo at pormal na nakabihis kong dean. Nakasuot siya ng kumpletong uniform ng university para sa dean. Ang gwapo niya at ang fresh tingnan sa suot niyang americana, bagay rin ang platename na ginto sa kanya. Hindi siya mukhang dean, shuta mukha siyang CEO na hot-shot sa mga nobela. “Sure ka na iyan na ang susuotin mo sa ribbon cutting?” “Bakit? May mali ba sa suot ko?”

Fish tea. Ni-save ko sa drafts ko 'yung nasimulan ko nang itipa. After I shut my laptop down, I turned around my swivel chair to face her. She is wearing her usual attire. A violet fitted silky dress that matches her boots that has heels of three-inch height. She's going to school-kind of stubborn for not wearing her uniform. "Nah," iling ko. "Advisory article, continuation for the new published brochure of our Campus Chronology." My eyes are shut while speaking. "At the same time, critiquing a certain article, and found out it's plagiarised-copied from a certain magazine."

Bigla naman akong may naalala, hindi ko pala sila kasing edad, tansya ko ng kasing edadan nila sina Atlas, Monica, Mathias at Prinsipe Lucas. Mukhang napapaligiran ang kaharian ng mga estudyante ng akademya, kita sa porma nila ang mga simpleng damit. Simple ngunit napakaangas nilang tingnan, bawal ata dito ang lampa at mahihina ang loob. Bakas sa mga mukha nila tapang na paniguradong itinuturo sa akademya.