Tulad ng lumang alamat na sinabayan ng neon lights, unang tumaas sa isip ko ang kakaibang halo ng tradisyon at urban na tensyon habang binabasa ko ang 'Anitun Tabu'. Sa pinakapayak na buod, sinusundan nito ang paglalakbay ng isang ordinaryong kabataang napapabilang sa sinisikil na mundo ng mga anito — mga espiritu ng kalikasan at ninuno — na may sariling set ng mga patakaran, o 'tabu', na dapat sundin kung ayaw mong magdusa ang komunidad. Ang kwento ay hindi puro takot; puno ito ng humor, maliit na tagpo ng pang-araw-araw na buhay, at mga eksenang pumupukaw ng nostalgia tungo sa mga paniniwala ng ating mga ninuno.
Habang umaabante ang plot, unti-unti mong makikilala ang iba mga nilalang at ang mga kahihinatnan ng paglabag sa mga tabu — mula sa mga pahiwatig ng ecological na pagkasira hanggang sa tensyon sa pagitan ng modernidad at tradisyon. May mga twist na hindi agad mahuhulaan; ilang tauhan ang may malalim na backstory na gumagalaw bilang salamin ng sariling pagkakakilanlan ng bida at ng lipunang ginagalawan nito.
Kung naghahanap ka ng panimulang punto, i-approach mo itong urban folklore na may puso: hindi lang ito horror o fantasy para lang matakot ka, kundi isang pag-usisa sa kung paano natin tinatangap at pinangangalagaan ang ating mga pinagmulan sa gitna ng mabilis na pagbabago. Sa huli, nanatili sa akin ang pakiramdam na parang may luma at mahalagang tinig na muling binigyan ng lugar sa modernong kuwentuhan.