Ang Alamat Ng Araw At Gabi Novels & Stories

Tinignan ko ang orasan at nanlaki ang mata ko ng makita kong alas nuwebe na ng gabi. I missed dinner…

Dahil sa pakikipag-asaran at pakikipagkwentuhan namin kay Gabo tungkol sa buhay-isla, tuluyan na naming hindi napansin ang mabilis na pagtakbo ng mga oras. Ang sikat ng araw ay unti-unti nang naglaho sa abot-tanaw, at ang dilim ng gabi ay dahan-dahang lumukob sa buong dalampasigan. Naisipan na sana naming magpaalam nang tuluyan dahil gabi na, nang bigla kaming makarinig ng marahas at mabilis na pagpreno ng isang pamilyar na itim na sasakyan sa tapat mismo ng kubo.

“Alam mo, Gabriel, noong una kong narinig ang iyong hiling na pumunta dito, akala ko ay simpleng lugar lang ito. Ngunit habang kasama kita, naiintindihan ko na ang halaga ng lugar ay wala sa ganda nito, kundi sa kung sino ang kasama mo habang naroon ka. Ang Baguio ay maganda, ngunit magiging walang kulay ito kung wala ka sa tabi ko.” Sa gabi, kapag tumitigil na ang ulan at lumalabas ang mga bituin sa malinaw na kalangitan, lumalabas sila sa maliit na balkonahe ng kanilang tinitirhan. Ang hangin ay sobrang lamig kaya’t kailangan nilang magdikit nang mahigpit upang magpainit sa isa’t isa.

Probinsiya kasi kaya maaga ang pahinga ng mga tao. Samantalang alas onse na iyon ng gabi. Nagawa pa naming ipagdiwang ang nalalabing oras ng kaarawan ko sa harap ng karagatan. Kasama ang malamig na hangin, ang napakagandang tanawin, at ang tanglaw naming mga bituin.

AYA’S POV Alas-tres na ng madaling araw. Ang tanging liwanag sa loob ng kwarto ay ang mahinang dilaw na ilaw mula sa lamp shade sa side table. Tahimik ang buong paligid ng Laguna, maliban sa paminsan-minsang huni ng kuliglig sa labas at ang mahinang pag-ikot ng electric fan sa sulok.

Chapter 49 – Silent Healing Tahimik ang gabi sa penthouse ni Adrian. Ang tanging ilaw ay ang malambot na glow ng mga lamp shade at ang kumikislap na city lights sa labas ng malaking bintana. Sa kabila ng gulo at ingay ng mga kumakalat na tsismis, ang mga oras na iyon ay tila hiningang pahinga para kay Adrian at Althea.

TAHIMIK ang gabi. Ang malamig na simoy ng hangin ay tila dumarampi sa balat na parang may gustong sabihin— na may magbabago na bukas. Sa ilalim ng bilog at maliwanag na buwan, magkatabi sa lumang bangko sa veranda sina Abby at Aling Letisha. Ang veranda na iyon — ilang beses nang naging saksi sa mga gabi ng pagtawa, ng pagluha, ng dasal. Ngayon, muli itong saksi sa isa sa pinakamahahalagang gabi ng mag-ina.

"Bukas na tayo aalis, hijo. Gusto mo bang turuan kita kung paano magbasa ng stock market sa tablet ko mamaya?" Nagliwanag ang mukha ni Gabby. "Opo, Lolo!" Napabuga ng hangin si Mia. Isang gabi pa. Tiningnan niya si Gabriel at nakita niya ang parehong lammbghay sa mukha nito. Habang naglalakad pabalik sa Staff House, inakbayan ni Gabriel si Mia. "May isa pa tayong gabi," bulong ni Gabriel habang pinagmamasdan ang papalubog na araw. "Isang gabi para magpaalam sa lugar na 'to. At isang gabi para sa atin."

May magagawa ba kami? Kung dadating man sa puntong 'yon, lagi mong tatandaan na andito kalang sa puso ko, hinding hindi ka mawawala dito. Tulad ng araw at buwan kung hindi man maaring magsama. Sa kadahilanang ang araw ay sumisikat sa umaga at ang buwan naman ay tuwing gabi. Lagi nating tatandaan lahat ay may paraan dahil dadating ang panahon na magpapakita ang tinatawag na Eclipse na siyang pupuna sa pagmamahalan ng dalawang pinagkaitan ng tadhana.

China's POV Mabigat ang langit nang araw na iyon. Parang pati ang langit ay sumasabay sa bigat ng dibdib ni China Buenavista. Sa labas ng resthouse, dumadagundong ang kulog; sa loob, katahimikan ang nangingibabaw — isang uri ng katahimikan na mas malakas pa sa sigawan. Nakaupo siya sa sahig ng veranda, yakap ang lumang sweater ni Gabriel, habang si Gideon ay mahimbing na natutulog sa kwarto.